A.J. Roach maakt geen platen bij bosjes. Hij debuteerde in 2003 met Dogwood Winter, Revelation volgde in 2003 en de opvolger daarvan, Pleistocene (Lucky Dice) verschijnt nu weer 5 jaar later. Dat deze derde schijf dan nog geen 33 minuten duurt, is een kleine tegenvaller. Maar de beperkte speelduur wordt wel goedgemaakt door de kwaliteit van de 10 liedjes. Kort maar krachtig dus. Roach komt oorspronkelijk uit Virginia en maakt Amerikaanse folk. Verwacht echter geen meer…
Marisa Yeaman is een Australische die het stoffige landschap van haar continent verruilt heeft voor de Nederlandse kust. Van het woestijnzand naar het strand van Scheveningen, waar ze een appartement bewoont, is misschien ook niet zo’n grote stap. Voices From The Underground (Deep Pearl Records/Sonic Rendezvous) is haar derde cd. Voor het album vloog ze terug naar Australië waar ze met een band twaalf eigen composities opnam. De mastering gebeurde in de studio van BJ Baartmans. Het eerste nummer Warm Night In Austin meer…
Een zoemende synthesizer verzorgt het intro van The Surveyor, het overweldigende intro van At All Angles (Velvet Blue Music), het derde album van Winter’s Fall. Dit wordt opgevolgd door de fantastische Crazy Horse-rocker Anyways. Winter’s Fall, een kwartet uit San Francisco, Californië, grijpt de luisteraar enthousiast bij de kladden en laat deze kennismaken met een heerlijke alt.country/indierock-hybride die misschien nog wel het best vergelijkbaar is met de kosmische countryrock van Blitzen Trapper. Naast de fijne gitaarsongs is er meer…
Ik moet erkennen dat Two Cow Garage me nooit meer zo geraakt heeft als met Please Turn The Gas Back On, het heerlijk dronken, zwalkende debuutalbum uit 2001 alweer. Dat gezegd hebbende, moet ik ook vaststellen dat Sweet Saint Me (Suburban Home Records/Sonic Rendezvous) me al flink wat plezier heeft bezorgd. De boys uit Columbus, Ohio hebben wat afstand genomen van hun aanvankelijke swaggering rootssound. Two Cow Garage klinkt nu vooral als een indierockband, maar dan wel een heel energieke. Op Sweet Saint Me betreden de mannen niet alleen meer…
Annie Keating wordt door recensenten wel vergeleken met Lucinda Williams. De artieste uit Brooklyn, New York, is daarmee wel in haar nopjes en zette een vriendelijke quote uit Village Voice, waarin ook nog de naam van Gillian Welch valt, op haar website. Water Tower View (eigen beheer) is een niet onaardige cd, maar die vergelijkingen slaan nergens op. Op een nummer als het verleidelijke Long Shot komt ze in de buurt van Williams, maar dat niveau houdt ze niet vast. On ‘The Loose is een ander hoogtepunt, maar dat heeft in dit meer…
Mickey Newbury nam ooit een song op van de Canadees Cris Cuddy en dat is op zich al een prima aanbeveling. Diamond Shine (eigen beheer) is een album van een singer-songwriter die zijn vak verstaat. De invloed van Newbury is goed te horen en dat is best knap, omdat diens stijl niet zomaar te kopiëren valt. Dat gebeurt ook niet op Diamond Shine, een album dat melancholie paart met optimisme. De liedjes over bekende thema’s zijn vooral fris. De gebroken tenor van Cuddy geeft zijn sound een licht jazzy touch mee. Lucky Charm is een meer…
Map Of Wyoming is – vanuit San Francisco, Californië – een project van Dale Duncan en Chris von Sneidern. Dale Duncan maakt in de jaren tachtig deel uit van Flying Color, een groep die in 1987 hun enige – schitterende – lp maakte. Chris von Sneidern is de gitarist in de laatste versie van Flying Color, maar produceert daarnaast sterke solo-albums. Samen met drummer John Stuart storten Duncan en Von Sneidern zich op jaren zeventig Westcoast-countryrock. Map Of Wyomings Round Trip uit 1998 is dan ook een onvervalste retro-countryrockplaat, al meer…
In het promotiefilmpje zegt Josh Pearson gekscherend I’m a good looking man with a beard. Dat laatste is zeker waar, De domineeszoon uit Denton, Texas zag er in zijn tijd met Lift To Experience ook al tamelijk woest uit. Wonderlijk genoeg beschikte en beschikt Pearson over een hartverwarmend stemgeluid. Last Of The Country Gentlemen (Mute) is Pearsons langverwachte solodebuut. Na de debuutplaat van Lift To Experience in 2001 was hij veelvuldig live en solo te bewonderen, maar een plaat kwam er niet. Nu kunnen we meer…
James Walbourne is nog een onbekende naam, maar dat komt voornamelijk omdat de gitarist zich jarenlang schuilhield in de band van Peter Bruntnell. In die hoedanigheid was hij beslist een doorslaggevende factor op de schitterende albums van Bruntnell. Walbourne is dan ook een begenadigd gitarist, die zijn diensten inmiddels ook verleent aan The Pernice Brothers, The Pretenders en Son Volt. Dat hij meer kan dan gitaarspelen, bewijst hij op zijn solodebuut The Hill (Heavenly). Met hees stemgeluid zingt hij heel aardige, afwisselend folky en meer…
The Mudsharks 3 – Donald Rubinstein – Will Kimbrough
The Horse You Rode In On (J-Ryde Records) is de tweede cd van de Canadese band The Mudsharks 3. Damien O’Brien (zang, gitaren, bas, toetsen, percussie, samples) en Doug Neufeld (zang, drums) schrijven de nummers en vormen de basis. Bassist Jason Overy speelt op deze cd slechts op meer…
Up On The Roof kun je fijn naar beneden kijken, naar wat er op straat gebeurt, Up On The Roof speelden The Beatles. Up On The Roof (PIAS) is het derde solo-album van Jelle Paulusma, de voormalige voorman van een van Neerlands allerbeste bands, Daryll-Ann. Paulusma gaat, een beetje tegen de keer in, steeds maar weer door met het maken van avontuurlijke, doorleefde platen. Op deze derde klinkt Paulusma relatief opgewekt en het lijkt erop dat de vertrouwde Daryll-Ann-sound weer tot leven is gewekt. De gitaren zijn namelijk gelaagd en meer…
Net als op het twee jaar geleden verschenen For The Mission Baby klinkt To Drink The Rain (Music Road Records/Munich) van Malcolm Holcombe behoorlijk opgeruimd. De Amerikaan die een groot deel van zijn loopbaan zelf zijn grootste vijand was, slaagt er tegenwoordig in om de zaken aardig helder te bekijken. In zijn nog altijd donkere countryblues, dat kan nou eenmaal niet anders met zo’n grommende voordracht, breken voldoende streepjes licht door om van optimisme te kunnen meer…
Mooie titel is dat, Barn Doors And Concrete Floors (Continental Song City/Munich). Daarin komen platteland en stad samen; country en rock. Israel Nash Gripka groeide op in de Ozark Mountains van Missouri en woont tegenwoordig in het drukke New York. De invloeden van het rurale Amerika vinden hun weg in zijn grotestadsmuziek. Van een hybridegeluid is eigenlijk niet eens sprake, daarvoor klinkt het te origineel. Barn Doors And Concrete Floors is de uitstekende opvolger van het verpletterende debuut New York Town. Direct vanaf de scheurende meer…
In april toert het stevige altcountrygezelschap Two Cow Garage door de Lage Landen. Voor het optreden van 10 april in het Utrechtse dB’s mogen wij 2×2 vrijkaarten weggeven aan degenen die het antwoord weten op de volgende vraag: hoe heet het solo-album van TCG-frontman Micah Schnabel?
Mail je antwoord hierheen. Dit keer geldt: wie het eerst komt, wie het eerst maalt.
Two Cow Garage “Lydia” Official Video from Suburban Home on Vimeo.
De oplettende lezer zal het intussen wel weten: The Jayhawks zijn herenigd. In de VS treden ze weer regelmatig samen op en ook in Europa zijn er de sporadische concerten. Deze zomer komen ze ook naar de Lage Landen. Op 8 augustus in Paradiso, op 9 augustus in Metropool in Hengelo en tussen 4 en 7 augustus op het Dranouter Folk Festival in België.
Met haar schorre stem zingt Joanne Mackell over begeerte en teleurstelling en dat zijn toch wel de ultieme thema’s van countrysoul. Wanderlust (eigen beheer) is een en al passie. Het titelnummer gaat over het zwerven naar onbekende oorden, oftewel het leven zelf. Daarin is niet alles vanzelfsprekend, zeker niet voor een countryzangeres die er geen geheim van maakt dat ze lesbisch is. Uit sommige teksten valt dat op te maken, maar het verkondigen van dat feit is niet een doel op zich. Joanne Mackell is de dochter van de meer…
Talent plenty, maar platenmaatschappij Warner Bros houdt de Ierse singer-songwriter Eamonn O’Connor in een ijzeren beklemming waaruit geen ontsnappen mogelijk lijkt. O’Connor vlucht echter naar Bastrop, Texas, neemt het alias Lucky Bones aan en ramt daar elf songs op de band. Het resultaat daarvan brengt O’Connor in eigen beheer uit onder de titel Together We Are All Alone. Lucky Bones is dus op dit debuutalbum een volwaardige band, wat tot uitdrukking komt in het stevige fundament en de alom aanwezige elektrische gitaren. O’Connor bezit de gave meer…
Die stem van Kimmie Rhodes is als de streep waterdamp achter een vliegtuig op grote hoogte die uiteen valt en verdwijnt. Het is bijna zuchtzingen wat ze doet, maar dan toch ook weer heel anders. Omdat Rhodes niet alleen maar zucht, maar verder juist heel helder zingt. Toch eindigen alle woorden in softfocus. Op het titelnummer van Dreams Of Flying (eigen beheer) doet Rhodes niet onder voor het erotische genot van de zingende Jane Birkin, ook al is zulks totaal onbedoeld. Turnin’ My World heeft het lieflijke van Hope meer…
Een gitaar die bijna het hele liedje vooraf gaat aan een fijne golvende melodie, het heeft veel weg van de ondanks alle wereldellende toch altijd optimistische folk die in de jaren zestig gemaakt werd. Na dat eerste nummer Steal The Heart volgt Long Gone dat iets zwaarder wordt aangezet. In dat liedje komen vooral de Texaanse roots boven. Art & Lisa vormen sinds 2007 een stel en Healin Time (eigen beheer) is hun tweede cd. Lisa heeft een licht breuklijntje in haar stem en daarmee kun je natuurlijk prima over een gebroken meer…
Het zijn weer eens turbulente tijden voor de meest schandaleuze rock-‘n-rollband ter wereld. Halverwege 1968 liggen de live-optredens volledig stil; de Stones zullen veertien maandenlang niet optreden. Mick Jagger is vooral druk als acteur in de speelfilms Performance en Ned Kelly, Brian Jones is volkomen aan lager wal geraakt, aangeklaagd wegens drugsbezit en Bill Wyman is druk met financiering en productie van The End. De groep bevindt zich in een soort van vacuüm, temeer daar ze verstrengeld raken in een aantal rechtszaken en meer…
Brian Johnson and the Acquitted komen uit Bloomington, Indiana, en dat zal wel mede oorzaak zijn dat het vorig jaar verschenen debuut Cold Friday (eigen beheer) nauwelijks is opgemerkt. In Texas zouden ze weliswaar meer concurrentie hebben, ze zouden er ongetwijfeld ook meer aandacht krijgen. De met een lichte Stonesy swagger gespeelde nummers zijn namelijk helemaal niet verkeerd. De zang van songschrijver Brian Johnson blijft een beetje op een toonhoogte hangen, maar dat is juist wel lekker. Soms klinkt hij als Mick Jagger. Gitarist David meer…
Roomful Of Blues – The Sultans Of Slide – Slowman & Friends
Veertig jaar bestaat Roomful Of Blues al. De band uit de Amerikaanse staat New England is een gerespecteerd gezelschap dat al die tijd de blues levend heeft gehouden. Op Hook, Line & Sinker (Alligator/Munich) spelen ze werk van Little Richard, Dave Bartholomew, Amos Milburn en andere groten uit het genre. De uit acht mannen bestaande formatie meer…
Several Shades Of Why (Sub Pop/De Konkurrent) is het langverwachte solodebuut van J Mascis, al decennialang de drijvende kracht achter Dinosaur Jr. Hoewel Mascis Dinosaur Jr. een aantal jaren geleden nieuw leven inblies, liggen de hoogtijdagen van de noisy gitaarpop van het powertrio alweer een kleine 20 jaar achter ons. Het is daarom des te verheugender vast te stellen dat dit solodebuut een klein akoestisch meesterwerk is. De lekker luie stem van Jay Mascis blijft uit duizenden herkenbaar, maar die wordt nu eens niet begeleid door meer…
Een leuke heruitgave tussen al dat rereleasegeweld is Labour Of Lust (Proper Records/Klanderman Promotion) van de dan nog toekomstige stiefschoonzoon, of zoiets, van Johnny Cash. Nick Lowe maakt in ’78 samen met Dave Edmunds deel uit van Rockpile. Gedurende acht weken lang gaan de Rockpilers na een pub-optreden flink aangeschoten de studio in om gelijktijdig een plaat voor zowel Edmunds als Lowe op te nemen. Lowe’s aandeel, Labour Of Lust, klinkt opvallend helder en knisperend en bevat een hele lading popsongs geïnspireerd op meer…
De nog onbekende Texaan Mike Ethan Messick is heel overtuigend bezig op zijn tweede cd The Only Easy Day Was Yesterday (Mucho Bucho Records). Met de bekende stijlelementen weet hij een persoonlijk geluid neer te zetten. Messick (zang, akoestische gitaar) doet dat samen met een uitgebreide lijst aan musici waaronder Cody Braun en David Abeyta van Reckless Kelly, Scott Davis uit de band van Hayes Carll en de overal aanwezige Lloyd Maines. De licht nasaal zingende Messick kan met een kreet de boel lekker meer…
De cd Wapango Blues (eigen beheer) begint met de titelsong en die maakt direct duidelijk dat de Texaan Will Dunlap geen doorsnee cowboyhoedencountry maakt. Dit is funky stuff. Bluesy ook. Op het volgende nummer Pretty Little Woman begint Dunlap te zingen als een Texaanse Van the Man, schakelt dan over naar het Hawaii van Gabby Pahanui en voegt daar nog een snufje Garland Jeffreys aan toe. What Happened To The A? is een experimenteel werkje dat zowel Beck, Hayden als G. Love als referentiepunten oproept. Jammer meer…
Dix is een band uit het land van Maas en Waal. Een band die met Sayonara een emotionele en bijzondere plaat heeft gemaakt. Sayonara betekent vaarwel in het Japans en die titel slaat op het afscheid van Olaf van Oijen. Olaf was 37 jaar toen hij op een voetbalveld in elkaar zeeg en later overleed. Olaf was ook de jongere broer van zanger Erik van Oijen. We kunnen hier de hele achtergrond van de plaat uit de doeken doen, maar de Volkskrant heeft dat in een prachtig artikel al eerder gedaan. Laten we het hier verder over meer…
De countryrockers uit Los Angeles zoeken sponsors voor hun volgende plaat. Graag nemen ze deze op in een analoge studio en met authentieke apparatuur. Daar is wat geld voor nodig. Als je in dit project investeert kun je er onder meer hun nieuwe plaat voor terugkrijgen, maar er is nog veel meer mogelijk… Over een maand moet het doel van $ 5.000 bereikt zijn, dan pas nemen ze je toegezegde geld aan. Lukt het niet, dan ben je je investering niet kwijt. Ik heb mijn exemplaar al gereserveerd. Hopelijk is-ie net zo fantastisch als het debuut.
Op 6 februari 2011 overleed plotseling de Ierse bluesgitarist Gary Moore. In de talloze grafschriften wordt Moore’s vroege periode – vóór Thin Lizzy – vooral opgehangen aan zijn band Skid Row. Wat overal vergeten wordt, zijn Moore’s eerste op de plaat vastgelegde opnamen. Die zijn namelijk opgenomen op Honest Injun, de schitterende plaat van Granny’s Intentions. Opgericht als showband – gespecialiseerd in soul- en bluescovers – in Limerick, Ierland, verhuist Granny’s Intentions in 1966 naar de levendige beat-scene van Dublin. Vanwege de enerverende optredens meer…
Alsof de duivel moet worden uitgedreven, zo gaat Slim Cessna’s Auto Club wederom tekeer op Unentitled (Munich). Daar waar David Eugene Edwards met zijn band Sixteen Horsepower bloedserieus een religieuze boodschap te verkondigen heeft, is dat bij dit stelletje een stuk onduidelijker. Daarvoor lijken ze toch teveel in de ban van de zonde. Wat natuurlijk ook een stuk interessanter is. Of de leden van Slim Cessna’s Auto Club graag geziene gasten zijn in de witte houten kerkjes op het Amerikaanse platteland is dan ook de vraag. Dat de theatrale meer…
Op dit werk is een Creative Commons Licentie van toepassing.
© Alt Country NL