Een soulstem met een rauw randje, dat is wel zo ongeveer de basis van rock-’n-roll. Zeker als er vooral over de liefde wordt gezongen. Will Hoge heeft zo’n stem. En de liefde is zijn favoriete tijdverdrijf. Ook al loopt het niet altijd goed af. So you got the best of me / I’ll just take what’s left and leave this place / And when you look back I hope I’ll always / be your favorite waste of time / Your favorite waste of time. Zijn nieuwste album The Wreckage (Rykodisc/Ada) nam hij op in Nashville onder productionele leiding van Ken Coomer (ex-Wilco) meer…
The Battle Of Shiloh was een van de bloedigste veldslagen uit de Amerikaanse Burgeroorlog. Op 6 en 7 april van 1862 bevochten 110.000 Amerikaanse soldaten elkaar aan de oevers van de Tennessee, ter hoogte van een houten kerkje; de Shiloh Church. Shiloh is ook de naam van een countryrockband uit het noordoosten van Texas. In 1970 haalt Kenny Rogers de Texanen naar Los Angeles, waar ze met Rogers als producer hun enige lp opnemen. Het zelfgetitelde album is een fascinerende plaat waarop het vijftal countryrock, swampblues en rootsrock 
Overdag lopen ze rond in witte boorden, de leden van 
Sinds 
De Zwitser 
Allison Moorer
Rond de kerst van 2005 heeft Nikki Sudden zijn cd The Truth Doesn’t Matter af. In het daarop volgende voorjaar toert Sudden door Amerika om zijn nieuwe materiaal uit te proberen voor publiek. Na een concert in New York op 26 maart 2006 overlijdt Sudden zeer plotseling. Nikki Sudden was een rocker in hart nieren en absorbeerde talloze stijlen en invloeden – Dylan, Neil Young, Rolling Stones, Faces, T.Rex, Shangri-Las, New York Dolls – en smeedde die om tot een eigen rootsy rock-‘n-roll-geluid. Geïnspireerd door de do-it-yourself-houding van de punk, 
Volgens de bio is deze vierde cd van 
Wat heb ik als Amerikaans artiest aan een recensie op een Nederlandse website? Dat vroeg 
Introductie behoeft 
Op Wait… I Wasn’t Finished (CIA Nashville) doet 
Terwijl Tift Merritt werkt aan een nieuw studio-album verschijnt eerst Home Is Loud (Blue Rose/Sonic Rendezvous), een liveregistratie uit 2005, opgenomen in het North Carolina Museum of Art. Vooral lekker door het gloedvolle spel van haar begeleiders die 
Als jonge broekies krijgen ze in 1963 gitaar- en banjoles van Jerry Garcia; vijf jaar later richten David Biasotti en Randy Groenke in Los Angeles, Californië met Perrin Muir en David McClellan Maxfield Parrish op. De band wordt ontdekt door Chris Darrow van de psychedelische folkband Kaleidoscope, die hun debuutalbum produceert en muzikanten meebrengt als David Lindley, Bernie Leadon, John Ware en John London – de laatste drie uit Linda Ronstadts begeleidingsband. Het enige album van Maxfield Parrish, It’s A Cinch To Give Legs To Old Hard-boiled Eggs, bevat 
Liveplaten, daar ben ik niet zo dol op. De liedjes moeten wel erg goed zijn, willen ze live bij je thuis net zo goed uit de boxen komen als vanaf een studioplaat. Ja, als je zelf bij het optreden bent geweest, dan is het anders. Maar ik was op 18 september 2009 niet in The Walnut House in Murfreesboro in Tennessee bij het optreden van 
Met zijn vorige album The Velvet Rut kreeg Paul Curreri, inwoner van Charlottesville, Virgina, in Engeland de handen flink op elkaar, hier te lande is Curreri een relatieve onbekende. Je mag hopen dat daar bij California (Hi-Ya Recording/Sonic Rendezvous), zijn nieuwe cd, verandering in komt. Curreri heeft een mooie, zacht akoestische sound die gekenmerkt wordt door een omfloerste stem en een onderscheidende finger picking-gitaarstijl. Zijn vloeiende, warmbloedige songs genereren een heerlijk gevoel; bij Curreri voel je je snel op je gemak. 
Met de cd-titel With The Eye Of A Sceptic & A Few Other Likely Stories (Grass Magoops Records) maakt 
Melleville – of het ongelijk van de download-generatie. Dat is mijn conclusie bij het beluisteren, bekijken en besnuffelen van de nieuwe cd van de John Dear Mowing Club. Melle de Boer, grafisch kunstenaar, heeft zijn muzikale activiteiten in omvang gaandeweg steeds verder afgebouwd; John Dear Mowing Club is in naam heel wat, maar in feite De Boers solitaire muzikale uiting. Desondanks heeft hij vele gasten in zijn atelier/studio ontvangen die hem geholpen hebben bij de totstandkoming van dit in Melles woorden persoonlijk document. 
Voelen zonder na te denken, dat magische effect heeft muziek maken op 
Achter de naam van producer Jon Wood staat backing instruments. Wellicht heeft hij dat zelf zo gewild, maar het komt een beetje raar over. Want ook al is de instrumentatie niet opdringerig, wat een finesse wordt er aan de dag gelegd in dat spel. Dat moest eerst maar eventjes vermeld worden, want het zou zomaar vergeten kunnen worden in dit stukje over When We Learn The Things We Need To Learn (Northern Electric) van 
Adam Klein is een singer/songwriter die twee op deze site goed ontvangen cd’s op zijn naam heeft staan. Inmiddels is Klein ook een platenlabel, 
Lekker slepende countryrock, gezongen met nasale drawl en opgeleukt met pittig gitaarwerk. Ik ben zeer content met de debuutcd van Whale Show, een kwartet uit Baltimore, Maryland. Ze klinken op Caught Between The Highway Blues (eigen beheer) zowaar als een frivole mix van Green On Red en The Band – Whale Shows fraaie Headin’ Down The Ol’ Highway knipoogt trots naar The Weight. Ze rock en rollen in een fijn hillbilly-nummer als Row House Hollar, maar lanceren evengoed snerpende gitaarsolo’s in melodieuze countryrockers;en vervlechten 
Een bezig baasje, die Sid Griffin. Binnenkort verschijnt er van hem een tweede boek over Bob Dylan. Eerder publiceerde hij een biografie over Gram Parsons, alsmede talloze artikelen over countryrock voor de Engelse muziekbladen. Zijn liefde voor het genre is groot, zoals ook weer blijkt uit Durango (Prima Records) van zijn band 
Een cult-artiest, deze Elliott Murphy. Het grote succes ging aan hem voorbij, maar de muzikale literator uit Long Island, New York schreef romans, korte verhalen, artikelen voor de Rolling Stone en in zo’n drie decennia meer dan 300 songs. Naar aanleiding van zijn debuutplaat Aquashow wordt Murphy in 1973 onthaald als de nieuwe Dylan. Zijn platenlabel denkt daar anders over en dus moet Murphy op zoek naar een nieuw label. Vanwege Murphy’s liner notes op de hoes van de Velvet Underground-livedubbelaar 1969 helpt niemand minder dan Lou Reed hem aan een contract bij RCA. 
My o my, 2010 is pas een maand oud en nu al belooft dit, na de mooie releases van Collin Herring en Tim Knol, een mooi muzikaal jaar te worden. Via Twitter werd ik namelijk ook nog eens gewezen op The Exotic Sounds of Courtney Jaye. Fantastisch! Een ouderwetse countrypopplaat in optima forma waarop deze goed ogende ex-acupuncturiste, haar belofte als talent inlost. 
Gezien: Laura Veirs, 31-1-2010, Paradiso (Kleine zaal) 
Natuurlijk weten ze zelf ook wel dat het een onzinnige titel is, Shoulda Been Gold – 2001-2009 (American Beat Records). Immers, worden er gouden platen uitgereikt aan artiesten die zich richten op altcountry? Vast niet veel. Maar ja, who cares? I See Hawks In L.A. verzamelt hier 
De liefde bracht de Australiër 
Het is goed dat er nog altijd bands zijn als 
