Het is goed dat er nog altijd bands zijn als The Stone Cold Roosters. Zeven mannen die muziek maken om bij te dansen en daarna uitgeteld aan de bar te hangen. Anywhere West (eigen beheer) bevat tijdloze muziek voor in de jukebox. Met vijf songschrijvers is variatie gegarandeerd. De bindende factor is toch vooral de swing. Pure western swing zoals in One Bad Habit, maar eigenlijk heeft al het materiaal een soepele cadans. No Good Reason is het soort rootsrock waar Pat McLaughlin het patent op heeft. Having A Ball is snelle honky tonk, precies meer…

Rice Moorehead is bassist bij de nog immer actieve cowpunkers Hickoids. Liefhebbers van dat genre wacht een geweldige verrassing op You Make Me Feel… (ARR), want niemand minder dan Texacala Jones maakt haar opwachting op dit album. Ze gromt en gorgelt er lustig op los alsof het nog steeds 1984 is op het helemaal voor haar gevormde Tex Pants. Rice Moorehead is een interessante gast die opgroeide in Knoxville, Tennessee, en na onder meer met Scott Miller te hebben gespeeld naar Austin, Texas, is vertrokken. Als Amberjack Rice meer…

Op Ocho (eigen beheer) horen we een andere Collin Herring dan de countryrocker van het uit 2005 daterende The Other Side Of Kindness. Herring houdt het kleiner op zijn nieuwste album. Atmosferischer, zonder zich te verschuilen in vage mistflarden. Daar zal de produktie van Will Johnson (South San Gabriel, Centro-Matic) veel mee te maken hebben. Die heeft immers vaker gekozen voor de benadering dat minder meer is. De nummers op Ocho, allemaal geschreven door Collin Herring zelf, lenen zich heel goed voor die aanpak. De met zachte meer…

Bill Chambers blijft zich bemoeien met de loopbaan van zijn succesvolle dochter Kasey Chambers, maar af en toe gunt hij zich de tijd om aan eigen projecten te werken. Voor het ijzersterke Drifting South (Whitewater Records) grijpt hij terug naar zijn roots in een vissersdorpje in het zuiden van Australië. I miss the ocean in her eyes zingt Chambers op Diesel And Driftwood. In het van een Johnny Cash-beat voorziene Tasmania is de wind cold as a sailor’s grave. Het door Guy Clark geschreven Magnolia Wind krijgt een slepende uitvoering. Natuurlijk meer…

De Canadees Dave McCann zakte voor de opnamen van zijn vierde cd af naar Nashville. Naar het oosten van die stad natuurlijk, want daar is het alternatieve deel van de bevolking te vinden. Will Kimbrough bijvoorbeeld, die Dixiebluebird (Old Man River Music) produceerde. Hij deed dat met oude analoge apparatuur afkomstig uit Criteria Studios in Miami, Florida, waarop in de jaren zeventig muziek van Crosby, Stills and Nash, Eagles, Eric Clapton en andere grootheden uit die tijd werd vastgelegd. Dave McCann and the Firehearts wilden absoluut meer…

Ergens tussen Mazzy Star en Mark Lanegan’s Screaming Trees moet ruimte zijn voor iets bijzonders met kenmerken van beide bands, zo moet Alexander Holt Iglehart hebben gedacht. Hij maakt het helemaal waar op After All (Borderlord Records) van Calico Haunts. Opmerkelijk genoeg is het de zang van Iglehart die onmiddellijk aan Mazzy Star doet denken, toch echt een band met een zangeres. Misschien niet helemaal dezelfde mysterieuze schoonheid van Hope Sandoval, maar de trage manier van zingen van Iglehart roept ook iets op van zonnestralen meer…

The Naptime Shake is wel een treffende naam voor deze band uit Dallas, Texas. Als een middagdutje, maar dan wel een waaruit je op prettige wijze wordt wakker geschud. Blood And Panic (eigen beheer) werd al door iemand afgeschilderd als een country-equivalent van een vroege Belle And Sebastian. Rocken doet het nauwelijks, de nummers van songschrijver Noah W. Bailey gaan meer in de richting van Will Sheff en diens Okkervil River. Dat niveau halen ze weliswaar niet, daarvoor klinkt The Naptime Shake toch net iets te gewoontjes, wat niet meer…

Heeft Portugal een Sin City? Die vraag dient zich aan met Portuguese Murder Ballads (eigen beheer) van de band This Old Earthquake. This old earthquake is gonna leave me in the poorhouse, zong Gram Parsons op Sin City. Wel een goede naam voor een band dachten Ethan Okamura, Michael Burton en Stephen Trivelpiece. Maar verwacht geen countryrock van dit akoestische trio uit San Francisco. This Old Earthquake brengt bitterzoete beheerste muziek die zou kunnen uitnodigen tot meditatie en reflectie. Traag als meer…

Nummers van zoete, tedere droefheid, dat is wat Savoy Grand al vier albums lang brengt. Accident Book (Glitterhouse/Munich) brengt weer negen nummers van verstilde schoonheid. Langzaam, maar niet tergend langzaam. De nummers ontwikkelen zich direct vanaf opener A Good Walk Spoiled wel degelijk met melodielijnen die een eigen horizon trekken. Makkelijk bij te houden tijdens een wandeling. Dat zou zomaar een wandeling door een stad kunnen zijn. Het liefst in de avonduren, zodat je binnen kunt kijken in woningen vol familiegeluk. Maar het gaat meer…

Voor de derde keer behandelt de Amerikaan Stace England op een conceptalbum rassenproblematiek. In 2005 stond het thema centraal op Greetings From Cairo, Illinois, en twee jaar later ging het op Salt Sex Slaves over een slavenhuis in het zuiden van Illinois. De nieuwe cd The Amazing Oscar Micheaux (Rankoutsider Records/Sonic Rendezvous) van Stace England and the Salt Kings vertelt het bijzondere verhaal van een zwarte schrijver en filmmaker die tussen 1919 en 1948 zeven romans en 44 films meer…