Met een ‘one, two, three, can you see me?’ begint Maya Rae met het titelnummer van Can You See Me? (Black Hen Music). Jawel, en horen ook. Daar openbaart zich een probleempje. Mae hangt soms wat tegen de noten aan en haar stem is ook nog eens wat schel. Geen fijne combinatie. Soms kan dat tegen de noten aanhangen heel lekker zijn, maar in combinatie met de hardheid van de zang is dat hier niet het geval. Instrumentaal is er niet zoveel mis met dit album, geen wonder met Steve Dawson in de stoel van producer. Van de Canadese verscheen al een album meer…

Robert Jon & The Wreck komen uit Californië, maar het geluid van Last Light On The Highway (eigen beheer) valt te situeren in het zuidoosten van de Verenigde Staten. Southern rock dus. Op opener Oh Miss Carolina imponeren ze als Black Crowes in de beginjaren. Nou ja, bijna. Het met blazers aanvangende Work It Out spelen ze met soul. Bij Californië denk je eerder aan countryrock dan southern rock. Dus even een buitengewoon simpele vergelijking om de twee stromingen uit elkaar te houden. Southern rock is hardrock met blues en meer…

Maanden voordat de honky tonks de neonverlichting doofden wegens Covid-19 lag deze al op de stapel. The Valley (Thirty Tigers/Bertus) van Charley Crockett is wederom een prima plaatje om het eigen huis om te toveren tot een honky tonk. Dat hebben we hier al meer dan eens gedaan en dus is het hoog tijd (lees: veel te laat) om daar maar eens melding van te maken. De Texaan heeft met Welcome To Hard Times namelijk al weer een opvolger klaar die hij eind volgende maand uitbrengt. En in april verscheen er ook nog een lofi-collectie meer…

We hebben het al eerder geschreven: als je begint met je allerbeste plaat, dan is er toch altijd iets van teleurstelling bij een nieuwe worp nummers. Night Without Love (Landslide Records/Sonic Rendezvous) van Webb Wilder mag er best zijn, maar haalt het wederom niet bij It Came From Nashville uit 1986. De lol van die plaat klinkt nog altijd door in de groeven; dat enthousiasme weten de toch altijd wat cartooneske platen sindsdien niet meer over te brengen. Lekkere roots & roll is het zeker, met een gitaarloopje van Beatles bijvoorbeeld meer…

Reunions (Southeastern) heet het nieuwe album van Jason Isbell and the 400 Unit. Isbell heeft de laatste jaren de lat natuurlijk erg hoog gelegd met albums als The Nashville Sound, Something More Than Free en Southeastern. Je kunt je afvragen of die lat met dit nieuwe werk weer gehaald wordt. Maar misschien worden de verwachtingen ook wel erg hoog opgeschroefd. Reunions is een prima album geworden, niet meer maar ook niet minder. Het vierde studioalbum borduurt voort op het geluid van The Nashville Sound (pun intended). Zeer kundig gecomponeerde meer…

Net als Cher op haar plaat 3614 Jackson Highway uit 1969 poseert Eileen Rose voor de studio van Muscle Shoals (Holy Wreckords/Continental Song City) waar dit nieuwe album werd opgenomen. Het is eigenlijk maar een onooglijk gebouwtje, de vitrage hangt er nog net zo voor de ramen als in 1969. Zouden die ooit gewassen zijn, vraag je je dan af. Op het linkerraam zat destijds nog een sticker met nogmaals dat nummer 3614, maar die is verdwenen. Rose begint met She’s Gone helemaal in de stijl die we van de studio in Alabama kennen, want het is meer…

John Baumann meende het toen hij zong dat hij als Jimmie Dale, Butch of Ely zou willen zijn. Dat nummer Here I Come op Proving Grounds was een aardige opmaat naar het samenwerkingsverband The Panhandlers. Kijk eens naar die hoes van The Panhandlers (The Next Waltz), dat is een regelrecht eerbetoon aan More A Legend Than A Band van The Flatlanders. Er waren namelijk meer musici die wilden zijn als Gilmore, Hancock of Joe. De collega’s William Clark Green, Cleto Cordero en Josh Abbott waren al net zo enthousiast over dat idee als Baumann. Dus meer…

Mike Mattison ging als zanger en gitarist van The Derek Trucks Band mee naar The Tedeschi Trucks Band. Ondertussen heeft hij ook nog een eigen band met Scrapomatic en een solocarrière. Op Afterglow (Landslide Records/Sonic Rendezvous) horen we een soulzanger die nooit echt diep  hoeft te gaan. Zo brengt het losse spel van de ritmetandem het titelnummer bij een cadans die lichtjes rockt als een schommelstoel. Deadbeat is pubrock met piano. De tussen soul en blues laverende rock glijdt soepeltjes langs en kan soms behoorlijk poppy uit meer…

De muzikale loopbaan van Nels Andrews begon op de hoogvlakten van New Mexico, waar hij vijftien jaar geleden zijn zondagse schoenen voor een houten veranda had uitgetrokken. Sinds zijn uitgebalanceerde debuut Sunday Shoes is hij zich blijven ontwikkelen. En hij vertrok uit Taos en ging terug naar de kust waar hij opgroeide. Hij woont nu in Santa Cruz, Californië. Op Pigeon and the Crow (eigen beheer) zoekt hij zijn inspiratie net als op het in 2012 verschenen Scrimshaw aan de kust. Vooral de mistflarden aldaar boeien hem. Die brengen een meer…

Hoe kan het dat Up And Rolling (New West Records/PIAS) van North Mississippi Allstars nog op mijn bureau ligt? Al heel veel gedraaid, maar tot mijn schrik nog nooit de recensie geschreven. Nu dus maar. Wat valt er nog voor nieuws te vertellen over de broers Cody (drums, Wurlitzer, bas, zang) en Luther Dickinson (gitaar, zang)? Dat ze gewoon weer een prachtig album hebben gemaakt? Dat zijn we toch wel van ze gewend. Dat direct op opener Call That Gone dat heerlijke fifefluitje van Sharde Thomas ook weer meedoet? Dat de band verder bestaat uit bassist Carl Dufrene en meer…