Ja, weer een! Weer een album uit Scandinavië dat de moeite waard is. Ik kan mei 2026 daarom wel uitroepen tot scandicana-maand, want er zit ook nog meer aan te komen. Maar eerst Ole Kirkeng. Kirkeng is een Noor die countrymuziek maakt, en hij weet dat maar al te goed. Dat zelfbewustzijn is precies wat het in de studio van de Zweedse Amanda Bergman opgenomen Cowboy Lie Detector Machine (Die With My Boots On records) zo bijzonder maakt. In plaats van te doen alsof hij van de prairie komt, maakt hij er een thema van. In Foreign Country Singer Blues somt hij met komische meer…

Stel je voor: een grijze havenstad aan de uiterste zuidpunt van Noorwegen, waar de wind van de Noordzee komt aanwaaien. Niet bepaald de plek waar je een band verwacht die klinkt alsof ze grootgebracht zijn op de veranda’s van Tennessee. En toch: The Violent Years uit Mandal maken al meer dan twintig jaar een vorm van americana. De band werd in 2003 opgericht door Kenneth Bringsdal (zang, diverse instrumenten) en Kjetil Sjølingstad (zang, toetsen), en is sindsdien uitgegroeid tot een eigenzinnig kwintet. Nu is er Blizzard / Sunshine (Apollon Records), hun vierde meer…

Uit Göteborg komt een van de meest indrukwekkende debuutalbums van het jaar. Local Terrain, het duo van singer-songwriter Johannes Vidén en trompettist Max Lindahl, brengt op hun ongetitelde album (Ella Ruth Institutet) negen songs over echtscheiding, desillusie en de midlifecrisis — en doet dat met een charme en oprechtheid die je direct raakt. Het concept is even eenvoudig als effectief: waar een doorsnee americana-band een gitaarsolo inzet, kiest Local Terrain voor een trompet. Het geeft de muziek een unieke stem, melancholisch en warm tegelijk, die perfect past bij meer…

Jaren geleden schreef ik eens dat je de weg naar de hel kan plaveien met albums van zangeressen die Amerikaanse folkrock maakten. Tegenwoordig kan je daarnaast een parallelweg aanleggen met albums van “nieuwe” zangeressen die traditionele country maken. De Canadese Bobby Dove is er daar een van. Hoewel, Dove is nonbinair, dus “zangeres” klopt niet. Maar de stem van Dove klinkt wel vrouwelijk. De nieuwste worp, Fortune Teller, geproduceerd door Aaron Goldstein, is tradcountry to the core, zoals men dan zegt. Zo verrassend als Hopeless Romantic uit 2021 is deze plaat meer…

Er zijn bands die stil staan en bands die bewegen. De Zuid-Zweedse vijfkoppige groep Wildie behoort duidelijk tot de tweede categorie – al klinkt hun muziek op Still in Motion (eigen beheer), hun vijfde studioalbum, soms even alsof de tijd zijn adem inhoudt. De band rondom zanger/toetsenist en songwriter Anders Thorén laat in 10 nummers alternatieve country en folkrock horen zoals we die het liefst hebben: geïnspireerd, zorgvuldig en bij tijd en wijle licht experimenteel. Thorén begon Wildie ooit als zelfstandig project, maar op dit Still in Motion is echt een band aan het werk. Gitarist Rasmus Svensson is meer…

Na de intieme sfeer van Deeper Well keert Kacey Musgraves terug naar haar roots met Middle of Nowhere (Lost Highway), een countrypop-album dat klinkt als een hete zomeravond ergens in Texas. De steelgitaren zijn terug, de cowboyhoeden zitten weer op, en de laarsjes laten sporen na op de dansvloer. Maar volledig thuiskomen doet ze nog niet. De drijvende kracht achter de sound zijn de vaste producenten Daniel Tashian en Ian Fitchuk, die al sinds Golden Hour Musgraves’ muzikale kompassen zijn. Hun productie is onberispelijk gepolijst: warm, glanzend en toegankelijk. Precies dáár meer…