Frank Royster is al zo’n beetje 20 jaar actief in de muziekscene van Charleston, South Carolina. De powerpopper met het countryhart zat in bandjes als The Fire Apes en de (lokaal) populaire coverband The Hed Shop Boys. Innocence Is Bliss (Kool Kat Music) is zijn tweede solo-cd, die ergens geplaatst moet worden tussen Elvis Costello en The Smithereens. Dat Buck Owens Roysters jeugdidool was horen we terug in het lekker twangy Can’t You make Me Smile?, al dekt vooral het Stiff-adagium Pure Pop For Now People de lading het best. meer…

Als Joe Thompson begint te zingen over Blue New York op het eerste nummer van Yankee Twang (eigen beheer) is meteen helemaal duidelijk dat die titel niet beter gekozen had kunnen zijn. Zijn donkere stem met een zilveren randje lijkt wel wat op die van Raul Malo. Zeker in een nummer als Luisa! Luisa! dat zo op het repertoire van The Mavericks had kunnen staan. Voor een New Yorker is het toch niet de meest voor de hand liggende richting, maar de klassieke country en rock-’n-roll passen Joe Thompson als de cowboyhoed die meer…

Listen to the songs that the birdies sing, you’ll feel a little better ‘bout everything. Dat zingt Rita Hosking op het titelnummer van Come Sunrise (eigen beheer). Zelf is ze niet een zoetgevooisd zangvogeltje, daarvoor heeft ze teveel bibber in haar stem. Denk eerder aan een kraai. Of een specht. Want Hosking straalt kracht uit. Een scherpe snavel waarmee ze door de bast tikt. Er is geen ontkomen aan, Rita Hosking dwingt tot luisteren. Neem plaats bij haar aan de keukentafel. Een vertrek met een houten vloer met ruwe planken uit het bos meer…

De oorspronkelijk uit Brooklyn afkomstige Brian Kramer woont al jaren in Zweden. De countryblues op Myself And Mine (eigen beheer) wordt met overtuiging gebracht, dat moet ook wel met zo’n titel. Kramer doet zijn ding hier solo op een 1955 Gibson J-50, 1930 National Steel Triolian, NRP National Style O, Eastman 12 string. Zijn stijl laat zich het best vergelijken met iemand als Chris Smither. De ambachtelijke liedjes van Kramer zijn net zo belangrijk als het gitaarspel. Geïnspireerd vakwerk van meer…

Watermelon Slim leerde zichzelf slidegitaar spelen in het bed van een veldhospitaal in Vietnam. De soldaat keerde terug in Amerika als een anti-oorlogsactivist en nam nog tijdens de oorlog een protestplaat op. Daarna nam hij allerlei baantjes en kwam ook wel eens op minder legale wijze aan wat inkomsten. Omdat hij om die reden gezocht werd in Boston verliet hij de oostkust en werd boer in Oklahoma. Hij kweekte watermeloenen en speelde de blues. Net als zijn vorige album is Ringers (Redeye/Bertus) meer…

Baja-western noemen Miguel Garcia & the Vaquetones hun stijl. Te beluisteren op 25 Cent Pony (eigen beheer), het debuut van deze band uit Orange County in Californië. Het laat zich niet moeilijk raden wat dat inhoudt, die term. Dit is een combinatie van honky tonk en tex-mex. De twangende gitaren blazen het zand van de cowboylaarzen en Miguel Garcia poetst de punten met zijn soepele zanglijnen. Op Baja Lady probeert hij in navolging van Chris Isaak de noten op te rekken en dat is toch net iets te hoog gegrepen. Vreemd meer…

Leslie Ann Bosson wil ons laten geloven dat haar in opera en klassieke muziek gevormde zang echt niet zo ver verwijderd is van de altcountry die tegenwoordig haar richting bepaalt. The Girl For All The World (Bossonova Music Records) van The Running Kind bewijst het tegendeel. Haar zang is ondanks een doordringend laagje in het hoog nogal krachteloos. Dat maakt van The Running Kind een nogal braaf bandje. Samen met haar partner Matt Bosson leidt Leslie Ann de band uit Los Angeles. De twee kennen elkaar van de musicals op meer…

Chatham County Line consolideert op Wildwood (Yep Roc/Munich) het hoge niveau van voorganger IV. Over dat album schreven we dat er een extra dimensie aan de bluegrass was toegevoegd, namelijk countrysoul. Een vergelijking met Dillard & Clark was dan ook op zijn plaats. Ook op deze cd wordt de spontaniteit van bluegrass gebracht zonder de beperkingen van het genre. Deze keer voor het eerst met drums. Er wordt een sound gecreëerd die in alles lijkt op hetgeen ontstond tijdens de begindagen van de countryrock eind meer…

Money, Marbles And Chalk (eigen beheer) is de derde cd van Powder Mill in even zovele jaren. Gedreven zijn ze dus zeker, deze mannen uit de Ozarks in Missouri. Jesse Charles Hammock II is de meest ervaren van het stel. Na enkele jaren van optreden in de bars van North Carolina tot Californië voor gratis bier en voldoende geld voor benzine, keerde hij in 2008 terug naar de backwoods. Daar formeerde Hammock (zang, gitaren, mondharmonica) Powder Mill met vrienden Jeff Chapman (gitaren, zang, B3), Pat McSpadden (bas, zang) en meer…

Voor een recensie van A Handful Of Locusts (Backwoods Modern Recordings) van The Victor Mourning kan bijna worden volstaan met iets over de achtergrond van de leden. Stephen Lee Canner (gitaar, zang) groeide op in een boerenfamilie in het stof van Arkansas. Op zijjn zevende begon hij gitaar te spelen, vooral Johnny Cash en Black Sabbath deed hij na. Toen hij wat ouder was werd het postpunk en glam in de stijl van New York Dolls, totdat hij halverwege de jaren negentig zich op meer akoestische meer…

Er zit nog een heel jong koppie op, maar met zijn verschijning lijkt Pokey LaFarge zo uit de jaren dertig van de vorige eeuw te zijn gestapt. Riverboat Soul (Free Dirt Records) van Pokey LaFarge and the South City Three klinkt precies zoals je op basis van het hoesje mag verwachten. Jongemannen die teruggaan in de tijd. Ze zijn serieus in wat ze doen, maar ze zijn daarbij niet vergeten dat het om spontaniteit draait. Pokey en zijn mannen brengen de sfeer van oude radarboten en goederenwagons met meer…

Ik geef toe dat ik schuldig ben voor de rest van mijn leven, zingt Ted Gainey op Guilty, een nummer dat draait om whisky en cocaïne. Morsige muziek die klinkt als een Eddie Hinton onder invloed of een dronken Neil Diamond. Toegegeven, dat laatste wel met heel veel fantasie. Friends, Sins And Weekends (Hill Country Records) van Ted Gainey and the Guilty Partiers is een cd die in een rommelige kast te vinden moet zijn op hetzelfde schap als de fotoboeken van Birney Imes en William Eggleston. Dit is Mississippi met de zweetlucht van ongewassen meer…

n 2003 zag ik in een club in Indianapolis een zwaffelende Colonel J.D. Wilkes; het woord bestond volgens mij nog niet eens. Mijn interesse voor Legendary Shack Shakers was in een handomdraai verdwenen. Wat een zielige vertoning. Die afkeer heb ik altijjd behouden en live heb ik het stelletje sindsdien nooit meer gezien. Ook bij de cd’s behield ik mijn reserve. De punkabilly kon nooit meer de aanblik van die puberale poseur wegnemen. Dit Agri-Dustrial (Colonel Knowledge/Thirty Tigers/Bertus) echter is interessanter meer…

You walk in like you own this place… Zo begint Tara Linda het eerste nummer op Tortilla Western Serenade (Physalia Records). Een fijn staaltje cowboyromantiek verwacht je dan. Maar Tara Linda geeft het nummer Muse’s Duel een onverwachte mysterieuze lading. Nat van het zweet ontwaakt Linda na een nachtmerrie waarin ze wordt uitgedaagd tot een duel door haar muze. En hoe win je ooit zo’n duel? Het geeft aan dat deze dame haar eigen draai geeft aan de clichés die horen bij dit soort in spaghetti-western-taferelen verpakte meer…

Reeds eind vorig jaar vroegen we dit album aan bij de artiest. Helaas stuurde Ian Fitzgerald zijn cd Empty Like The Lion Den (Dirt Floor Records) maar niet op. Terwijl de geluidsfragmenten op CD Baby zo veelbelovend klonken. Dan maar kopen? Dat zou jammer zijn, want dan schrijven we geen recensie meer. We vinden het leuk om onbekende artiesten te introduceren, maar die moeten daar dan zelf natuurlijk ook wat voor doen. Ian Fitzgerald lijkt zich niet zo te bekommeren om zijn loopbaan. Anders was er al meer aandacht meer…

Depend On This (eigen beheer) van Ruth Minnikin and her Bandwagon is een raar album. Of misschien zou je het een dubbel-ep moeten noemen. Er staan zes nummers op die in afwijkende versies twee keer langskomen. De eerste zes nummers zijn geproduceerd door Ruth en Alex Watt, daarna volgen de versies waarvoor producer Chuck Blazevic werd aangetrokken. Die arrangeerde alles opnieuw en in eerste instantie heb je nauwelijks door dat het dezelfde nummers betreft. Op Depend On This is weinig meer over van meer…

Een werkelijk uitstekend idee, dit Nashville Songbook Volume One (eigen beheer) van Gary Nicholson. De alom gewaardeerde songschrijver en producer uit Nashville nam veertien van zijn nummers op, veelal samen met de artiesten die er eerder succes mee hadden. Zoals Vince Gill, die uit dankbaarheid voor zijn nummer 1 hit One More Last Chance uit 1993 hier aanwezig is op elektrische gitaar en tweede stem. De oorspronkelijk uit Fort Worth, Texas, afkomstige Nicholson heeft een enorme staat van dienst. Liefst 350 van zijn liedjes meer…

Op het gevaar af kritiek te krijgen op het recenseren van een cd die in 2009 uitkwam, steek ik toch luid de loftrompet over dit prachtige Tremolo (Red House Records). Het is een mooi duo dat hiervoor verantwoordelijk is: David Huckfelt en Benson Ramsey, tezamen The Pines. Ze zwierven vanuit Iowa met z’n tweeën door Amerika; woonden in Arizona en zijn nu neergestreken in Minneapolis, Minnesota. Benson is de zoon van Bo, welke laatste produceerde en zijn gitaardiensten aanbood. In overeenstemming met de hoesafbeelding kunnen we op Tremolo genieten meer…

Een recensie van Skylight Exchange (Quesbar Records) van The Sparkleberries zonder de naam van Lou Reed te laten vallen is onmogelijk. Ken Kleinfeld praatzingt op precies dezelfde manier. Weinig origineel dus? Vervelend zelfs wellicht? Geen sprake van, de artiest uit Chapel Hill, North Carolina, heeft namelijk wel wat ijzers in het vuur die dit nog geen half uur durende plaatje uiterst genietbaar maken. Allereerst zijn de liedjes lekker catchy en vol stijlaccenten uit zowel de jaren zestig als eind jaren zeventig/begin meer…

Zijn maatje Kieran Kane verraste vorig jaar met Somewhere Beyond The Roses, een origineel album waarop banjo en baritonsaxofoon centraal stonden. Zo bijzonder is dit A Patch Of Blue Sky (Music Road Records/Munich) van Kevin Welch niet. Het is wat we van Welch kunnen verwachten: degelijk vakwerk. De verhuizing van Nashville naar Austin heeft niet echt iets veranderd aan de sound van Welch, die hier samenwerkt met Rick Richards (drums), Glenn Fukunaga (bas), meer…

Het applaus daalt als een waterval neer op Jackson Browne en David Lindley op de dubbele live-cd Love Is Strange (Inside Recordings). Het betreft hier een weergave van optredens in vijf Spaanse steden in maart 2006. De samenwerking met de Spaanse percussionist (tablas en cajón) Tino di Geraldo werpt een nieuw licht op het oeuvre van Browne. En de nummers van Lindley hebben sowieso al een tropische percussieve tik die die samenwerking makkelijk maakt. Natuurlijk is Lindley die (hawaiiaanse) meer…

Al vanaf het intro van All Y’all – het liedje – heb ik bijna de onbedwingbare neiging de debuutplaat van Gringo Star met de volle mep aan sterren te belonen. Wat een geweldige zomerhit is deze soulvolle garagerock-knaller toch; gezongen met de neusverkouden stem van Ray Davies en met een klinkende gitaarrriff à la The Kinks in 1965. Dit zijn jonge gassies uit Atlanta, Georgia, die met een toch niet zo lullige naam – iemand, las ik ergens, vond Gringo Star een melige bandnaam – een ijzersterk rock-‘n-roll-debuut afleveren. All Y’all (Cargo Records/Sonic Rendezvous) meer…

Het waarom van deze op zichzelf staande rerelease is mij niet duidelijk; als enige van het Band-repertoire is Northern Lights-Southern Cross (Mobile Fidelity Sound Lab/Bertus) nu op de markt gebracht in een Hybrid SACD-uitvoering. Wat dat allemaal precies inhoudt, weet ik niet. Wel dat deze cd geweldig helder en transparant klinkt. De hernieuwde kennismaking met het latere, wat mindere werk van The Band is bovendien een aangename. In 1975 liep The Band op zijn laatste benen en meer…

De karakters op Nights Take Forever (Mud Music) van de jonge Canadees Robert Larisey lopen rond met hechtingen in het gezicht. Als ze al eens sober zijn, dan beseffen ze dat het liefje is weggelopen. En met die vrouwen gaat het ook niet goed. Sweet Louise bijvoorbeeld valt huilend in slaap met altijd een pistool onder handbereik naast het bed. Blue eyes, white lies, black heart. Robert Larisey heeft alle backroads afgereisd met zijn handeltjes als whiskey plowboy en cocaine cowboy. Nou ja, hij weet er in ieder geval prachtig over te schrijven. En die stem meer…

Zin in een fietstocht dwars door New York? Dan is dit Honker (Muckraker Records) van Ethan Lipton & his Orchestra de ideale soundtrack. En het blijkt een uitermate relaxte bezigheid, dat fietsen over de Brooklyn Bridge met dit gezelschap. Van stress in de grote stad is geen sprake. In dat opzicht lijken ze in alles op stadgenoten Red Rooster. Maar daar waar dat collectief een merkwaardige luie groove tot stand bracht met elementen uit folk, country en hiphop, doet Ethan Lipton dat met zijn orkest met gemengde porties folk, jazz, country meer…

De band Houdek richt zich op het debuut Return To Houdek (eigen beheer) geheel op de Amerikaanse staat South Dakota. In vijftien nummers worden diverse facetten van de Mount Rushmore State behandeld. Niet in saaie geschiedenislessen, maar door te schrijven over alledaagse zaken. Trashin’ SoDak is een liedje waarin blijkt dat de mensen uit South Dakota het niet erg vinden dat er grappen worden gemaakt over hun staat, zolang het maar geld van toeristen oplevert. No Town At All is serieuzer en gaat over de toenemende leegloop meer…