Joshua Singleton verhuisde van Asheville, North Carolina, naar Nashville, Tennessee, om daar te werken aan een leven als artiest. Op The Promised Land (eigen beheer) leren we hem kennen als een singer-songwriter die zich heeft toegelegd op vlotte rootspop. De arrangementen zijn zorgvuldig uitgebalanceerd en liggen prettig in het gehoor. Radiovriendelijk, ook al heb ik eerlijk gezegd geen idee of dit soort muziek tegenwoordig nog op de radio te beluisteren is. Singleton schreef alle nummers met steeds wisselende partners. Wie verwacht dat het titelnummer The Promised Land een politieke meer…

West Texas, dat is waar mijn muzikale helden Joe Ely, Butch Hancock, Jimmie Dale Gilmore, Terry Allen en Cary Swinney vandaan komen. Singer-songwriters die diepere lagen aanboren in een landschap dat zo plat is als een dubbeltje. Dat is niet alleen knap, de liedjes die ze uit de grond trekken zijn ronduit begeesterend. Zulks is de mannen van Treaty Oak Revival niet gegeven. West Texas Degenerate (eigen beheer) is plat vermaak voor pubers. De diepte gaat niet verder dan de paal waarmee ze boren. Een ronduit seksistische opmerking die niet mijn stijl is, maar wel passend bij wat meer…

Pilot Light (Congrats Records) van Liam Kazar had heel goed in mijn jaarlijst 2025 kunnen staan, maar met 15 albums kun je lang niet al het moois van een jaar vangen. Deze gaat langs de randen van de alt-country; het is eerder uiterst verzorgde pop, maar absoluut niet gladgestreken of steriel. Neem het titelnummer waarmee wordt geopend, dat heeft de finesse van softe soul. En had zo op een album van Ron Sexsmith of Jerry Leger kunnen staan. De ingehouden pracht van Day Off brengt een koortje waardoor een vergelijking met Bread kan worden gemaakt. Kazar komt uit Chicago en als begeleider stond meer…

Ahum, graag uw aandacht voor een kartonnen cowboy. Zo klinkt hij ook; Cardboard Cowboy (eigen beheer) van Remi Dean & The Sharp Knives is nogal lofi namelijk. Deze cowboy tovert uit zijn hoge hoed van karton evenwel heerlijke, zeer alternatieve country. Opener At Waldo’s is een levendig werkje met wiebelende zang en dito melodie. Remi Dean gaat nader in op zijn bijnaam op het met een hobbelende melodie gebrachte Stiefel Diesel. Hij komt uit Dawson City, een stadje van nog geen 2000 inwoners in het territorium Yukon. Het ligt slechts 250 kilometer ten zuiden van de noordpoolcirkel en grenst aan meer…

Voor een sterretje meer en wat achtergrond over deze Remi Dean zie de recensie van Cardboard Cowboy hierboven. Op Plunger (eigen beheer) werkt Dean (zang, gitaar) samen met Keith Hallett (steelgitaar, bas, drums, toetsen, zang) die als producer de vijf nummers van deze ep technisch vastlegde. Het plaatje vangt aan met het titelnummer dat met ronkende gitaar onheilspellend en donker klinkt. Daarmee is dit echt wat anders dan Cardboard Cowboy. Grappig is het dat de begeleidingsband Sharp Knives niet betrokken is bij deze ep, maar dat er wel een nummer Sharp Knife wordt gedaan. Dat klinkt ritmisch en meer…

Het is niet zo eenvoudig het debuutalbum van Johnny Wigwag & The Truthseekers vast te pinnen op een bepaalde muzikale stijl of traditie, maar als overkoepelend thema is de titel Heart Full Of Soul (Raining Pitchfork Productions) veelzeggend en goed gekozen. De band waagt zich aan country, blues, honkytonk, rockabilly, folk, Tex-Mex, rock-roll en bluegrass, maar steeds gaan de liedjes over dingen die een mens in zijn hart raken; over liefde, verlangen, relaties, ruzies, kortom, zijn hele ziel en zaligheid. Het album van bijna een uur telt zeventien nummers, waarvan zes covers, onder meer van meer…

Ronjo V kwam algoritmisch op mijn pad, maar die toevallige ontmoeting met het nummer Gray Skies smaakte direct naar meer. Toevallig hadden ze net een nieuw album in eigen beheer uitgebracht. Dat titelloze album draait hier inmiddels al weken zijn dagelijkse rondje, zonder ook maar een spoor van slijtage. Mijn eerste gedachte was nog dat het met die vreemde, wat zielloze naam en die fantasieloze hoes zo’n met AI gemaakt werk zou zijn. Maar enig graafwerk verder bleek Ronjo V gewoon een echte band, die al sinds 2015 singles en EP’s uitbrengt. De spil is Ryan Joseph, zanger, gitarist, meer…

Mooi klaphoesje, tekstboekje erbij, tien degelijke nummers. Vakwerk kortom. En dat kun je natuurlijk ook verwachten van Stephen Simmons. Hunch is inmiddels zijn twaalfde album, in een reeks die volgens zijn officiële bio in 2004 begon met Last Call (al staat er op Spotify ook nog een dertiende album uit 2001).
De nummers gaan over zijn avonturen overzee. In Dresden Doll bezingt hij wat hem overkwam tijdens een vrije avond in Dresden, en in Amsterdam laat hij weten dat een reizend bestaan weinig blijvend plezier oplevert als je het alleen maar voor het meer…

Nóg een voordeel van streamen is dat je nummers kunt ‘verbergen’. (Althans op Spotify, ik weet niet hoe dat zit op andere diensten.) Neem Maggie’s Journal (Bell Buckle Records) van Valerie Smith. Een conceptalbum, gebaseerd op het authentieke dagboek van Smith’ betovergrootmoeder Margaret Attebury Brooks-McCamis, die leefde in de periode na de Amerikaanse Burgeroorlog. Het is een aangrijpend stuk persoonlijke geschiedenis, over het harde leven op een karige boerderij in Missouri. Maggie, jong uitgehuwelijkt aan een gemene, gewelddadige man, weet zich los te vechten meer…

Het feit dat Carry You With Me (eigen beheer) van Courtney Patton in geen enkel jaarlijstje op deze site opdook, is voldoende aanleiding om alsnog aandacht te schenken aan dit in januari 2025 verschenen album. Twee oudere platen van de Texaanse werden hier met enthousiasme onthaald en ook deze verzameling liedjes verdient lof. De albumtitel slaat op haar zus die omkwam bij een auto-ongeluk toen beiden op de middelbare school zaten. Warme gevoelens blijft Patton toch ook hebben voor Jason Eady, nadat een huwelijk van 12 jaar tot een voor Patton onverwachte scheiding kwam. Haar gemoedstoestand meer…