Sinds hun debuut in 2006 hebben The Infamous Stringdusters zowat elk jaar een plaat uitgebracht. Toch is het ze al die tijd gelukt buiten de aandacht van deze website te blijven. Nu, na twintig jaar, komen ze met een loeisterk album met twintig nummers, toepasselijk 20/20 (Americana Vibes) geheten, en wordt het voor ons hoog tijd de schade in te halen. Andy Hall (dobro), Andy Falco (gitaar), Chris Pandolfi (banjo), Jeremy Garrett (fiddle) en Travis Book (bas) zitten in de hoek van de progressieve bluegrass en laten op 20/20 ruim een uur lang horen wat daaronder verstaan moet worden: virtuoos snarenwerk meer…

Aan The Sheepdogs besteedden we hier niet eerder aandacht, maar het nieuwe album van deze Canadese band schreeuwt werkelijk om een recensie. Een positieve recensie wel te verstaan. Keep Out Of The Storm (Right On Records) biedt alles wat een liefhebber van southern rock wenst, en meer. De mannen van deze in 2004 in Saskatoon opgerichte band moeten in hun jeugd veel naar The Marshall Tucker Band of The Allman Brothers hebben geluisterd want die invloed is overduidelijk in songs als Nobody But You en Out All Night. De titelsong is met zijn orgastische meer…

Naast het reguliere werk verschenen er tot dusver van de Canadese Lynn Miles ook vier albums met kalere versies van haar songs. Zo wil ze al haar liedjes beschikbaar maken voor een groter publiek dan alleen haar huiselijke omgeving. Van die Black Flowers Vol. 1 tot en met Vol. 4 is nu een compilatie verkrijgbaar: A Bouquet Of Black Flowers (Must Have Music/CRS). Die opnamen zonder een volledige begeleidingsband zijn simpelweg goedkoper om te maken; bovendien kunnen die versies ook persoonlijker worden. Op het begeleidende persbericht staat dat het gaat om alleen zang en gitaar, maar meer…

Het is maart, kunnen we het al over de jaarlijstjes hebben? Goed, ik hoor niemand en dat leg ik dan maar even uit als geen tegenspraak. Dan maar even uitleggen dat het de schuld is van Trey Hedrick dat ik er nu al over begin. Zijn Sing, Appalachia (Grange Hall Records) is namelijk wel een kandidaat voor een mooi plekje op die lijstjes met favoriete albums. Het is een debuut. Hedrick komt uit het zuidoosten van Ohio en daar liggen de uitlopers van de Appalachen, zoals onlangs ook al opgemerkt in een recensie van Low Gap. Dat betekent dat de roots van country dichtbij zijn. Wat deze singer-songwriter en meer…

Over Zachary Lucky’s vorige album The Wind waren we eind 2024 zeer te spreken. Nu zijn er The Lost River Sessions (Wroxton Recordings), opgenomen in een schuur in Bowling Green, Kentucky (en de laatste twee nummers voor een zaal met publiek, ook weer in Bowling Green). Lucky is een Canadees, net als Gordon Lightfoot, waar hij qua stem en muziek best wat van wegheeft, net als van Jesse Winchester en Kris Kristofferson, en Richard Shindell trouwens, en de voormalige Altcountry.nl-favoriet Richard Stooksbury (helaas allang verdwenen uit de muziekwereld, maar gelukkig meer…

Ongecompliceerd en lekker losjes, The Nude Party is terug met Look Who’s Back (eigen beheer). En zoals we van de band uit de staat New York gewend zijn duiken ze weer in het verleden en dan met name de jaren 60 en 70. Dat zijn de gloriejaren van de popmuziek, dus veel te klagen is er niet. Toch zou je inmiddels wensen dat ze ook eens zouden verrassen met nieuwe inzichten. Een liedje over Sweetheart Of The Rodeo (van The Byrds, maar die toelichting is naar ik aanneem hier niet echt nodig) op de radio is leuk, maar Sweetheart Of The Radio, compleet met steelgitaar, mondharmonica, orgeltje en de meer…

Queen Esther bracht een aantal jaar geleden een tijdje door in Gettysburg, de plaats in Pennsylvania waar tijdens de Amerikaanse burgeroorlog een belangrijke veldslag tussen de Noordelijken en de Zuidelijken plaatsvond. Terwijl er overdag gevochten werd haalden soldaten van het Zuidelijke leger ’s avonds zwarte mensen -die daar als vrijgemaakten leefden- uit hun huizen om ze in de Zuidelijke staten als slaafgemaakten te verkopen. De werkwijze die ook als Blackbirding bekend staat. Dat werd ook de titel van het nieuwe album (EL Recordings) van Queen Esther. De 11 nummers op deze plaat zijn allen geïnspireerd door de gebeurtenissen in meer…

In veertig jaar verschenen er van het trio Dash Rip Rock zo’n twintig albums. Bill Davis (gitaar, zang) is er als leider al die tijd bij geweest. Hij moet over een goede conditie beschikken, anders hou je het niet zo lang vol met dit soort energieke cowpunk. Het onder leiding van Matt Patton in Mississippi opgenomen A Song In Everyone (Dial Back Sound) verschilt niet wezenlijk van het titelloze debuut uit 1987. Die lange adem heeft veel te maken met trouw blijven aan jezelf: I Don’t Want To Be A Whore. Het album begint wat log met Taking You On en Dangerous Ways neigt naar hardrock, maar de zang is op dat nummer juist meer…

Paul Langlois was bijna vanaf het begin de tweede gitarist in The Tragically Hip. Al tijdens het bestaan van die band maakte hij twee albums onder eigen naam, te weten Fix This Head (2010) en Not Guilty (2013). Na de dood van bandleider Gordon Downie in 2017 kwam Langlois in 2024 met Guess What en nu verschijnt van hem Smooth Rock Falls (Ching Music Inc./Fontana North). Zijn naam is nooit eerder gevallen op deze site, maar dit album is in ieder geval een echte aanrader. Met There’s Nothing Wrong en MorningGuyNightGuy besluit hij met twee nummers die fans van Lou Reed zullen bekoren. De Canadees meer…

Iets heel anders dan maar eens. Van The Shirt Tuckers uit Nashville, Tennessee. Die draaien de klok bijna een eeuw terug op Introducing … The Shirt Tuckers (eigen beheer). Hartstikke retro dus, kijk ook maar naar die hoes, want ook qua artwork gaan ze ver terug in de tijd. Want ja, bij retro is de verpakking bijna net zo belangrijk. ‘Stuff that swings, rocks, and rolls’, staat op de Instagram-pagina van de band. Daarin zijn ze trouwens heel modern, want steeds vaker hebben artiesten geen website, maar wel een pagina op Instagram. Afijn, er valt best te genieten van de negen nummers (24 minuten) van meer…