Zoals op de hoes van het nieuwe album van The Hanging Stars, Just A Day (Loose Music), te zien is, bestaat de band tegenwoordig nog uit vier leden. Daar moet meteen een kanttekening bij: drummer Paulie Cobra (wel op de foto te zien) doet niet meer mee bij optredens. De belangrijkste constatering is echter dat pedalsteel-speler Joe Harvey-Whyte de Londense band heeft verlaten. Dat heeft ook gevolgen voor de sound van het kwartet op dit nieuwe — inmiddels zevende, als je de plaat met folkzangeres meer…

De akoestische muziek van Jesse Appelman beperkt zich niet tot bluegrass. De snarenplukker op mandoline speelt ook choro, een instrumentaal Braziliaans genre waarin een hoog tempo en improvisatie centraal staan, en jazz. Op Where We Go (eigen beheer) blijft hij echter voornamelijk bij country. Van de elf composities zijn er zes van hemzelf en dat zijn allemaal instrumentale werkjes. Opener Valley Springs is een snel werkje, maar Lyell Fork daarentegen begint juist traag en wordt gekenmerkt door klotsende noten. En So Close is uitermate weemoedig. The Hills Of Isle Au Haut van meer…

De Amerikaan Johnny Delaware is niet te benijden. Hij is op On God’s Time (Normaltown Records/New West Records) constant bezig met vergankelijkheid. Weliswaar tilt hij daar zelf niet zo zwaar aan; sterker nog, hij omarmt het als een levensfilosofie. De onvermijdelijke dood betekent volgens hem maar een ding: ten volle leven. Maar die zoektocht naar een plaatsje in de kosmos pakt nogal vermoeiend uit. Vooral omdat hij nogal overtuigd is van zijn gelijk. Zo’n zalvende stem op Heaven’s Town, daar moet je tegen kunnen. ‘If I had a crystal ball / I’d put my hand on it for you’, klinkt het meer…

Deer Tick bestaat inmiddels meer dan twintig jaar, maar op hun negende studioalbum Coin-O-Matic (ATO) klinken ze alsof ze nou eens precies weten wat ze willen zeggen. Dat is niet vanzelfsprekend voor een band die de afgelopen jaren het nodige heeft doorgemaakt: een afkickperiode voor frontman John McCauley, de financiële klappen van de pandemie, en een noodgedwongen herbezinning op wat Deer Tick eigenlijk is. De wekelijkse bandvergaderingen in een café in Providence, Rhode Island, het zakelijk runnen van “Deer Tick Inc.” – het klinkt misschien weinig meer…

Zes jaar geleden prijkte Blue Eyes, the Harlot, the Queer, the Pusher & Me van Waylon Payne (zie recensie) hoog op mijn jaarlijst. Een monumentaal mooi countryalbum. En daarna werd het weer stil rondom Payne. Tot nu, twee weken geleden liet de Amerikaanse singer-songwriter een nieuwe plaat op de wereld los: Wayward (Big Loud). Ik kan jullie geruststellen: wederom een album van grote klasse, met 13 songs. Allereerst is Payne een Zanger met een hoofdletter Z. Fijn geluid en een geweldige timing. Daarnaast zijn de gevarieerde songs ook weer om door een ringetje te halen. Alsof je naar een meer…

Schuilde John R.Miller op zijn vorige album Heat Comes Down wellicht nog wat in de slagschaduw van vertrouwde meesters als Guy Clark, Townes van Zandt, Billy Joe Shaver en John Prine, op The Great Unknowing (Rounder Records) gooit hij onbevreesd alle remmen los en lijkt hij zijn ware identiteit gevonden te hebben, namelijk die van een bravoureuze alleskunner die zich niet tot een bepaalde stijl of traditie laat insnoeren. Het geluid is voller, de begeleiding uitgebreider, de inhoud scherper, de lengte langer (ruim een uur, zestien tracks). Niet voor niets heet meer…

Het is nu drie jaar geleden dat mijn hond overleed. Ik werd overvallen door het enorme verlies dat ik toen voelde. Ben maanden van slag geweest: geen gekwispel ’s morgens als ik de huiskamerdeur opendeed, geen kop op je knieën, en zelfs de wandelingen die we toch maar bleven maken voelden wezenloos. Precies dat verdriet beschrijft BJ Barham in Favorite Hello op het nieuwe album van American Aquarium, New Ways To Lose (Losing Sight Records).
Een ander verlies, dat van Barhams overleden moeder, is onderwerp van Just Like You, waarin hij vertelt hoe meer…

Dit jaar is Willow Avalon de headliner van TakeRoot. “Willlow Avalon, wie is dat?” zal menigeen zich misschien afvragen. Nee, zo’n naam past misschien niet in het rijtje Kris Kristofferson, Joan Baez, My Morning Jacket , Iron & Wine en Drive-by Truckers die veel bekender zijn bij het americanapubliek. Maar Willow Avalon heeft zich met een paar nummers die vooral via TiKTok veel bekendheid verwierven, in de kijker gespeeld. Onlangs bracht zij haar tweede album, Pink Pocket Pistol (Warner Music) uit, de opvolger van het vorig meer…

Michaela Anne werden we voor het eerst gewaar als support act (en later die avond ook bandlid) van Sam Outlaw. Ze was toen al met een succesvolle eigen carrière bezig, met nu als voorlopig hoogtepunt het bijzonder fraaie These Are The Days (eigen beheer/Georgia June Music). Michaela Anne’s meest prominente handelsmerk is haar fantastische stem, maar ook als songschrijver staat ze haar mannetje. Alle tracks zijn mede door haar gecomponeerd en hebben een uitgesproken autobiografisch karakter. Twee ingrijpende privégebeurtenissen, de geboorte van haar eerste kind en de ziekte van haar meer…

We moeten het er even over hebben. Deze plaat wordt op dit moment de hemel in geprezen: lovende recensies alom, en Zoh Amba staat dit najaar ook nog eens geprogrammeerd op TakeRoot. Maar ik snap oprecht niet waar die roem vandaan komt. Amba komt uit de freejazz, waar ze naam maakte als saxofoniste, en maakt op Eyes Full (Matador) een radicale ommezwaai naar gitaar en zang. Misschien zit daar een deel van de verklaring: een freejazz-avant-gardist die opeens singer-songwriter wordt, dat is nieuws, dat trekt aandacht. Maar nieuws is geen kwaliteit, en die twee worden hier volgens mij meer…