Vader Mose Allison speelt piano op de uitvoering van zijn nummer Monsters Of The Id door dochter Amy Allison. Dat is niet het enige bijzondere, het betreft namelijk een duet met Elvis Costello. Sheffield Streets (Urban Myth) is een bijzonder sterke cd van de dame die in de tweede helft van de jaren negentig met Ryan Hedgecock het experimentele altcountryduo Parlor James vormde. Al vanaf het begin omringde Allison zich met goed volk. Malcolm Burn en Don Heffington waren bijvoorbeeld te horen op Dreadful Sorry uit 1996. Op deze nieuwe meer…

Zin voor avontuur kun je Rosie Flores niet ontzeggen. Ze begon haar loopbaan met een valse start samen met een stel andere wilde dames in de band Screamin’ Sirens die in 1985 met een lelijk geproduceerde, onsamenhangende plaat voor de dag kwam met daarop nogal vlakke poppy cowpunk. Daarna zag Hightone in haar het vrouwelijke antwoord op Dwight Yoakam. Dat ging al veel beter. Haar reis voerde van Los Angeles naar Nashville en Austin en voor haar nieuwste cd, Girl Of The Century (Bloodshot meer…

Donkerbruine zachtmoedigheid voor koffiehuizen, dat is in het kort wat John Gorka te bieden heeft. Op So Dark You See (Blue Chalk Records/Red House Records/Music & Words) wijkt de singer-songwriter uit St. Paul, Minnesota, niet af van het beproefde recept waarmee hij al ruim twintig jaar weet te imponeren. De folktroubadour put voor deze nieuwste cd voor een substantieel deel van de composities uit het werk van anderen. Zo is het natuurlijk extra de aandacht oproepende The Dutchman van de hand van meer…

Die bibber in de stem van Caroline Herring vind ik heerlijk. Absoluut niet gekunsteld namelijk, als vanzelf zingt ze zo. Het is een stem die gemaakt is voor dit soort countryfolk. Die bibber heeft trouwens helemaal niets te maken met de koude omstandigheden in Connecticut waarin dit Golden Apples Of The Sun (Signature Sounds/Munich) tot stand kwam. Dat was voor Herring namelijk wel even wennen, meestal vertoeft ze in het zuiden van Amerika. Voor dit album zocht ze meer…

You just can’t live in Texas, if you don’t have a lot of soul. Of terwijl, hoe staat het met de erfenis van Doug Sahm? Op Lone Star Over Texas (Coates Cat Records) van David Waddell & Hellbound Train gaat het op vrijwel elk nummer over Texas. En helemaal op die heerlijke los-uit-de-pols-manier die Doug Sahm zo groots maakte. En dat is best bijzonder, want deze cd kwam tot stand in een studio in Zwitserland met een grotendeels Duitse band, terwijl Nederlandse studiotechnici verantwoordelijk waren voor het eindresultaat. Hoe zit dat? En wie is meer…

Er zijn in 2009 nogal wat fraaie rootsplaten van eigen bodem verschenen. The Simple Life (Double Click Music/Rough Trade) van de Brabander Bart de Win is ook alweer een ijzersterk album. Het werd zelfs al opgepikt in Texas door collega Walt Wilkins die mogelijk het tweede album van De Win zal produceren. Het is de vraag wat de Texaan nog kan verbeteren ten opzichte van The Simple Life. Het album is stijlvol en tot in alle finesses simpelweg af. Een van de sterke punten is dat De Win zich meer…

The Dishevelled Gentlemen komen uit Australië en produceren van die lekker vuige rock, zoals het toch vooral down under wordt gemaakt. Zo diep gezonken als The Beasts Of Bourbon zijn ze nog niet, maar ze zijn ongetwijfeld aardig op weg. Met het debuut Calling In Favours (eigen beheer) kunnen fans van rock-’n-rollheld Tex Perkins in hun nopjes zijn. De songtitel Bay Of Booze spreekt boekdelen, ook al is de referentie muzikaal gezien hier meer Jeffrey Lee Pierce. Ook goed natuurlijk, zeker als ook het nummer Heavy Heart meer…

De eerste drie outfits zijn, zeker in combinatie met de titel Dead Man’s Music (Southern Love Records), direct duidelijk. Maar van wie is die bruine kleding op de hoes van Horse Operas? Dat pak met noten droeg Hank Williams, te zien op talloze foto’s. Zwart was de kleur van Johnny Cash, the man in black, ook makkelijk. En dat witte Nudie-jasje met rood kruis en marihuanabladeren had Gram Parsons aan op The Gilded Palace Of Sin van The Flying Burrito Brothers. Ook een makkie. Voor de vierde outfit moest ik even meer…

Solo was Rhett Miller altijd al meer powerpop dan altcountry, zoals we toch van hem gewend zijn bij Old 97’s. Op zijn vierde simpelweg Rhett Miller (Rough Trade) getitelde cd brengt de Texaan totaal ongevaarlijke britpop. De term powerpop mag het eigenlijk niet eens meer hebben, daarvoor is dit veel te slap. Het gaat direct al op een erg vervelende manier mis op opener Nobody Says I Love You Anymore, waarvoor Miller het nodig vond om op een gekunstelde manier te zuchtzingen als was hij de voorman van meer…