Sturgill Simpson doet al jaren alsof hij de regels niet kent — of ze tenminste niet van toepassing acht op zichzelf. Hij kondigde aan dat hij nooit meer als Sturgill Simpson zou optreden, bedacht het alter ego Johnny Blue Skies, en besloot vervolgens dat Mutiny After Midnight uitsluitend op vinyl, cd en cassette zou verschijnen. Geen streaming. Waarna hij het album twee weken voor de officiële releasedatum eigenhandig op YouTube zette, met de mededeling: “Ooops… might’ve just posted the whole fuk’n album on YouTube…. for the real ones.”
De inhoud van het album liegt er ook meer…

Je hebt bofkonten die de geniale genen van alle kanten aangewaaid krijgen. Neem Mathieu van der Poel. Of Teddy Thompson, voortgesproten uit folkrockiconen Richard en Linda. Teddy’s voortijdige erfenis is een stem waarmee hij alle kanten op kan en elk soort rockpopaltcountryrootsballad te lijf weet te gaan. Luister maar naar Never Be The Same (Royal Potato Family), Thompson’s eerste album met nieuw werk sinds 2020 en zijn elfde in totaal. De hoesfoto zegt alles: pin je niet vast op één stijl, ga niets uit de weg. ‘Everything is temporary. Evolve or perish!’ maant hij meer…

Op Bandcamp omschrijft The Wilson Springs Hotel zichzelf als ‘hotrod bluegrass, vintage country and a new style of indie folk rock’. Vroeger noemden we dat gewoon alt-country… De band uit Virginia is hier op deze site dus op zijn plaats. En The Day The Bloodroot Bloomed (eigen beheer) zou vast meer reuring veroorzaken als er niet zo ontzettend veel nieuwe muziek zou verschijnen. Dit is het derde album van het gezelschap rond songschrijver/zanger Jacob Ritter. Hij speelt ook gitaar (meestal akoestisch, maar soms ook elektrisch) en op het rockende Broken Doors is hij ook verantwoordelijk voor meer…

Optreden op Glastonbury was een hoogtepunt voor de Canadese folkband The Fugitives. Het beste wat ze kon overkomen, zo zingen ze op Glastonbury. Het is het tweede nummer op The Fugitives (Rhea Records), het titelloze achtste album van de band. De vorige albums werden in Canada allemaal genomineerd voor een Juno of Canadian Folk Music Award en deze nieuwe zal ook wel weer meedingen naar die onderscheidingen. De vierstemmige zang van Adrian Glynn, Brendan McLeod, Carly Frey en Christopher Suen biedt volop variatie en dat wordt nog eens versterkt door het instrumentarium van meer…

De naam GALVEZTON is tegelijk artiestennaam en geloofsbelijdenis. Achter het project schuilt de Texaanse singer-songwriter Robert Kuhn, en de naam verwijst naar zijn thuisstad Galveston aan de Golf van Mexico. Die plek met zijn surfcultuur trok Kuhn ooit uit een diepe depressie. Het drukt ook een onmiskenbaar stempel op dit tweede album, dat zelfs zijn titel ontleent aan een verlaten stripclub aldaar — een detail dat meteen de sfeer zet: melancholiek, een tikje louche. Ocean Cabaret(La Izquierda Records) is een overwegend ingetogen plaat. Kuhn werkt grotendeels solo — schrijven, opnemen, produceren. De songs ademen meer…

Een band die zichzelf One-Eyed Mule noemt, kan eigenlijk alleen maar alt-country maken. Toch ligt het net even anders. De Denen zijn al twintig jaar bezig, en op hun zevende album klinkt dat door. Het vorig jaar al verschenen Lovesongs & New Routes (Sorte Plader) is een verzorgde plaat waarop de band haar mix van folkrock en alt-country aanvult met indierock-invloeden — een richting die het geluid wat opener en toegankelijker maakt, maar het ook wat van zijn ruwe kant ontneemt. De tien nummers zitten goed in elkaar, en op zijn best is de band echt overtuigend. Waiting for the River to Flow meer…

Ooit besprak ik hier, in het hoekje powerpop, al eens een album van The Vapour Trails, een band die bestaat uit de Schotse vader en zoon Kevin en Scott Robertson. Pa Robertson brengt ook onder eigen naam muziek uit. En nu ligt er het titelloze debuut van Robertson, dat gemaakt is door vader en zoon Robertson met de Amerikaanse drummer/toetsenist/producer Nick Bertling uit West Lafayette (Indiana, VS). Tussen de albums van de diverse samenstellingen waarin vader en/of zoon optreden zijn slechts nuanceverschillen op te merken. Op het hier besproken album gaat meer…

Los Cenzontles (‘de spotvogels’) staat voor een Californische folkband en tegelijk voor een muziekacademie en cultureel centrum, gericht op het in stand houden en promoten van de traditionele Mexicaanse muziek. De groep is in 1994 opgericht door Eugene Rodriquez, heeft inmiddels zo’n dertig albums gemaakt en in de loop van de jaren samengewerkt met grote namen als David Hidalgo, Linda Ronstadt, Los Lobos, Ry Cooder, Taj Mahal, Jackson Browne, The Chieftains en Flaco Jimenez. Op Adios Ke Aloha – Waves Of The Same Sea (eigen beheer) komen we onder anderen David meer…

Voor de derde keer reisden The Snarlin’ Yarns van Ogden, Utah, naar Water Valley in Mississippi om daar tien nummers op te nemen in de Dial Back Studio. Op The Remedy (eigen beheer) weten ze wanorde eerlijk gezegd heel gestructureerd in te kapselen, zodat ze gewoon een feestje kunnen vieren. Van echte chaos is dan ook geen sprake. Is ook niet het doel. De ongepolijste klanken zijn er om te dansen, springen en zingen. Zulks is namelijk heel simpelweg de remedie om onbehagen op afstand te houden. En dat alles totdat je er bij neervalt. The Edge klinkt als oude blues van het onaangepaste soort. Muziek voor meer…

Als voormalig psychotherapeut heb je natuurlijk wel wat onderwerpen om liedjes over te schrijven. En Happiness & Misery (eigen beheer) is dan een albumtitel die de lading wel zal dekken. Dat de singer-songwriter Kenny Shore uit North Carolina over de ups en downs van het leven zingt, is ook al niet verrassend, want eigenlijk gaat het daar altijd over. Lees het niet als kritiek, deze opmerkingen, want met de soepele rootsrock met een soulrandje is weinig mis. Shore (zang, akoestische gitaar, mondharmonica) heeft een goede stem (met een licht kraakje) om de liedjes te voorzien van meer…