Vince Melamed heeft zijn sporen ruimschoots verdiend. Zo speelde hij orgel tijdens de tournee van de Eagles na het verschijnen van Hotel California en Bob Dylan was eveneens zijn werkgever. De in Los Angeles opgegroeide Melamed stond nog veel meer artiesten van de Amerikaanse westkust bij, totdat hij zich In 1986 vestigde in Nashville om zich op het songschrijven te richten. Met succes, Trisha Yearwood, John Anderson en Restless Heart scoorden grote hits met zijn nummers. Wat zegt dat over What Matters Most (Adroit Records), waarop Melamed meer…

Artiesten uit Scandinavië zijn meesters in het kopiëren. Meer dan eens weten ze ons compleet te verrassen met platen die uit een ander tijdperk lijken te komen. Prachtige westcoastprodukties of knappe altcountry, het lijkt wel of die bands uit Zweden, Noorwegen, Finland en Denemarken altijd alles goed doen. Hoe zit dat met Jonatan Fast? Fridays (Radiodrops Records) is eveneens het werk van een door Amerikaanse rockmuziek beïnvloed artiest. Over zijn in 2005 verschenen debuut schreven we dat zijn liedjes niet echt meer…

Stijlvol als The White Stripes in het rood, wit, zwart presenteren The Rainieros zich op Bad Decisions Big Mistakes (eigen beheer). Honky tonk brengen ze, deze jongemannen uit het noordwesten van Amerika, Seattle om precies te zijn. Liam Fitzgerald is de drijvende kracht binnen deze band. Hij schrijft de nummers, zingt ze en speelt elektrische en akoestische gitaar. Zijn tamelijk scherpe en redelijk doordringende stem past goed bij de liedjes over bier drinken en andere zaken die passen bij het soort Wasted Days die al snel meer…

Een banjo en een baritonsaxofoon, het is een bijzondere combinatie van instrumenten, al helemaal op een plaat van een countryartiest. Het gewaagde experiment van de uit Nashville, Tennessee, afkomstige Kieran Kane pakt wonderwel uit op Somewhere Beyond The Roses (Compass Records/Music & Words), een van de meest opvallende rootsplaten van dit jaar. De baritonsax van Deanna Varagona (Lambchop) is net zo belangrijk als de op een ongebruikelijke manier gestemde meer…

Alles straalt klasse uit op deze topplaat. Dat begint al met de schitterende hoes van Tall Texas Tales (Inbred Records), een profielfoto in duotoon van Bob Cheevers. Of Cheevers indiaans bloed heeft is mij onbekend, maar dit portret met dat lange grijze haar past zo tussen de foto’s die Edward S. Curtis eind negentiende en begin twintigste eeuw maakte van de oorspronkelijke bevolking van Amerika. Lof ook voor de vormgeving. De kleine stukjes turquoise in de oorbel zijn blauw meer…

Nashville’s gone Hollywood en daarom is het aan Heather Myles, ’the honky tonkinest gal in countrymusic’ om de traditionele Bakersfield-traditie in ere te houden. Zodat er toch nog aan de bar kan worden gehuild. Op In The Wind (Me And My Americana/Continental Record Services/Munich) staan als altijd weer voldoende liedjes vol hartezeer. Titels als Wheh Did You Stop Loving Me, Broke And Broken Hearted en Shoulder To Cry On spreken boekdelen. Maar de Californische en haar topbegeleiders varen meer…

Sittin’ On Top Of The World begint als een aardige rocksong, maar ergens halverwege tekent zich een probleem af. Don Gallardo begint als zanger de noten te rekken. Misschien nog niet zo erg als de ergste der ergen, Bono dus, maar bij mij heeft hij het daarmee al in het eerste nummer helemaal verbruid. Sweetheart Radio Revolution, Etc. (First Floor Story Recordings) is geschikt voor de Amerikaanse radio; een waardevolle aanvulling voor een op altcountry toegespitste cd-collectie is het album niet. De begeleidingsband How Far West meer…

Het begint met overstuurde gitaren en als de rest van de band invalt gaat dat over in een fijne galop. Een goed begin van Beauty Here (Mohonoho) van de uit Northampton, Massachusetts, afkomstige Eddie Holly. Een beetje de sound van countryrock uit de jaren tachtig, denk bijvoorbeeld aan The Rave-Ups. Net als die band destijds is de countryrock van Holly behoorlijk catchy. Beauty Here heeft de lichtheid van de Mavericks, wat het duidelijkst naar voren komt in Cocaine, Miami. Op het fraaie Gypsies Or Ramblers blaast meer…

Er zijn nogal wat waardeloze liedjes over Elvis Presley gemaakt. En er zijn ook erg goede liedjes over de man gemaakt. C’mon Elvis past in de laatste categorie. Het staat op YellowHammers (Up Records), de vierde en titelloze cd van YellowHammers uit Chicago. Voor deze nieuwe cd wisten ze Jon Langford als producer te strikken en die tekende ook meteen maar voor de hoes. Dat C’mon Elvis is een lekker knarsend rootsrockend liedje, waarin de band zich laat gaan bij het toewerken naar het refrein en de conclusie: C’mon Elvis, yeah, you’re the king meer…

Carolinacana noemen ze het. Dat betekent volgens de jongens van Possum Jenkins een mengsel bestaande uit altcountry, southern rock en bluesy boogie. Collection Of Bad Habits (eigen beheer) van de uit North Carolina afkomstige band is vooral geslaagd door een ouderwets aandoende mengvorm van rock en witte soul. Het beheerste spel vliegt nergens uit de bocht, de southern rock blijft altijd netjes, zelfs als de gitaren flink gieren. Heeft met die soul te maken. Een funky, ingehouden manier van spelen, soms bijna jazzy zoals op Don’t Tell Me. Lekker slepend meer…