We denken natuurlijk allemaal wel eens: hoe zou het toch met Luka Bloom zijn? Nou, prima gelukkig; vorig jaar mei was het maar de vraag of hij zijn zeventigste verjaardag zou halen, zo schrijft hij op zijn website. Vóór hij het ziekenhuis inging voor een open hartoperatie, nam de Ierse troubadour voor de zekerheid nog gauw dertien nieuwe liedjes op, nu uitgebracht op een album (zijn 24e) dat hij toepasselijk A Second Wind (BigSky Records) noemde. Het zijn eenvoudige songs (met alleen Blooms akoestische gitaar als begeleiding), die het frêle leven vieren. De kalme pracht van de vogelwereld meer…

Een lekkere portie honky tonk, dat is wat Keston Brouillette & The Pickled Hearts te bieden hebben op Can You Believe It, Folks? (eigen beheer). Er is weinig informatie over dit album. Brouillette komt uit Portland, Oregon, en is naast bandleider ook cartoonist, illustrator, designer. Hij bedient zich dan van de naam Kestoons. Het artwork is dus van de artiest zelf; hij ontwerpt ook wel posters en hoezen voor collega’s. Een website heeft hij niet, maar wel een account op Instagram. De muziek is uitermate relaxed, heel geschikt voor feestjes waar cowboys en hippies elkaar treffen. Een gezellige beestenboel, meer…

De Australiër Sam Shinazzi maakt muziek voor mensen die weten dat het leven zelden verloopt zoals gepland. Op zijn nieuwe album On a Highway Somewhere (Stanley Records) trekt hij negen nummers lang door een landschap van beperkte kansen en gedaalde verwachtingen, bevolkt door personages die desondanks blijven doorgaan. Shinazzi’s referentiekader is helder: Springsteen, Paul Kelly, Hüsker Dü. Die laatste band is niet zomaar een voetnoot. Het opvallendste nummer, Grant Hart Can’t Find the Keys to His Car, is een openlijk eerbetoon aan de drummer en meer…

Het verhaal achter dit album is bijna even boeiend als de muziek zelf. Satellite Inn is een Italiaanse band uit Forlì die in de late jaren negentig behoorde tot de vroegste golf van de alt-countrybeweging. In 1997 tekende de band bij het label MoodFood Records, dat een jaar later het debuut Cold Morning Songs uitbracht. In 2002 fungeerde Satellite Inn als begeleidingsband voor Robert Fisher van Willard Grant Conspiracy tijdens diens Italiaanse tournee, wat leidde tot opnamesessies met Fisher als producer. Maar het label dat de plaat met die opnames zou uitbrengen ging failliet en meer…

Een erg goed debuut dat september vorig jaar verscheen is The Land On Most High (Elbow Grease Records) van Jack Blocker. De jonge Texaan is duidelijk geïnspireerd door oude country, maar zijn versie van traditionele vormen is volledig zijn eigen ding. Hij brengt Tall Tales and Old News en slaagt er daarbij helemaal in om die actueel te laten klinken. Heeft alles te maken met de manier waarop hij uitermate relaxed en volledig in controle zijn liedjes zingt. En met de manier waarop zijn begeleiders dat omlijsten. Volstrekt natuurlijk klinkt het. Nergens ook maar een spoortje van effectbejag te meer…

Het houdt niet op! Weer een americana-album uit Overijssel dat we hier willen bespreken. Uit Salland dit keer. Down To East, Vol. 1 (Goomah Music) van het Salland Sound Collective, een – de naam zegt het al – collectief van muzikanten die wonen in of banden hebben met de betreffende landstreek. Ze betrokken vorig jaar een hut op de hei om in een week 12 nummers op te nemen. We komen onder meer tegen: Jesper Albers (van JesperJesper), Jim Zwinselman (ook van JesperJesper, maar eveneens van Bökkers en Jimmy Diamond), Bastian en Daan Pen (voorheen Tricklebolt), meer…

Een nieuwe lente, een nieuw geluid. Dat geldt echter niet voor The Delines. Zij hebben wel een nieuw album uitgebracht, The Set Up (Decor Records), maar van een nieuw geluid is geen sprake. De band brengt namelijk 12 nieuwe songs die in het verlengde liggen van wat zij ook al op Mr. Luck & Ms Doom (2025) lieten horen. Verhalende songs dus die als jazzy countrysoul omschreven kunnen worden. Als je daarvan houdt, is The Set Up natuurlijk spekkie voor het bekkie. Misschien is de sound van The Delines op dit nieuwe album zelfs nog iets verder uitgepuurd. Het is allemaal heel verantwoord en meer…

Ergens in het grensgebied tussen The Gourds, Tramped By Turtles, Old Crow Medicine Show en The Pogues opereert een kwartet dat zich Pert Near Sandstone (vaak afgekort tot ‘Pert Near’) noemt en onlangs in eigen beheer album nummer negen heeft uitgebracht: Side By Side. De bandnaam (‘nog net geen zandsteen’) heeft geen concrete betekenis, maar verwijst naar de verbinding tussen het landelijke karakter van hun muziek (aan de Appalachians gelieerde folk en bluegrass) en de herkomst van de leden van de band, namelijk de Midwest. De line-up is J Lenz (akoestische gitaar), Justin meer…

Minder dan een halve minuut heeft Trey Hensley nodig om te overtuigen. Gewoon door de manier waarop hij de snaren van zijn akoestische gitaar laat trillen. Nou ja, gewoon… Zeg maar gerust grandioos. En het is niet alleen ontzettend knap hoe hij zijn instrument beheerst, het resultaat is uiterst meeslepend. Nergens wekt Hensley namelijk de indruk dat hij wil imponeren met vingervlugge virtuositeit; hij laat de noten als franje heen en weer slingeren en altijd in dienst van de liedjes. Die eerste halve minuut is direct het titelnummer van Can’t Outrun The Blues (Pinecastle Records), waarop ook vooral het samenspel meer…

Het is niet de eerste keer dat Capps reclame maakt voor zijn geboorteplaats. En vast en zeker ook niet de laatste keer. Dat schreef ik vijf jaar geleden in de recensie van I Love San Antone van Garrett T. Capps. Dat was niet zo’n gewaagde voorspelling, want waar het hart vol van is, loopt de mond van over. Het nieuwste album van de Texaan heeft dan ook als titel I Still Love San Antone (Nudie Records). Capps komt woorden tekort om de stad de hemel in te prijzen. Vanaf het draaien aan knoppen van de radio op The Journey Begins is het album bijna een hoorspel en natuurlijk is op een van die meer…