Als een valse kraai zingt Vic Chesnutt zijn liedjes op Skitter On Take-Off (Vapor Records). Maar allemachtig, wat raakt hij de kern. Met minimale begeleiding van Jonathan Richman en diens drummer Tom Larkins gooit Chesnutt zijn ziel en zaligheid eruit. I am so lonely, huilt hij in My New Life, maar even later schreeuwt hij het uit: I don’t have to be with no asshole anymore / I don’t have to listen to your bullshit anymore. En dan is er ook nog een liedje met de titel Worst Friend, maar dat gaat dus eigenlijk over meer…

Voordat er weer een wijsneus reageert, ja, we weten best dat Porkbelly Futures (Cordova Bay) van Porkbelly Futures al in 2008 is uitgekomen. Maakt het wat uit? Dacht het niet! Dankzij het enthousiaste werk van de Zweedse distributeur Hemifran worden regelmatig cd’s iets later alsnog in Europa onder de aandacht gebracht. Zoals dus ook dit fraaie album van het uit Toronto afkomstige Porkbelly Futures. De nummers van deze Canadese band staan als een huis. Dit is het soort kameleontische rootsrock dat we meer…

Over Leslie and the Badgers schreef ik al eens eerder en dan met name over de prachtige hoes van Greetings From… Dat was een ep die louter als download verkrijgbaar was, op zich al een belachelijke manier van muziek verspreiden, maar met zulk schitterend artwork helemaal zonde. Gelukkig is Roomful Of Smoke (eigen beheer) wel als fraai verpakte digipack op cd verkrijgbaar. Leslie is een klassiek geschoolde zangeres die gitaar speelde in een punkband, maar met de avontuurlijke alternatieve country helemaal haar stijl meer…

Over de fraaie voorganger Confluence schreven we dat de combinatie van saloonrock en salonorkest van Majors Junction klonk alsof de woestijn was verstopt onder een enorme lap rood velours. Over Good vs Evil (North Of Nashville Records) zijn we toch net iets minder enthousiast. Wederom is er sprake van een zekere vorm van elegantie, de band uit Chicago speelt enigszins ingehouden, maar net zo makkelijk zou je de nadruk kunnen leggen op de hoekige afwerking. Alsof de nummers nauwelijks een repeteerfase is gegund. Een voordeel meer…

Dit Collecting Demons (eigen beheer) is een cd waar ik niet snel genoeg van krijg. Het Californische Longliner verenigt de barroomsound van Bottle Rockets met de woestijnrock van Woodcocks. Rechtlijnige gitaarsolo’s van Eric Marston, want waarom zou je moeilijk doen op zijn ding als dat van zichzelf al zo lekker klinkt? Collecting Demons begint sterk met Never A Princess: I never wanted a wife, I love my own life, loose women were my best friends. En ook Stick On The Dash is lekker stoer: I was born with diesel in my blood. Songschrijver meer…

Nee, het fraaie artwork van dit aangenaam verpakt cd-tje (digipack zonder plastic) is nu eens niet van Jon Langford, maar van ene Ryan Loiselle. De tekening doet recht aan dit uiterst coole plaatje met een speelduur van 25 minuten. Ghostcountry (Viva Tacoma Records) is ook al een titel die past bij de lichtelijk bevreemdende sfeer die James Hilborne & The Painkillers bewerkstelligen. David Lynch zou zijn voordeel kunnen doen met deze muziek. James en zijn kornuiten wonen aan de baai Puget Sound in de Amerikaanse staat Washington. Daar komen meer…

Aan mooi zingen doet Luke Powers niet. Geen kwestie van onwil, hij heeft er gewoon de stem niet voor. Als een James McMurtry zwoegt hij zich op tamelijk monotone wijze langs de woorden. Toch is Running To Paradise (eigen beheer) een prima cd. Powers kan namelijk songschrijven als de besten. Zijn liedjes klokken meestal zo rond de drieëneenhalve minuut, maar verder heeft hij geen boodschap aan (ongeschreven) regels. De zang op opener Johnny Rotten Come To Jesus is belabberd, maar het meer…

Een speeldoos, de wind, kerkklokken, een vertrekkende stoomtrein, schoten, gitaren, drums, een fluitende man, trompetten, woordloos zingende mannen die zich The Revolver Men’s Choir noemen, een knallende zweep, geyeehaw, een eenzame mondharmonica, twangende gitaren, een operazangeres, een angstkreet, nog meer wind, regen, bliksem, een saloonpiano, uitgelaten joelende cafébezoekers, meer geyeehaw, indianengeschreeuw, voetstappen… Ziet u de beelden al? Devil In A Boot (Revolver Records) van het uit Portland, meer…

Ze omschrijven het zelf als een combinatie van Kenny Rogers en Pixies en van een band met de naam The Literary Greats mag je verwachten dat ze daar over nagedacht hebben, dus waarom zou je die quote niet gewoon overnemen, zelfs als je die niet helemaal kunt onderschrijven? Nou ja, een beetje toch wel. Ocean, Meet The Valley (eigen beheer) is een plaatje met veel invloeden, maar heel duidelijk zijn ze nooit. Deze jongens uit Houston, Texas, brengen catchy popdeunen die regelmatig de hoek om worden gestuurd door gruizige meer…

Benjamin Winter is een Amerikaan die tegenwoordig in Nederland woont. Nadat een blessure een loopbaan in American football onmogelijk maakt, kiest hij voor zijn andere uitlaatklep, de muziek. In 2006 blijft de uit San Francisco afkomstige Winter na een Europese tournee hangen in Amsterdam, alwaar hij een band formeert, The Make Believe. The Wind Blows Way Up High (Munich) is een cd met moderne folkliedjes die eigenlijk net zo goed als rustige indierock kunnen worden omschreven. De liedjes van meer…