Jody White is er in hoge mate verantwoordelijk voor dat zijn vader Tony Joe White niet kopje onder is gegaan in het moeras van de middelmaat. Op het in 2008 verschenen album Deep Cuts joeg zoonlief met beats en loops alle krokodillen naar de walkant, waar vader met zijn machtige donkerbruine stem en funky gitaarwerk het hele spul de baas was. Een prachtige revanche van de plichtmatige groove die White in het gezelschap van gerenommeerde gasten neerlegde op meer…

Australische rootsmuziek is in de Lage Landen niet erg bekend.  Spontaan vallen me de namen binnen van Kasey Chambers en Halfway maar daarna moet ik toch diep nadenken. De in Nederland wonende Autraliër Dan Tuffy (van Big Low) is natuurlijk veel meer op de hoogte van de americana-scene in zijn vaderland. Hij besloot het als “de beste rootsplaat van Australië 2009” bekroonde Black Across The Fields ook hier te lande uit te brengen, op zijn eigen Smoked Recordings-label. En dat is terecht en meer…

Luke Powers zingt nog beroerder dan James McMurtry. Net zo eentonig en nog minder toonvast. En toch is dat nauwelijks een bezwaar. Hwy 100 (Phoebe Clair Records) biedt namelijk wel zestien interessante verhalende liedjes. Wat mag je anders verwachten van een literatuurprofessor aan de universiteit? The Ballad Of The Minie Ball, Texas Death Row Blues, World’s Smallest Confederate Veteran, uit de titels valt al op te maken dat de nummers van Powers ergens over gaan. Vaak schrijft hij meer…

Met David Henry, Will Kimbrough en Fats Kaplin heeft Tori Sparks uitstekend volk over de vloer in de studio waar dit The Scorpion In The Story (Glass Mountain Records) werd opgenomen. De artieste uit Nashville portretteert in dertien nummers evenzovele karakters die ze ontmoette tijdens een tournee door Amerika in 2009. Dat levert een conceptalbum op dat maar niet wil beklijven. Sparks blijft met haar goede bedoelingen steken in nummers die nog niet helemaal af lijken te zijn. Ongetwijfeld is de kunstzinnige aanpak een vooropgezet meer…

Wat mij betreft was Chocolate Genius’ Black Music een van de fraaiste singer-songwritersplaten van 1999. Vooral My Mum ontroerde mij tot tranens toe. Bij de volgende platen van het eenmansproject van Marc Anthony Thompson, een afro-amerikaanse muzikant uit Manhattan, New York, raakte ik eerlijk gezegd het spoor volledig bijster. Maar nu is Thompson – na zulke uiteenlopende bezigheden als componist van soundtracks en als begeleider van Bruce Springsteen bij diens Seeger Sessions Tour – helemaal terug met een spannend, bijzonder atmosferisch album. Swansongs meer…

Old 97’s zijn in Amerika redelijk populair, vooral vanwege het onophoudelijk toeren en de tomeloze optredens. Hier wil het niet zo lukken. Ook de solocarrière, drie solo-albums inmiddels, van zanger Rhett Miller komt niet echt van de grond, terwijl bassist Murray Hammond in 2008 verraste met een authentieke countrybluesplaat. En Old 97’s blijft in de tussentijd toeren en platen maken. The Grand Theatre Volume One (New West Records/Sonic Rendezvous) is het achtste album sinds de oprichting in 1993. Zoals gewoonlijk is Old 97’s rootsrock een mish mash meer…

Ik ben verrast door Boris McCutcheon. Daarbij moet ik eerst misschien aangeven dat ik in het verleden niet overtuigd ben door de platen die hij maakte.  Ik vond het middelmatig en werd zelden geraakt door de liedjes van de man uit New Mexico. De laatste, Bad Road, Good People, vond ik al een stuk beter dan het vorige werk. Met The Wheel Of Life (Lucky Dice) rijdt McCutcheon zich met zijn Saltlicks wat mij betreft echter gelijk in de kopgroep van de americana. Heerlijke plaat, gevarieerd meer…

You hate yourself, you hate yourself / Spinning your wheels, sitting on a shelf / You hate yourself, you got nothing to lose / Mama you hate yourself. Ach ja, dat gevoel kan soms heel herkenbaar zijn. Als het met zoveel passie wordt gebracht, dan kun je er zelfs bijna van genieten. Zoals op Silvertown (eigen beheer) van Roger Marin Band het geval is. Een heerlijk album vol altcountry met de energie die nodig is om mislukkingen te overwinnen… Zoiets heet dan natuurlijk gewoon rock-’n-roll. De Canadees Roger Marin leerde het vak meer…

Justin Rutledge heeft niet alleen laten zien en horen dat hij een begenadigd singer-songwriter is, maar heeft ook bewezen niet van de straat te zijn, gezien het literaire gehalte van zijn vorige plaat, Man Descending (2008), dat losjes gebaseerd was op de gelijknamige verhalenbundel van de Canadese schrijver Guy Vanderhaeghe. Deze literaire ambitie heeft op The Early Widows (Six Shooter Records) een vervolg gekregen door de samenwerking met Michael Ondaatje, schrijver van onder meer The English Patient. Ditmaal neemt Rutledge meer…

Voor de liefhebbers is Horrifying Deatheating Bloodspider (Cool Buzz/Sonic Rendezvous) verplichte kost, dat realiseer ik mij. Ik vrees dat ik niet tot de liefhebbers behoor van het bluesgenre. Toch kan Daniel Norgren wel enthousiasme bij mij teweegbrengen met zijn gevaarlijke, messcherpe blues die de grenzen aftast van vooroorlogse blues, Tom Waits-gerochel en Johnny Dowd-primitivisme. Knap is bovendien dat Norgren een soort van Nikkelen Nelis – Zij Kon Het Lonken Niet Laten – is die alles zelf doet, en ook nog eens tegelijk. meer…

We’ll sing this town to sleep, zingt Andrew McAllister op Yakima, en je gelooft hem op zijn woord. Loom en slaperig is namelijk de muziek van Vanish Valley, de artiestennaam die McAllister heeft gekozen. Op Vanish Valley (Hard Bark) gaat hij ongeveer door met wat hij eerder deed met Conrad Ford, waarin hij samenwerkte met Jordan Walton. McAllister is na twee cd’s onder die naam verhuisd van Seattle naar Los Angeles. De multi-instrumentalist McAllister deed bijna alles eigenhandig op Vanish Valley en het eindresultaat heeft eenzelfde soort gelaagdheid meer…

Van Bill Parker had ik nog nooit gehoord, maar de man schijnt al veertien albums te hebben gemaakt. Dit Texas Tales, Vol. 1 – A Compelling Compendium of Broken Hearts & Faded Memories (Bopadu Records) ziet er erg low budget uit. Behalve de drums op Funky In The Bunkhouse is alles de schuld van Miller zelf. Voor de duidelijkheid, dat zijn zijn woorden. De muziek op dit album is overigens helemaal niet zo beroerd. Miller weet aansluiting te vinden bij de vele voortreffelijke collega’s uit Texas. Het barstje meer…

Na bijna dertig jaar songschrijven begon Allan Frank eindelijk te werken aan een debuutplaat. The Road So Far (Apple Farm Music) is dus helemaal niet zo’n onwaarschijnlijke titel voor de eerste cd van deze singer-songwriter uit Hollywood. Het is prettig reizen met Frank. Van Californië neemt hij de luisteraar mee naar The Long, Long Road die hem brengt van Deep In The Everglades naar (On) A Night In Buffalo. Verder gaat het langs de slagvelden van de Burgeroorlog naar een gevangenis in New Orleans. Frank is duidelijk meer…

Charles the Bold is de tweede cd van de Zwiterse band (uit Lugano) The Lonesome Southern Comfort Company.  Da’s  geen lachend gezelschap. Charles the Bold is namelijk een plaat die bol staat van de allerdonkerste americana (in chocoladetermen zouden we dit aanduiden als “extra puur”).  Vergeet refreinen en coupletten. Het gaat hier om sfeer. De basis van de liedjes die vaak handelen over dood, verlies en oorlog, is vaak een kleine gitaar,- banjo- of vioollijn, die allengs meer…

In de Canadese band Jetset Motel vinden we David Picco terug, die in 2006 met Saturday Night, Sunday Morning een ook hier in Nederland zeer goed ontvangen album afleverde. Het debuut Jetset Motel (eigen beheer) is ook voortreffelijk, wat alles te maken heeft met de fantastische stem van Picco en diens vakmanschap als songschrijver. En de samenwerking met Jimmy Rose (gitaren), Sheldon Kelly (bas) en Dennis Keough (drums) levert Ricco de juiste bodem op om ongemerkt te switchen tussen seventies rock en meer…

Polkagris, wat is dat nu weer in vredesnaam? Een accordeon, een fluitje en een tuba horen we op het nummer met die titel; op onnavolgbare wijze slaagt J. Shogren er in om de polka naar New Orleans te transporteren. Bird Bones & Muscle (JAHA!) staat vol met dat soort momenten. Countryblues is de basis, maar de als professor (in zowel de Amerikaanse staat Wyoming als Zweden) de kost verdienende Shogren gaat flink aan de haal met die roots. Tradities zijn slechts een startpunt voor zijn hoogst originele aanpak. De verhalende meer…

Armadillo Time (eigen beheer) is de derde cd van de Texaanse huisarts Matt Koger. Hij schrijft nummers over het (niet zo) gewone leven van personen die zo maar bij hem in de wachtkamer zouden kunnen zitten. Mile High Love is een liedje waarin hij bijna zijn leven voorgoed zou hebben veranderd, totdat blijkt dat de blondine die hij net met de ogen dicht had getongd een man bleek te zijn… Van dat soort alledaagse gebeurtenissen dus. In Carneytown slaagt hij er in om Jimmy Buffett en Motley Crue in een song te stoppen. Old Man is meer…

The Wilderness Of Manitoba bevinden zich aan het zachte eind van het folkrockspectrum. De wiegende, elegante en gelaagde man/vrouw-samenzang genereert een puur pastorale sfeer waarop het heerlijk wegzwijmelen is. When You Left The Fire (Delaware House Records) is de debuut-cd van deze vier mannen en een vrouw uit Toronto, Canada. Ze gebruiken een breed gesorteerd instrumentarium van voornamelijk akoestische instrumenten; de sfeervolle liedjes worden gedragen door meer…

A Lifetime Worth Of Sin, misschien zou dat wel het ware leven zijn. Maar als zelfs dat niet is gelukt, dan is A Lifetime Worth Of Sin (eigen beheer) van Sarah and the Tall Boys een uitstekende remedie tegen al teveel braafheid. Bluesy onderweg langs de backroads van Amerika. Zoals in het prachtige Texas, waarin Sarah op zoek gaat naar een man. En wie zou haar kunnen weerstaan? Toch zeker niet als ze die krachtige strot openscheurt. Alsof Janis Joplin voor je staat. Geen wonder met zo’n achternaam: Sarah Potenza Crossman. Helaas meer…

Valt er nog iets te beleven in het moeras? Jazeker, leven genoeg daar in het zuiden van de Verenigde Staten. Van het hypnotiserende langzaam naar een climax toewerkende King Hummingburd tot aan het naar alle kanten wegglijdende (in dit verband allesbehalve een diskwalificatie) Georgia Warhorse presenteren JJ Grey & Mofro weer een schitterende hoeveelheid zuigende moerasmuziek. Georgia Warhorse (Alligator/Munich) is alles wat je mag verwachten van Grey en eigenlijk nog veel meer. Zo is Sweetest Thing een prachtig ouderwets meer…

Het is een wonderlijk verhaal: twee meisjes van het Britse platteland ontmoeten elkaar in het koor van hun middelbare school en dromen van een toekomst in de muziek. De muziek van het mythische Amerika. Gezamenlijk trekken ze naar het beloofde land: Noord Amerika. Katherine Blamire en Jessica Davies wonen een jaar in New Orleans, dan een jaar in Vancouver, Canada en ontdekken terug in Engeland de Britse folkrock. Het duo perfectioneert hun muziek van slepende countryblues, gothic folk en Fairport Convention-folkrock meer…

Net als op het debuut Born Fancy levert The Fancy Dan Band op Sing To Survive (eigen beheer) weer het soort ultracoole rock-’n-roll dat in 1986 opnieuw werd uitgevonden door Ben Vaughn. Toch kan deze opvolger niet helemaal tippen aan dat debuut. Het soortelijk gewicht is lager. Fancy Dan wekt de indruk dat hij zijn kleding niet vuil wilde maken. De liedjes zijn catchy genoeg en de gitaren klinken kristalhelder, maar iets meer zweet had wel gemogen. Waardoor toch vooral de wens ontstaat om The Fancy Dan Band uit San Francisco eens live meer…

Een feestje, deze plaat. Uit Join The Circus (Drugmoney Records/Bertus) spreekt levenslust, plezier en lef. Duizendpoot Denvis lapt het hem. Join The Circus is namelijk een achtbaan van een album: het schiet alle kanten op en knalt daarbij tegen de boorden aan van country, soul en rhythm & blues. En Denvis’ veelkoppige begeleidingsband The Real Deal is ook niet mis, met daarin bijvoorbeeld Ad van Meurs (gitaar, slide), Jaap van Beusekom (pedal steel, banjo), Björn van der Doelen (gitaar) en Bertus Borgers (sax). meer…

De jonge Canadees Del Barber is het soort folkzanger dat niet genoegen neemt met begeleiding van slechts een gitaar. Op het in St. Norbert, Manitoba, opgenomen Love Songs For The Last 20 (eigen beheer) treedt dan ook een volledige band aan. Dat levert een fraai afwisselend album op. Barber, die zelf naast gitaar ook nog mandoline speelt, schrijft knappe liedjes waarin hij zich bedient van de bekende thema’s liefde en reizen. Meestal gecombineerd. Zijn heldere, hoge stem is een krachtig instrument, waarmee hij ook een jonger meer…

De Westsylvanians zijn een rauw volkje, van oudsher rebellerend tegen het gezag en van god los, dat zich vestigde op de grens tussen West-Virginia en Pennsylvania, in de uitlopers van het Appalachen-gebergte. The Westsylvanians, een trio muzikanten uit de regio, vereenzelvigen zich met deze ‘godless bastards’, waardoor het allerminst verwonderlijk is dat de band op Dusk Falleth (Twolick Recordings) zich manifesteert in duistere folk en rock-noir. De songs hebben een sterke drive – vooral aangedreven door stuwende akoestische gitaren – en doen meer…

Van Three To One (Blue Grace Music) van de Canadees Joel Plaskett word ik elke draaibeurt weer heel erg blij. Onweerstaanbare deuntjes schrijft Plaskett en dat kost hem blijkbaar weinig moeite, want deze cd is een compilatie van het drie cd’s tellende Three. Die collectie is alleen verkrijgbaar in Canada, elders moeten we het doen met dit Three To One. Heerlijk opgewekte liedjes zijn het. Van toon althans, want Plaskett is echt niet iemand die alleen maar hosanna roept. Zijn powerpop gaat diverse kanten op. Rewind, Rewind, Rewind meer…

Jenny Whiteley kent twee snelheden. Het trage midtempo en het iets vlottere midtempo. Op Forgive Or Forget (Black Hen Music/Munich) is nauwelijks sprake van stemverheffingen en ook van splijtende solo’s is geen sprake. Niettemin weet de Canadese met behulp van producer Steve Dawson en uitstekende begeleiders wel degelijk een spanningsboog neer te zetten. Haar lichtelijk naar countrysoul neigende stijl ontbeert al te expliciete emoties, maar onderhuids is er toch wel wat gaande. Die onderkoelde benaderingswijze heeft meer…