Alweer bijna veertig jaar lang kun je bij Drivin N Cryin terecht voor heerlijke, sympathieke muziek die lustig heen en weer pingpongt tussen robuuste hardrock en gevoelige countrypop, of zoals aanvalsleider Kevn Kinney het op hun website uitlegt: “We are a band that’s like your record collection.” Zeven jaar na Live The Love Beautiful komen ze weer eens voor de dag met een nieuw studioalbum. Crushing Flowers (eigen beheer) is meer van hetzelfde, wat alleen maar positief bedoeld is. Voornaamste kenmerken: de indringende stem van Kinney, een scala aan elektrische gitaren die elkaar soms meer…

Leah Blevins komt uit Sandy Hook, Kentucky — een stadje zo klein dat het nauwelijks op de kaart staat, met 715 inwoners — waar trouwens ook de veel te jong gestorven countryster Keith Whitley opgroeide. All Dressed Up is Blevins’ tweede album, maar het eerste voor Dan Auerbachs Easy Eye Sound. Het album opent met de titeltrack, een slow shuffle. Het daaropvolgende Be Careful Throwing Stones is een heerlijk countrypopnummer en met Hey God duikt Blevins de traditionele country in, met een pedal steel (van Russ Pahl) die smeekt alsof het leven ervan afhangt. Het uptempo meer…

Al meerdere keren hebben we hier vastgesteld dat de rol van The Long Ryders nog altijd niet is uitgespeeld. In deze bespreking van het nieuwe album High Noon Hymns (Cherry Red Records) komen we wederom tot die constatering. Mooi dus dat ze zelf ‘a toast to the future’ brengen op opener Four Winters Away. Mede door die stem van Sid Griffin heeft het altijd nog het venijn dat de band in de jaren 80 ook al had. Alt-country met wat sporen van punk. Boosheid is hier ook wel op zijn plaats, want Four Winters Away is gericht tegen Trump. Het had eigenlijk al een plekje op het in 2019 verschenen meer…

Zijn werkzaamheden als programmeur voor de honky tonk Sagebrush in Austin, Texas, zijn blijkbaar prima te combineren met een loopbaan als uitvoerend artiest. Hoewel, hoe gaat het eigenlijk met Chasen Wayne, wiens vorige in een foeilelijke hoes gestoken album Strange Places we eind 2024 bespraken? Het deze keer van prachtig artwork voorziene album Corpus (eigen beheer) is al van vorige zomer, maar het is niet breed opgepikt. Misschien is het iets te experimenteel voor het grote publiek? Jammer, want er valt veel te genieten. Dus toch nog maar een stukkie over dit album meer…

P.J.M. Bond heeft een punt. In een tijdperk waarin algoritmes en AI de muziekindustrie steeds verder in een wurggreep houden, koos de, inmiddels Rotterdamse, singer-songwriter voor de meest analoge aanpak denkbaar: een band die de nummers voor het eerst hoorde in de studio, live opgenomen in één ruimte, een paar takes per song. Geen overdubs, geen correcties achteraf. Het resultaat is Coyote (King of the Island), zijn derde plaat en eerste voor het Excelsior Supports-label. De filosofie is sympathiek. De uitvoering is dat grotendeels ook — al is “grotendeels” hier het sleutelwoord. Want Bond meer…

De afsluiter van Nothing Lasts Forever (Raintown Records), het nieuwe album van de in Canada opgegroeide, maar tegenwoordig in Californië vertoevende Brock Davis, is uiterst sentimenteel, toch is A Daughter een pakkende song waarvan je het verhaal graag wilt geloven. Davis begint over hoe hij opgroeide. Een vader die werkte bij een houtzagerij, een moeder die thuisbleef om de kinderen op te voeden. Op 57-jarige leeftijd komt ze te overlijden door kanker. Even later wordt het gezin uitgebreid met een zus, omdat moeder een kind bleek te hebben waarover de andere kinderen, vier jongens, nog nooit iets hadden meer…

Trek de w in de voornaam van Owen Burton uit elkaar en je hebt de verklaring voor de naam Ovven. Gnawing At The Cord (eigen beheer) heet het debuut van dit Ovven. En dat is er eentje! De thermische zekering springt eruit. Letterlijk: opener Thermal Fuse schiet direct uit de startblokken met een harde stotterende gitaarriff en maakt meteen duidelijk dat de Nashville-by-way-of-Chicago songwriter geen tijd wil verspillen. Dit is een gitaargedreven indierock/alt-country plaat die klinkt alsof hij al jaren had liggen wachten om gemaakt te worden. Burton financierde het meer…

Sinds zijn achtste speelt Cameron Nickerson al countrymuziek, ook al was hij in zijn jeugd meer geïnteresseerd in rock en metal. Toch zorgden zijn vader en grootvader, beiden actief in bluegrass, ervoor dat de belangstelling voor rootsmuziek het won. The Wagon (eigen beheer) is het derde album van de Canadees die het met zijn band The 340 South vooral in bluegrass zoekt. De snelle gitaarnootjes op The Devil Won’t Stop krijgen gezelschap van mandoline, banjo en fiddle. Staande bas en mandoline zorgen op Zombie voor vertwijfeling: ‘I think I’m turning into a zombie’. Een dobro meer…

Twaalf jaar. Zo lang heeft het geduurd voordat de Nijmeegse rootsband DIX zijn derde studioalbum uitbracht. Die lange weg is voelbaar in elke noot van Ludovicus Bosco Hic Fuit (eigen beheer), een album dat druipt van weemoed, warmte en oprechte liefde voor muziek. De titel is niet zomaar een naam. Het Latijn fuit hic — “was hier” — draagt een rijke kunsthistorische lading. Jan van Eyck schreef in 1434 op het beroemde Arnolfiniportret de woorden Johannes de Eyck fuit hic: een handtekening midden in het schilderij, boven een bolle spiegel die de hele ruimte weerkaatst. Niet bescheiden meer…

Binnenkort komt Jerry Leger weer langs om zijn fijne popmuziek aan het publiek te presenteren tijdens een tournee. Waves Of Desire (DevilDuck Records) is alvast een goede titel, want zijn tijdloze liedjes brengen inderdaad golven van verlangen en als er iets is wat bij pop hoort, dan is het toch wel dat. Het is de sound van de jeugd en een nog onvervulde hoop op al het moois dat nog moet komen. Zoals Leger vroeger gekluisterd was aan de radio en helemaal opging in Everly Brothers, The Drifters, Roy Orbison, The Zombies en vooral The Beatles, dat gevoel dus. De tien liedjes op zijn nieuwste album slagen erin om meer…