De folklegendes Tom Paxton en John McCutcheon trekken al een tijd samen op. We kennen de eerste natuurlijk van het meesterwerkje The Last Thing On My Mind, en een loopbaan in de folkcountry die teruggaat tot de Greenwich Village folkrevival van eind jarig vijftig. John McCutcheon werd een jaar geleden op deze plek nog gehuldigd vanwege zijn fraaie album Field Of Stars. Die recensie sloten we af met ‘niets nieuws, veel moois’. Hetzelfde kunnen we zeggen over Paxton en McCutcheons recente album Together Again (Appalseed Productions). ‘Again’, want meer…

Van de band Dogwood Tales uit Virginia bespraken we hier al eens een album, Too Hard To Tell uit 2018 (recensie). Van Euphoria Again bespraken we niks eerder. Sterker nog: deze band uit Pennsylvania was ons onbekend. De mannen van Dogwood Tales kenden hen echter wel. Klaarblijkelijk goed genoeg om eens een gezamenlijk album op te nemen: Destination Heaven (Born Losers Records). Aanvankelijk was de bedoeling om een soort gedeelde plaat op te nemen waarop nummers van de twee bands elkaar zouden afwisselen, maar al gauw draaide het uit op een meer…

Dit is niet het derde album van Jim Keller dat werd geproduceerd door Mitchell Froom, zoals aangekondigd in de recensie van Daylight. End Of The World (Continental Song City) kwam tot stand in samenwerking met Adam Minkoff. Die uit New York afkomstige producer (tevens zanger, songschrijver en multi-instrumentalist) werkt anders dan Froom, die alles bij voorkeur live in de studio opneemt. Minkoff werkt juist laag voor laag. Keller (gitaar), Minkoff (bas) en Lee Falco (drums) nemen de basis op, waarna andere partijen later worden ingespeeld. Toch slagen ze er in om de twaalf nummers wel meer…

Het gaat hier op deze site veel te weinig over alt-country uit Australië. Terwijl daar toch buitengewoon puike albums worden volgespeeld. Zoals dit Service Station Chicken (Stanley Records) van Dave Favours & The Roadside Ashes. Luister naar het eerste nummer Waterfront Blues en laat je overtuigen. Een punkkoortje achter een ruige strot die laat weten dat hij het best moeilijk heeft met zichzelf. Daarna gaat het maar door; tien nummers in veertig minuten. Dinin’ Out heeft wel wat van de gruizige garagerock van Gravel en Dreaming With The Dead haalt de dagen van meer…

Wait For The Night (eigen beheer) van Eric Schmitt werd door niemand genoemd in de jaarlijstjes. Het album dat in april verscheen werd op deze site ook niet besproken. Overigens staat op de achterkant het jaartal 2024, maar de cd werd pas vorig voorjaar onder de aandacht gebracht. Het kwam er maar niet van om een recensie te schrijven, het aanbod is simpelweg te groot. Maar dan blijft er wel iets knagen, omdat de liedjes van de singer-songwriter uit Baton Rouge, Louisiana, veel te goed zijn om terzijde te worden geschoven. Omdat ik niet langer elke draaibeurt een schuldgevoel wil hebben alsnog meer…

Everybody’s Got To Learn Sometime van The Korgis verwacht je niet direct op een album van een artiest die voornamelijk dobro en lap steel speelt. De uit het noordoosten van Engeland afkomstige KB Bayley draait zijn hand echter niet om voor een bijzondere interpretatie van de hit uit 1980 die zweefde op de schrille klanken van synthesizer. De versie van Bayley staat op East Side Confessions (eigen beheer). Daar staan nog drie liedjes van anderen op. Het origineel van Love And Texaco is van Gretchen Peters en That Kind Of Lonely werd geschreven door Patty Griffin. White House Blues is een meer…

‘De zoete stem van weerstand’ staat onder de naam van Don Arbor op zijn website. Dat maakt de Amerikaan helemaal waar op Hope Is Hard To Kill (eigen beheer). Elke dag moet Arbor vechten om de hoop levend te houden, zo laat hij weten op het titelnummer. ‘I was born in the shadow of the atom bomb, I marched against the war in Vietnam / Weapons of deception killed us in Iraq, you take one step forward and ten steps back’, en daarmee maakt hij duidelijk welke positie hij inneemt in deze polariserende tijden. ‘Have you heard the glaciers crashing into the sea? / Have you seen the waters meer…

Countrymuziek is een veilige haven voor Ned LeDoux. Zijn vader Chris LeDoux bracht 36 albums uit, goed voor ruim zes miljoen verkochte exemplaren in de Verenigde Staten. Safe Haven (Powder River Records/Thirty Tigers) is het vierde album van Ned. En hij draagt My Father’s Boots met trots: ’Beaumont to Odessa, God knows wherever / They’re old but I’ll betcha can’t buy ‘em off the shelf / These stories of living, stitched in the grain / When I wear ‘em, I remember from where I once came’. LeDoux schreef de woorden niet zelf, maar de helft van de twaalf songs is wel degelijk (deels) van meer…

In april 2024 waren we bijzonder te spreken over Simple Motion van Eric Brace (gitaar, zang) en Thomm Jutz (gitaar, banjo, bouzouki, zang). Dat geldt in dezelfde mate voor hun nieuwe album Circle & Square (Red Beet Records). We hebben het over twee door de wol geverfde american folk-veteranen, die weten waar ze het over moeten hebben: alles wat de wereld van vandaag de dag grimmig, onheilspellend en onvoostelbaar maakt. Natuurgeweld, het Witte Huis, de teloorgang van de democratie en de dood van vrienden. Dat alles zo goed verteerbaar meer…

Je kunt rustig stellen dat het leven van Billy Sedlmayr, wiens album Barrios & Graveyards (Dust & Stone Records) hier wordt besproken, bepaald niet over rozen is gegaan. Het begon nog veelbelovend: als zoon van een welgestelde inwoner van Tucson speelde hij drums in The Giant Sandworms, een band met Rainer Ptacek, Dave Seger en Howe Gelb — inderdaad, de voorloper van Giant Sand. Maar daarvan maakte Sedlmayr uiteindelijk geen deel meer uit: Gelb zette hem vanwege zijn onbetrouwbaarheid als stevige drugsgebruiker uit de band. Sedlmayr trok vervolgens naar Minneapolis, waar meer…