Lone Piñon is een opwindende folkband (of orquesta típica) uit het noorden van New Mexico, opgericht in 2014 met als doel het in leven houden van de muziek die sinds mensenheugenis in de betreffende contreien werd gespeeld, maar de laatste tijd steeds meer in het nauw begint te raken. Hot Carne Seca (Jalopy Records) is hun zesde album. De meest recente vier zijn te vinden op Spotify, maar wie liever volhardt in fysieke verschijningsvormen wordt beloond met prachtig gestileerd artwork, inclusief een boekje van tien pagina’s met liner notes. Lone Piñon bestaat uit vier meer…

We blijven nog even in Zweden, maar op bekend terrein want Thomas Jonsson is bij altcountry.nl geen onbekende. Onder de naam Thomas Denver Jonsson was hij hier jarenlang een favoriet, en met zijn alter ego I’m Kingfisher zet hij die lijn onverminderd voort. Give Up Together (Fading Trails Recordings) is zijn zesde album onder die naam en verschijnt drie jaar na Glue, dat met zijn jazzy, losse aanpak een wat ander geluid had dan wat Jonsson normaal laat horen. Dit keer kiest hij voor iets zwaarders. De songs zijn gebouwd rond rustige drums, akoestische en elektrische gitaren en rijke strijkers, die meer…

Wie Mika Häkki kent als de man achter de loeiende fuzz-bas van doom-zwaargewicht Monolord, wrijft bij dit album misschien even in zijn ogen (eigenlijk: oren). Onder zijn eigen naam, samen met begeleidingsband Dark Yonder — Dan Andreasson (drums), Krister Selander (bas) en Martin Olsson (gitaar) — levert de Fins-Zweedse muzikant geen gram metal af, maar een titelloze plaat (Ella Ruth Institutet) vol donkere americana die gestaag afdrijft richting psychedelica.
Wat meteen opvalt is de gitaar. Waar Häkki’s in zijn stoner-verleden bekendstaat om z’n dikke, zware bastonen, is meer…

Breakfield (Rounder Records) is de naam van een band die tot nu toe Boy Named Banjo heette. De naamsverandering hangt samen met het feit dat er een nieuwe weg is ingeslagen: minder roots, meer countryrock. ‘Breakfield’ verwijst naar een weg die dwars door een wild natuurgebied in Tennessee loopt. De twee belangrijkste bandleden Barton Davies en William Reames brachten daar als student hun zomervakanties door en associëren de naam Breakfield sindsdien met plezier en vrij ruige vrijheid. Precies wat het titelloze album uitstraalt. We horen nog steeds banjo’s en fiddles, maar ze worden veel meer…

In 2021 was Charlie Marie de zangeres uit Rhode Island die klassieke country serveerde zoals oma het bedoelde: Patsy Cline, pedal steel, en een scherp gevoel voor de timing van een goeie clou. Vijf jaar later is er een hoop gebeurd. Het succes van Ramble On (zie recensie) bracht precies de aandacht waar ze niet op zat te wachten, en daarna stortte haar leven in: relatie kapot, een breuk met haar gitarist, een oma die corona kreeg en nooit meer de oude werd, en uiteindelijk het overlijden van haar vader. Marie deed wat mensen in zo’n situatie soms doen: ze propte haar spullen in een Toyota Yaris en ging rijden. Geen plan, geen einddatum, gewoon Amerika. Signs meer…

Tony Rice (overleden in 2020) zelf vond Tony Rice (geremasterd en opnieuw uitgebracht door Craft Recordings), zijn derde soloalbum na zijn vertrek uit J.D. Crowe’s superband New South, verschrikkelijk. Hij kon er, volgens zijn biograaf Tim Stafford, gewoon niet naar luisteren, net zoals James Taylor moest kotsen toen in een restaurant Sweet Baby James werd gedraaid. Niettemin wordt Tony Rice, oorspronkelijk uitgebracht in 1977, als een absoluut meesterwerk beschouwd. (Hetzelfde geldt uiteraard voor Sweet Baby James). Het album is een mijlpaal in de stroming die wel progressieve bluegrass meer…

Cat Clyde heeft een bijzondere stem die je niet snel vergeet. Direct en rauw waar nodig, dan weer intiem en bijna fluisterend — en altijd met die eigenaardig tijdloze klank. Op haar vierde album Mud Blood Bone staat die stem in dienst van haar meest gelaagde en persoonlijke werk tot nu toe. De Canadese singer-songwriter uit Ontario put voor dit album uit haar inheemse Métis-afkomst en een diep ontzag voor de natuur. De songs schreef ze onderweg: in een oude trailer op een boerderij, op een boot in Engeland, vanuit een jetlag-droom ergens in transit. Die nomadische onrust hoor je, maar meer…

Chuck Melchin is sinds zijn dagen met The Bean Pickers Union met evenveel enthousiasme doorgegaan als The Bluest Sky. Birdland (eigen beheer) is alweer het vierde album van de band uit de noordoostelijke Amerikaanse regio New England. Melchin en zijn maten spelen ouderwetse alt-country zoals het in de jaren 90 opkwam. Isabella is een slepende song met fijn gitaarwerk dat het midden houdt tussen iets van Philip Donnelly en Rich Hopkins. Het is met vijf minuten het langste nummer van dit album. De zang van Melchin is ietwat hees en niet al te krachtig en dat past eigenlijk perfect bij het genre. Het van meer…

Sturgill Simpson doet al jaren alsof hij de regels niet kent — of ze tenminste niet van toepassing acht op zichzelf. Hij kondigde aan dat hij nooit meer als Sturgill Simpson zou optreden, bedacht het alter ego Johnny Blue Skies, en besloot vervolgens dat Mutiny After Midnight uitsluitend op vinyl, cd en cassette zou verschijnen. Geen streaming. Waarna hij het album twee weken voor de officiële releasedatum eigenhandig op YouTube zette, met de mededeling: “Ooops… might’ve just posted the whole fuk’n album on YouTube…. for the real ones.”
De inhoud van het album liegt er ook meer…