Tegelijk met hun eigen cd stuurden de jongens van American Aquarium ook dit Baby They Told Us We Would Rise Again (Sci Fidelity Records) van Bloodkin. Een vriendendienst. Bloodkin is een band uit Athens, Georgia, die al in 1994 met Good Luck Charm een eerste cd afleverde. Dit is het achtste album vol zuidelijke rock. Patterson Hood van Drive-by Truckers schreef uitgebreide linernotes, waarin hij, zoals het in dat soort schrijfsels gaat, hoog opgeeft van meer…

Er zijn volop platen die je wilt draaien na beluistering van dit begeesterende Dances For The Lonely (Last Chance Records) van American Aquarium. Iets van Graham Parker and the Rumour bijvoorbeeld. Of Born To Run van Bruce Springsteen. Men Without Women van Little Steven and the Disciples Of Soul, ook een prima optie, want hoe lang is het geleden dat die elpee op de draaitafel lag? En Kids In Philly van het qua stijl vergelijkbare Marah wil je eigenlijk ook direct opzetten. Maar nogmaals in je eentje door het huis dansen en springen meer…

Niet een makkelijk plaatje, dit American Songwriter (Factory Chime Records) van Lance Andrew Leonnig. Hij biedt het te koop aan in de sector avant-americana en daar past het ook precies. Met krachtig gitaarspel op een oude akoestische 1963 Gibson J-46 die eens van zijn opa was, laat Leonnig een bepaald onalledaags geluid horen. Experimenteel is niet alleen zijn stijl, ook de liedjes getuigen van zijn zin voor avontuur. De titel American Songwriter is bepaald niet hoog gegrepen voor deze verzameling verhalen over heel diverse meer…

Chip Taylor vertelt op Yonkers NY (Train Wreck Records/Munich) over zijn jeugd. Dat betekent dat hij bijna voortdurend ergens midden in een nummer begint te praten. Dat gaat nogal irriteren. Ook al groeide Taylor op in een kleurrijke familie – zijn vader was een professioneel golfer en zijn broer (Jon Voight) werd een filmster – de anekdotes zijn niet erg spannend. Leuk voor een keer, maar toch echt niet bijzonder genoeg om regelmatig te beluisteren. Dat heeft Chip zelf ook ingezien. Daarom is meer…

Het werd tijd, ook al lag het nou niet direct in de lijn der verwachting. David Rawlings zorgde er sinds halverwege de jaren negentig als muzikale partner van Gillian Welch en bandlid van Old Crow Medicine Show voor dat alternatieve countrymuziek teruggreep naar de een eeuw geleden in de Appalachen gelegde basis van ongepolijst snarenspel en liedjes met een kop en een staart. Met A Friend Of A Friend (Acony Records/Rough Trade) is hij voor het eerst helemaal alleen de baas. Rawlings bewijst dat hij veel meer is dan louter meer…

Jubal Lee Young had een drank- en drugsprobleem en rockte harder dan goed voor hem was. Met The Last Free Place In America (Reconstruction Records) probeert hij de problemen van zich af te schudden. Op deze derde cd wisselt de zoon van Steve Young bevlogen momenten af met niet geheel geslaagde liedjes. Boom Boom Boom is een flauw aftreksel van John Lee Hooker, ook al moet wel gezegd dat Young zingt als een gemene Dylan. Bloom, Lily, Bloom is wat al te sentimenteel en op Animal Farm wekt hij de indruk dat hij ook nog meer…

Net als het hier onlangs besproken Devil In A Boot van Federale is The Damnation Twist (Limefield Recordings) van The Wagon Train geheel instrumentaal. De elf nummers op dit album voeren langs diverse decors. Sommige nummers zouden goed beelden van een western kunnen ondersteunen, bij andere composities zie je beelden van een coole B-film uit de jaren vijftig. Met The Witchdoctor begint de plaat met vrij rustige surf. Zelfs als er spetterende gitaarlicks klinken, The Damnation Twist als geheel behoudt steeds de kracht van meer…

Een aangename lichtheid gaat er uit van Creature Of Bad Habits (Valve/Proper) van de Australiër Carus Thompson. Hij verstaat de kunst om frisse melodieën te componeren en die te verpakken in een dikwijls twinkelende setting. Australiërs slagen er voortdurend in om hun roots aan te stampen in pakkende popliedjes en Thompson is er ook weer zo eentje. Hij past daarmee in de traditie van Paul Kelly, Go-Betweens, Triffids en Crowded House. Die laatste band komt uit Nieuw-Zeeland en past dus meer…

Na de recensies van Vic Chesnutt en Lucas Paine hier nog een bespreking van een cd in een bruin/zwart hoesje met een vogel. Daarmee houdt elke overeenkomst ook wel op. Shutdowntown draait om Amanda Graves en Cari Smith, twee vrouwen die zingen alsof ze gehakt zullen maken van zielige mannetjes. Of misschien spoelen ze die kerels gewoon door, om de titel van het fantastische debuut Flush (eigen beheer) er bij te halen. Deze stoere chicks komen uit Edgewood, ten oosten van Dallas en werden opgepikt door meer…

Lucas Paine heeft pech. Hij moet de competitie aangaan met Vic Chesnutt die net een meesterlijk album heeft afgeleverd. Daarbij steek je al snel wat schraal af. Een beetje jammer is dat wel, want Sometimes You Fly (Park Bench Records) is eerlijk gezegd een heel behoorlijke cd, waar met name liefhebbers van Chesnutt veel plezier aan kunnen beleven. Paine verwoordt ook rauwe emoties en geeft die vorm in een kaal en ongepolijst klankbeeld. Op opener Misty Mountain Tryst heeft hij nog gezelschap van Katie Harris die meer…