Tien jaar geleden schreven we over het album Now Now Now van Haymaker. Ook albums van de bandleden Mike Jacoby en David Serby kregen hier aandacht. Nu is het de beurt aan John Surge. Almost Time (Blackbird Record Label) is het tweede werkstuk onder eigen naam van de artiest uit Los Angeles. Maar wel als John Surge and The Haymakers, waarmee hij die oude bandnaam dus een beetje in ere houdt. You’re So Right is melodieuze honky tonk met steelgitaar van producer Tommy Detamore. Surge nam het album op in Texas met de legendarische pianist Floyd Domino, Brad Fordham op meer…

Net voor zijn 78ste verjaardag verscheen het 38ste album van Bruce Cockburn. De Canadees wil nog niets weten van stoppen. Op O Sun O Moon (True North Records) is hij nog altijd lekker bezig. Aan inspiratie geen gebrek. Als bewogen vertolker van liedjes over politiek, mensenrechten en het milieu zijn er altijd voldoende onderwerpen om over te zingen. Hij is On A Roll, zogezegd. ‘Time takes its toll / But in my soul / I’m on a roll.’ Met dat eerste nummer heeft hij niets teveel gezegd, want Cockburn levert vakwerk. Net als Joe Henry verbindt hij op sierlijke wijze folk en jazz. Zijn liedjes gaan ergens over en meer…

Het tweede album You Know Who (Normaltown Records/V2) van The Pink Stones had wat meer tijd nodig dan het debuut Introducing… The Pink Stones. De eerste gedachte was: meer van hetzelfde, maar net iets minder. Toch slaagt Howard Pinkston er weer in om de luisteraar voor zich te winnen. Niet door heel erg zijn best te doen, maar juist door de boel wat los te laten. Pinkston is naamgever en baas van The Pink Stones. De voormalige punker uit Athens, Georgia, laat tijdens zijn avontuur in alternatieve country als bandleider zijn eigen ideeën aanvullen door zijn kompanen van het losse collectief dat meer…

Op zijn twaalfde was Todd Partridge al twaalf keer verhuisd. Het heeft hem blijkbaar gevormd, want op Autumn Never Knows (eigen beheer) reist de Amerikaan uit de staat Iowa nog steeds. ‘Woke up in Chicago, thought it was LA / All these damn hotel rooms look the same / I’m just tryin’ to put some distance ‘tween the problem / and the next place’, zingt hij op Postcards From The Sea. ‘Where the highway meets the sky, that’s where we all go by and by, and free like the wind we begin again’, klinkt het op Where The Highway Meets The Sky. Partridge was eerder frontman van King Of The Tramps van meer…

Het tweede album van Aaron Boyd is opnieuw een voltreffer. Net als Until The End dus vijf sterren voor Coming Undone (eigen beheer) van deze artiest uit Kentucky. Het gaat traag, trager en traagst. ‘The bottom of the bottom is all I know’, zingt hij op het titelnummer, maar dat is niet helemaal waar. Het is verleden tijd. Hij is omhoog geklauterd. Is zich bewust geworden dat hij zelf het verschil kan maken. De geboorte van zijn dochtertje hielp hem daarbij. Zij liet hem inzien hoe waardevol het leven kan zijn. Daarover gaat het op deze verzameling prachtliedjes.  meer…

De vraag is wat ik van This Far South (Thirty Tigers) zou hebben gevonden als ik niet had geweten dat Tommy Prine de zoon was van John Prine. Moeilijk te beantwoorden. Allereerst heeft hij het op heel veel nummers over zijn familie, waardoor het onmogelijk is los te komen van het idee dat je luistert naar de zoon van een van de meest gewaardeerde singer-songwriters in americana. Hij stelt zich in zijn liedjes kwetsbaar op, een gegeven dat je alleen maar kunt waarderen. Zelfs als hij stelling neemt, klinkt aan de basis vooral vertwijfeling. Toch roept die ambivalentie ook vragen op. Hoe meer…

Grappig, de Nederlandstalige Wikipedia-pagina over Ellis Paul telt twee zinnen, de Engelstalige versie ruim 60 (soms erg lange) alinea’s. Op deze site hebben we in ieder geval sinds 2009 niet meer over hem geschreven; 55 (Rosella Records) vormt de aanleiding om dat nu wel te doen. Hij is dus 55 en begon eind jaren 80 in Boston, waar ook collega’s als Shawn Colvin, Patty Griffin, Dar Williams en Vance Gilbert actief waren. Met zijn hese, maar hoge stem valt hij te situeren ergens tussen Steve Forbert en Loudon Wainwright III. Op het titelnummer zingt hij over alles wat zo goed als verdwenen is de meer…

De Amerikaan Steve Mednick levert steevast geïnspireerd werk af. 1952 (Cottage Sound Recordings) is zijn twintigste album. Bijzonder, want hij begon pas op zijn 50ste, toen hij een oude hobby waar hij geen tijd meer voor had gehad toch weer oppakte. Vorig jaar werd hij 70. Elk jaar dus een album! 1952 slaat op zijn geboortejaar. Hij kijkt op het album terug, maar ook vooruit. Het laatste nummer draagt de titel Living For Tomorrow. Zoals altijd staan er weer wat politiek geladen songs op deze plaat, maar ook liefdesliedjes. En verder sterke verhalen die al of niet waargebeurd zijn. Want meer…

Op bijna alle liedjes van het nog geen half uur lange Truth Is (Animada Records) gaat het over (de gevolgen van) het na twintig jaar stukgelopen huwelijk van Vanessa Lively. Er klinkt nauwelijks wanhoop in door. ‘I realize truth is in between the words and the dreams’, zingt ze op In Between. De singer-songwriter uit Austin, Texas, gaat moedig voorwaarts in haar folkliedjes. ‘I won’t hide deep in the sand / I’ll speak the truth and ride on the wind’, laat ze weten op Golden Treasure. Het album kwam tot stand in de Blue Rock Artist Ranch & Studio in Wimberley waar zang, cello, gitaar en meer…

Nogal bleekjes en dus goed passend bij de hoesfoto, dit Wild Outside (Ahh… Pockets! Records) van de Amerikaanse Anna Elizabeth Laube. De eerste drie liedjes bevatten allemaal een woohoohoo, maar ook met die kreet blijft het nogal kleurloos. In de op een A4-tje bijgeleverde blurb staat dat Laube naadloos genres als pop, folk en elektronische muziek weet te mengen. Instrumentalisten die met John Mayer, Lana Del Rey, Sheryl Crow en Amos Lee samenwerkten zullen best wat kunnen, maar of dat allemaal boeiend is? Crying van Roy Orbison is hier een instrumentaal intermezzo met meer…