Het gaat hier op deze site veel te weinig over alt-country uit Australië. Terwijl daar toch buitengewoon puike albums worden volgespeeld. Zoals dit Service Station Chicken (Stanley Records) van Dave Favours & The Roadside Ashes. Luister naar het eerste nummer Waterfront Blues en laat je overtuigen. Een punkkoortje achter een ruige strot die laat weten dat hij het best moeilijk heeft met zichzelf. Daarna gaat het maar door; tien nummers in veertig minuten. Dinin’ Out heeft wel wat van de gruizige garagerock van Gravel en Dreaming With The Dead haalt de dagen van meer…

Wait For The Night (eigen beheer) van Eric Schmitt werd door niemand genoemd in de jaarlijstjes. Het album dat in april verscheen werd op deze site ook niet besproken. Overigens staat op de achterkant het jaartal 2024, maar de cd werd pas vorig voorjaar onder de aandacht gebracht. Het kwam er maar niet van om een recensie te schrijven, het aanbod is simpelweg te groot. Maar dan blijft er wel iets knagen, omdat de liedjes van de singer-songwriter uit Baton Rouge, Louisiana, veel te goed zijn om terzijde te worden geschoven. Omdat ik niet langer elke draaibeurt een schuldgevoel wil hebben alsnog meer…

Everybody’s Got To Learn Sometime van The Korgis verwacht je niet direct op een album van een artiest die voornamelijk dobro en lap steel speelt. De uit het noordoosten van Engeland afkomstige KB Bayley draait zijn hand echter niet om voor een bijzondere interpretatie van de hit uit 1980 die zweefde op de schrille klanken van synthesizer. De versie van Bayley staat op East Side Confessions (eigen beheer). Daar staan nog drie liedjes van anderen op. Het origineel van Love And Texaco is van Gretchen Peters en That Kind Of Lonely werd geschreven door Patty Griffin. White House Blues is een meer…

‘De zoete stem van weerstand’ staat onder de naam van Don Arbor op zijn website. Dat maakt de Amerikaan helemaal waar op Hope Is Hard To Kill (eigen beheer). Elke dag moet Arbor vechten om de hoop levend te houden, zo laat hij weten op het titelnummer. ‘I was born in the shadow of the atom bomb, I marched against the war in Vietnam / Weapons of deception killed us in Iraq, you take one step forward and ten steps back’, en daarmee maakt hij duidelijk welke positie hij inneemt in deze polariserende tijden. ‘Have you heard the glaciers crashing into the sea? / Have you seen the waters meer…

Countrymuziek is een veilige haven voor Ned LeDoux. Zijn vader Chris LeDoux bracht 36 albums uit, goed voor ruim zes miljoen verkochte exemplaren in de Verenigde Staten. Safe Haven (Powder River Records/Thirty Tigers) is het vierde album van Ned. En hij draagt My Father’s Boots met trots: ’Beaumont to Odessa, God knows wherever / They’re old but I’ll betcha can’t buy ‘em off the shelf / These stories of living, stitched in the grain / When I wear ‘em, I remember from where I once came’. LeDoux schreef de woorden niet zelf, maar de helft van de twaalf songs is wel degelijk (deels) van meer…

In april 2024 waren we bijzonder te spreken over Simple Motion van Eric Brace (gitaar, zang) en Thomm Jutz (gitaar, banjo, bouzouki, zang). Dat geldt in dezelfde mate voor hun nieuwe album Circle & Square (Red Beet Records). We hebben het over twee door de wol geverfde american folk-veteranen, die weten waar ze het over moeten hebben: alles wat de wereld van vandaag de dag grimmig, onheilspellend en onvoostelbaar maakt. Natuurgeweld, het Witte Huis, de teloorgang van de democratie en de dood van vrienden. Dat alles zo goed verteerbaar meer…

Je kunt rustig stellen dat het leven van Billy Sedlmayr, wiens album Barrios & Graveyards (Dust & Stone Records) hier wordt besproken, bepaald niet over rozen is gegaan. Het begon nog veelbelovend: als zoon van een welgestelde inwoner van Tucson speelde hij drums in The Giant Sandworms, een band met Rainer Ptacek, Dave Seger en Howe Gelb — inderdaad, de voorloper van Giant Sand. Maar daarvan maakte Sedlmayr uiteindelijk geen deel meer uit: Gelb zette hem vanwege zijn onbetrouwbaarheid als stevige drugsgebruiker uit de band. Sedlmayr trok vervolgens naar Minneapolis, waar meer…

‘I’d rather be an outlaw than in with the law / All this authority worship is the strangest thing I ever saw / And their holy-roller hypocrisy / Out here polluting all the free air I breathe / None of them folks ever showed me empathy.’ Op het nummer Outlaw Country maakt Dylan Earl duidelijk waar hij staat in de maatschappij. Te vinden op zijn voortreffelijke album Level-Headed Even Smile (Gar Hole Records). Op het nummer zingt hij alsof hij Merle Haggard is. En de band speelt als The Strangers, de begeleiders van Merle. Dat is best grappig, want Earl bekritiseert juist de zogenaamde outlaws die alles bij meer…

In 2019 begonnen we onze recensie van het debuut van Zach Bryan met de woorden: “Zach Bryan, onthoud die naam. Want deze Zach Bryan uit Tulsa, Oklahoma zou zomaar eens kunnen uitgroeien tot de nieuwe Tyler Childers, Jason Isbell of John Moreland.” Wel, qua populariteit en verkoopcijfers is hij laatstgenoemden al lang voorbijgeschoten. Wat heeft deze man kunnen bewerkstelligen in die zes jaar! Het optreden met de meeste bezoekers in de VS (112.000), een deal van 350 miljoen dollar voor zijn muziekcatalogus, een nummer 1-hit met meer…

Caledonia begon als een duo, bestaande uit William Ryan (zang, gitaar) en Daniel Collins (zang, fiddle). Voor hun aanstekelijke debuutalbum Four Mile Road (Earwicker) sloten drummer Noah Connolly, bassist Alex Sterbenz, zangeres Natalie Race en banjoman Bob Baronner zich aan. Vooral die laatste is, samen met de fiddle van Collins, bepalend voor de opgewekte Caledonia-sound, die een samenkooksel is van bluegrass, Ierse folk en Amerikaanse roots, steeds met een drive die waarachtig hier en daar de legendarische Gourds in herinnering brengt. Meest bepalend is de licht meer…