Je zou de mannen van Paris Texas wel de Vlaamse tegenhanger van de Tennessee Studs (uit Amsterdam) kunnen noemen. Begaafde musici dus die met hun snaarinstrumenten doorleefde americana maken, maar dan met Antwerpen als thuishaven. Bird In Hand (Trad Records) is hun tweede album. Hierop staan 8 nummers in net iets meer dan 27 minuten. Gerrit Hüppertz (gitaar, zang), Dave Crokaerts (gitaar, zang), Maarten Michielsen (bas, zang), Dirk Peeraer (dobro, mondharmonica, zang) en Jan Michielsen (mandoline) leggen de basis. Mooi gezongen, met aandacht ook voor meer…

The Heavy Heavy is hartstikke retro, maar ook hartstikke leuk. Will Turner en Georgie Fuller komen uit het Britse Brighton en hebben met Life And Life Only (Ato Records) een album gemaakt dat je zestig jaar terugvoert. En dat was precies hun bedoeling, want ze wilden een plaat maken die net zo klonk als hun favoriete elpees uit de jaren 60. All My Dreams heeft lekkere samenzang. Die dromen gaan over een plek waar het altijd zonnig is. Van die paradijselijke plek kunnen ze zich een prima psychedelische voorstelling maken. En natuurlijk is de muziek vol verwijzingen naar dat verleden. De gitaar meer…

Rusteloos kun je Karen Jonas inderdaad wel noemen. Op The Restless (eigen beheer/ V2 Benelux) is ze nog niet van de ene liefdesaffaire bekomen, of ze raakt alweer teleurgesteld in de volgende. In Parijs zit ze in een oud hotel met kant en fluweel en sterren die boven de stad schijnen. Haar gedachten op Paris Breeze vliegen alle kanten op. De Amerikaanse heeft een heldere zangstem waarmee ze alle woorden als een bries door Parijs blaast. Op The Breakdown voegt ze daar soul aan toe. En ook meer country. En met die bluesy gitaarlicks is dat dan een van de betere nummers. Want Lay Me Down is meer…

Na het lezen van de memoires van Lucinda Williams (getiteld Don’t Tell Anybody the Secrets I Told You) had ik gewoon zin in een nieuw album van haar. En dat is er nu: Stories From A Rock n Roll Heart (Highway 20 Records/Thirty Tigers) Het had even wat voeten in aarde. Naast de gebruikelijke moeilijkheden die iedere artiest de afgelopen jaren meemaakte, werd Williams ook nog eens getroffen door een beroerte. Gelukkig had ze haar stem snel terug en kon toch een begin worden gemaakt met de opnames. Het rockende Let’s Get The Band Back Together is de toepasselijke opener van het album, gevolgd meer…

Verborgen onder de cd staat op de hoes een quote van Tony Rice die veel zegt over de muziek op A Taste Of The Wild (Strictly Country Records) van NinaLynn. ,,As soon as you become a diehard anything, be it jazz or bluegrass or whatever, you’re depriving yourself of a whole world of music’’, aldus de Amerikaanse gitarist die zelf actief is in bluegrass, folk, americana en jazz. De Nederlandse singer-songwriter beperkt zich op haar derde album inderdaad niet tot één stijl. Het is dus geenszins strictly country. Zelfs americana is eigenlijk een te beperkte formulering, want de structuur die de gitaar volgt meer…

De Canadees Steve Dawson hielp Heather Read en Jonny Miller als producer van Beautiful Thing (eigen beheer). De in een blokhut aan de Canadese westkust wonende Read en Miller zijn daarmee toe aan hun tweede album als Peach & Quiet. Ze kennen elkaar pas sinds 2019. Beiden komen uit een muzikaal nest. De vader van Read speelde tot op hoge leeftijd vier avonden per week Hammond-orgel tijdens optredens. Lang geleden opende hij voor een jonge Tom Jones. Heather zong al op haar vierde mee. Dat was nog in Wales, later verhuisde ze naar Canada. De moeder van Miller werkte voor meer…

Gordy Quist van The Band Of Heathens produceerde het derde album van The Tender Things. That Texas Touch (Spaceflight Records) verschijnt niet als cd, maar is (nog) wel verkrijgbaar als elpee. En natuurlijk te beluisteren als download of te streamen. Eerder waren we op deze site al zeer enthousiast over het titelloze debuut en How You Make A Fool. Ook deze nieuwe van de band van Jesse Ebaugh is een aanrader met vooral aanknopingspunten voor liefhebbers van countryrock uit de jaren 70. Met als bonus een portie funk die het swingend houdt. Opener I Can Love neigt wat naar The Rolling Stones en dat meer…

Tuck-shearer. Zo spreek je de naam van Luke Tuchscherer uit. Een behulpzame tip die Tuchscherer op zijn website deelt. Een naam die trouwens best wat bekender zou mogen zijn in americana-land. De in Bedford gevestigde Engelsman (met Duitse roots) maakt namelijk al zo’n 10 jaar mooie soloplaten (die we hier ook veelal besproken hebben). Widows & Orphans (Clubhouse Records) verscheen in april van dit jaar en laat Tuchscherer weer van een meer ingetogen kant horen. Hij speelt zelf akoestische gitaar en mondharmonica evenals Dave Banks. Oorspronkelijk werd dit album in meer…

De ene recensie laat zich makkelijker schrijven dan de andere. Soms is het goed om een album een tijdje weg te zetten, omdat het anders niet lukt om er een oordeel over te vellen. Dat was nodig bij Every Acre (Merge Records/Konkurrent) van H.C. McEntire. Eerst dacht ik dat er maar een moment was waarbij ik echt opveerde. Dat is bij de geweldige gitaarsolo op Turpentine. Daarbij moest ik denken aan de muziek van Jesse Sykes en ook aan Everybody Knows This Is Nowhere van Neil Young. Die cadans heeft het nummer, waarbij bijna een beetje geleund wordt op de noten. Tot die meer…

Alternatieve country versus gecountrificeerde rock, is er anno 2023 nog een werkelijk verschil? Dat vraag ik me af bij beluistering van Maria’s Hunt (Country Thyme/Drag City) van Glyders. De band uit Chicago laat op haar volwaardige debuut – eerder werden alleen EP’s en singles uitgebracht – een mengeling horen van seventiesrock en countryrock, met een scheut psychedelica. En nee, dat klinkt niet als de alternatieve country uit de jaren 90, maar het heeft zeker zijn charme en het zou me verbazen als de gemiddelde lezer van deze site het niet zou kunnen waarderen. Glyder bestaat meer…