Het was tijdens Children Of Children. Jason Isbell had net zijn akoestische gitaar teruggezet en zijn brandnieuwe Duesenberg omgegord. Terwijl de wereld om hem heen in brand stond (bassist Jimbo Hart waagde zelfs een elegant danspasje) liet hij, stokstijf staand, zijn elektrische gitaar brullen en gieren. Weer eens werd duidelijk dat Isbell van origine een gitarist is. Een gitarist die toevallig ook nog eens een componist en zanger geworden is. En wat voor een! Het optreden in de Amsterdamse Paradiso was één grote showcase van zijn kunnen. De man uit Muscle Shoals bracht vooral nummers van zijn twee uitmuntende meer…








Helemaal niet zo’n gekke combinatie eigenlijk, Drivin’ N’ Cryin’ met Warner Hodges (foto links). Hardrock is de verbindende factor hier. Want waar Jason and the Scorchers sinds begin jaren tachtig country speelden met hardrocklicks, daar begon later dat decennium Drivin’ n’ Cryin’ folkrock te combineren met hardrock.


