Twee jaar geleden ging het op deze site al over India Ramey in een aflevering van de rubriek over albumhoezen die toen gewijd was aan echte cowgirls die zelf voor de franje en opgestikte versierselen zorgen. Het ging niet alleen over de hoes van Baptized By The Blaze, maar ook over de geweldige muziek die elke honky tonk in vuur en vlam zet. De voormalige officier van justitie speelt op het in Los Angeles opgenomen Villain Era (Copaco Records/Blue Élan Records) de schurk, die geen blad voor de mond neemt. Ze is onderweg om haar scheiding te regelen nadat ze opnieuw wordt genegeerd door haar man, die zijn meer…

‘Walking on down the road / In the east side of Montana / My boots are dusty / But my mind is finally clean’, zingt Kiki Cavazos op Little Old Dusty Road. Na het ordenen van haar gedachten zijn er echter nog volop omstandigheden uit heden en verleden waarover ze liedjes kan schrijven om haar hart te luchten. Dat heeft ze dus ook gedaan op Goodbye Blues (Jalopy Records). Cavazos komt uit de Amerikaanse staat Montana, maar zwierf door Mexico en de Verenigde Staten, waarvan ze verslag doet op Hobo Song. Ze reisde in een Grey Ghost Train en pende onderweg een liedje over verloren zielen. Daar kan ze meer…

Anana Kaye werkte samen met David Olney op diens laatste album Whispers And Sighs (zie recensie). Haar partner Irakli Gabriel was daarop ook present en vanzelfsprekend is hij er ook bij op dit Are You There? (Meridian/ECR Music Group). Dit is een album voor een publiek dat niet louter luistert naar americana. Kaye en Gabriel komen oorspronkelijk uit Georgië; ze groeiden dus op in de Sovjet-Unie. De oorlog in Oekraïne bewerkstelligde dat ze qua thematiek bij hun eigen verleden uitkwamen. Het gaat over het verwerken van het trauma veroorzaakt door repressie en meer…

Whistlin’ Past The Graveyard (Riverlark Music) van Andy Cohen, Eleanor Ellis en William Lee Ellis is een album als een cultuurhistorische les in 21 delen. Dat zijn dus heel veel nummers. Naast traditionals en werk van grootheden uit het verleden als Gene Autry, Blind Blake, Charley Patton doet het trio ook South Nashville Blues van Steve Earle en songs die Andy Cohen en William Lee Ellis zelf schreven. Die laatste schreef bijvoorbeeld Memphis Minnie And Me, waarin oude blues dus ook centraal staat. Het nummer wordt gezongen door Eleanor Ellis. De drie wisselen elkaar overigens af als meer…

Jaren geleden schreef ik eens dat je de weg naar de hel kan plaveien met albums van zangeressen die Amerikaanse folkrock maakten. Tegenwoordig kan je daarnaast een parallelweg aanleggen met albums van “nieuwe” zangeressen die traditionele country maken. De Canadese Bobby Dove is er daar een van. Hoewel, Dove is nonbinair, dus “zangeres” klopt niet. Maar de stem van Dove klinkt wel vrouwelijk. De nieuwste worp, Fortune Teller, geproduceerd door Aaron Goldstein, is tradcountry to the core, zoals men dan zegt. Zo verrassend als Hopeless Romantic uit 2021 is deze plaat meer…

Tekstueel en qua stem valt Sam Bergquist ergens te situeren tussen Malcolm Holcombe en Loudon Wainwright III. De singer-songwriter heeft op alle tien nummers van Devils & Doves (eigen beheer) een vaste groep begeleiders om zich heen verzameld. De countryfolk van de uit Boston, Massachusetts, afkomstige artiest is daardoor van begin tot eind krachtig en uiterst onderhoudend. De aanpak van Envy Blues had van Holcombe kunnen zijn. Met zijn soms snerpende en veelal knarsende manier van zingen bezit hij evenwel voldoende eigenheid om zijn eigen plekje op te eisen tussen de meer…

Er zijn bands die stil staan en bands die bewegen. De Zuid-Zweedse vijfkoppige groep Wildie behoort duidelijk tot de tweede categorie – al klinkt hun muziek op Still in Motion (eigen beheer), hun vijfde studioalbum, soms even alsof de tijd zijn adem inhoudt. De band rondom zanger/toetsenist en songwriter Anders Thorén laat in 10 nummers alternatieve country en folkrock horen zoals we die het liefst hebben: geïnspireerd, zorgvuldig en bij tijd en wijle licht experimenteel. Thorén begon Wildie ooit als zelfstandig project, maar op dit Still in Motion is echt een band aan het werk. Gitarist Rasmus Svensson is meer…

Na de intieme sfeer van Deeper Well keert Kacey Musgraves terug naar haar roots met Middle of Nowhere (Lost Highway), een countrypop-album dat klinkt als een hete zomeravond ergens in Texas. De steelgitaren zijn terug, de cowboyhoeden zitten weer op, en de laarsjes laten sporen na op de dansvloer. Maar volledig thuiskomen doet ze nog niet. De drijvende kracht achter de sound zijn de vaste producenten Daniel Tashian en Ian Fitchuk, die al sinds Golden Hour Musgraves’ muzikale kompassen zijn. Hun productie is onberispelijk gepolijst: warm, glanzend en toegankelijk. Precies dáár meer…