The Squirrel Nut Zippers waren in de jaren 90 succesvol met het opnieuw onder de aandacht brengen van de vooroorlogse muziekstijlen swing en hot jazz. De band van de uit Mississippi afkomstige Jimbo Mathus piekte in 1996 met Hot, waarop violist Andrew Bird uit Chicago voor het eerst te gast was. Mathus sprong daarna op zijn solo-albums van country naar blues naar rock-’n-roll. Altijd lekker rauw. Bird bleef nog even in de retro, waarna hij opzien baarde als kunstfluiter met gelaagde folkpop. De hernieuwde samenwerking op These 13 (Wegawam/Thirty Tigers/Bertus) levert een uiterst meer…

Musici uit Oklahoma blazen zelden hoog van de toren. Van sterallures hebben ze geen last. Ze hoeven niet zo nodig naar Los Angeles of New York om het te maken. Austin of Memphis dan? Ook niet nodig, Pilgrim nam No Offense, Nevermind, Sorry (Horton Records) gewoon op in Oklahoma, in de voormalige studio van Leon Russell in het aan het Grand Lake gelegen plaatsje Tia Juana. Beau Roberson is de songschrijver en frontman van de band. In Pilgrim treffen we verder mensen als John Fullbright en Jesse Aycock. De meeste liedjes van Roberson komen rustig op gang. De drummer tikt, de gitarist verkent wat meer…

Laat ik maar beginnen met te zeggen dat Joe Bourdet een Californische neo-hippie is. Het strand, de ondergaande zon, Sunset Strip, Laurel Canyon: Bourdets habitat. Bourdet is vooral een gitarist, een veelgevraagde sessiegitarist. Hij was zo’n tien jaar geleden gitarist in countrygroep Whispering Pines, speelde mee op de kosmisch-americana debuutplaat van Painted Hills en ook op Gospelbeach’s Let It Burn. Joe Bourdet is een soort van Neal Casal, hij ruste in vrede, een side-man. Nu komt Joe Bourdet met een solo-album: Meadow Rock. De sfeer op de meer…

De tikken op een koebel maken net het verschil op Way Back In The Way Back, de opener van Quietly Blowing It (Merge Records/Konkurrent) van Hiss Golden Messenger. En op The Great Mystifier is het een mondharmonica en de fijne southern rock middels het gitaarwerk. Op Mighty Dollar presenteert MC Taylor zich als een protestzanger in een hippe gedaante, waarbij te denken valt aan Lenny Kravitz. Of is die allang niet meer hip? Nou ja, de Amerikaan heeft beslist soul in zijn donder. En dat toont hij juist in gevoelige liedjes. Soms is het bijna satijnen soul, zoals meer…

Het album The Fray (Commoner Records/Thirty Tigers/Bertus) van de Engelse singer-songwriter John Smith werd opgenomen in de studio van Peter Gabriel. Althans, daar werd de basis gelegd door Smith en producer Sam Lakeman met hulp van musici die doorgaans hun diensten aanbieden voor artiesten als Sting, John Mayer en Paolo Nutini. Verwacht dus geen rafelige randen, dit is tamelijk gepolijst materiaal. Maar niet zonder soul en wel degelijk met wat invloeden uit roots. Sarah Jarosz en The Milk Carton Kids stuurden hun bijdragen op, net als Bill Frisell trouwens. Smith kan gevoelig zingen, met soms meer…

De muziek van Oliver Wood solo is niet wezenlijk anders dan die van zijn band The Wood Brothers. Zijn broer Chris Wood ontbreekt op Always Smilin’ (Honey Jar Records/Thirty Tigers/Bertus), maar Jano Rix van dat trio is wel present. Wood schreef een groot deel van de nummers met anderen en over hulp van begeleiders heeft hij ook geen klagen. Phil Cook op gitaar en orgel, Ken Coomer en Bryan Owings op drums, Phil Madeira en John Medeski op toetsen, Susan Tedeschi die meezingt, het zijn niet de minsten. De titel komt uit opener Kindness. Roots begint als een funky zijstap meer…

De naam van Cory Hanson zal vast nog niet echt geland zijn bij de gemiddelde americanaliefhebber. Wellicht zelfs niet bij degenen die vooral van Californische cosmic country houden. Niet verwonderlijk want Hanson maakte tot voor kort ook niet dit soort muziek. Maar Pale Horse Rider (Drag City) staat er vol mee. Hiervoor maakte hij, met de band Wand (trad in ’19 nog op op The Great Wide Open), meer psychedelische rock. En zijn solodebuut wordt omschreven als orkestrale folk. Maar op dit tweede album van Hanson zijn de countryinvloeden onmiskenbaar. Pedal steel all meer…

Todd Snider neemt zichzelf niet al te serieus. Prima. Hoeven wij dat ook niet te doen. De singer-songwriter is een professionele slacker. Liever lui dan moe. Op First Agnostic Church Of Hope And Wonder (Aimless Records/Thirty Tigers/Bertus) draait hij zichzelf vast in een moeras vol onzin. Dat klinkt als G. Love zonder dat speciale sausje. Of als een vermoeide Beck. Handsome John is bedoeld als eerbetoon aan John Prine, maar het is net alsof je naar een demo luistert die aan de andere kant van de muur is opgenomen. Sail On, My Friend is geschreven voor Jeff Austin, de in meer…

In kringen van classic country-liefhebbers zoemde de naam van Charlie Marie al enige tijd rond, mede naar aanleiding van haar debuut-EP uit 2019. En niet zonder reden blijkt op haar eerste volledige album Ramble On (Soundly Music). Marie groeide op in Providence, Rhode Island. Niet direct een plaats die je met country afficheert. Het was haar grootmoeder die haar de muziek van Patsy Cline liet horen, waardoor het zaadje werd geplant. Haar collegetijd bracht Marie door in Nashville, maar uiteindelijk keerde ze toch weer terug naar Rhode Island. Genoeg over haar meer…

Een conceptplaat over een vulkaan. Zou zomaar slaapverwekkend kunnen zijn. Zou daartegenover ook juist liedjes vol uitbarstingen kunnen bevatten. Beide opties zijn niet van toepassing op Seeking New Gods (Rough Trade/Konkurrent) van Gruff Rhys. Wat dan wel? Eerst maar even iets over deze Rhys. Zijn naam is nog nooit gevallen op deze site, maar hij maakte al vele platen met Super Furry Animals. Deze band uit Wales was begin jaren 90 al actief. Veel lijntjes naar altcountry zijn niet te vinden, dus dat we nog niet eerder over ze schreven is niet zo vreemd. Dit album is meer…

Bank en bloed. Duivel en dollar. Het zijn de ingrediënten van God’s Only Son. Het begint met wat fluiten als bij een eerste camerabeweging in een western. Het gaat over een ontmoeting met een indiaan en het besluit een bank te overvallen. Geweldig eerste nummer van Shadow Land (Flour Sack Cape Records), het in april verschenen nieuwe album van Ben De La Cour. De Amerikaan verliet Nashville om op te nemen in Winnipeg. Hij wil namelijk niet alsmaar door bekende straten lopen. Hij wil avontuur. Zich niet blijven herhalen. Hij wil het op zijn eigen manier doen en producer Scott meer…

En of het een zachte landing is, dit The Soft Landing van The Calicos. De band komt uit België en won in 2018 daar de prestigieuze Humo Rack Rally. En dat gebeurt niet vaak  door een band die zich richt op melodieuze americana. Nu is de muziek die groep liet horen op de singles die vooraf gingen aan deze debuutplaat wel vaak americana die richting classic rock neigt, dus dat verklaart misschien hun opmerkelijke triomf. Niet dat die onverdiend is overigens, want The Calicos maken gewoon goede muziek. Het zestal levert op The Soft Landing negen puike nummers af. Voor meer…

Het gaat over ‘wide open spaces’ op Lonely Places, maar het gevoel dat het overbrengt is dat je niet alles zult zien. Veel horizon. Veel ruimte. Dat wel. Doordat vrijwel alles in hetzelfde tempo gaat op Earth Trip (Thrill Jockey/Konkurrent) van Rose City Band dwalen je gedachten zomaar af. Dat is misschien wel de bedoeling van Ripley Johnson, de drijvende kracht achter de band. Zodat je je zult afvragen: is het een psychedelische zwerftocht over de aarde, of door het eigen hoofd. De slaperige countryrock glijdt door het landschap als een elektrische auto. De energie van de zon wordt gelijkmatig verdeeld over meer…

In de recensie van Pierceton Hobbs kondigde ik deze bespreking van het nieuwe album van Wayne Graham al aan. Dat was januari. Dus 1% Juice (Hometown Caravan) heeft inmiddels alle tijd gehad om te rijpen. Dat kan deze plaat vol kleine details en fijnzinnige vondsten ook wel gebruiken. De broers Kenny en Hayden Miles komen uit Kentucky, maar verwacht geen knarsende country. Deze muziek reikt veel verder. Kleine smaakvolle accenten van synthesizer op No Escape worden opgevolgd door lichte gitaarakkoorden op Slept Alone, een nummer dat toch wel degelijk meer…

Afton Wolfe is een Tom Waits uit Mississippi. Dat is de geboorteplek van country, blues en rock-’n-roll en daarom begint Kings For Sale (Grandiflora Records) met een nummer dat het best is te omschrijven als jazz. Paper Piano heeft blazers, staande bas en dus die piano die van de lommerd komt. Op Carpenter komt hij met excuses voor zijn gedrag, terwijl hij eigenlijk helemaal geen excuses wil maken. De vrouw tot wie hij zich richt hangt ondertussen dronken in zijn favoriete bar met een van de vele dakloze rocksterren die de stad Nashville meer…

Natuurlijk kent u Allison Russell. Van de Birds Of Chicago of van Po’Girl. Of misschien van het samenwerkingsverband Our Native Daughters. Maar niet als soloartieste. Daar komt met het verschijnen van Outside Child verandering in. Dat Russell dit als solo-artieste uitbrengt is, gelet op de inhoud ervan, volkomen begrijpelijk. In de 11 nummers rekent ze namelijk af, of althans: verwerkt ze, een persoonlijk drama. De in Montreal opgegroeide Russell woonde daar met haar moeder en haar stiefvader. Laatstgenoemde misbruikte haar, emotioneel en lichamelijk, tijdens meer…

De stem van Riley Downing kruipt overal onderdoor. Alsof hij onder de veranda zit, een hap adem neemt en de woorden eruit stoot. Die hap lucht neemt hij niet alleen op Deep Breath, maar op bijna alle nummers van Start It Over (New West Records/PIAS). Die bariton past goed bij zijn naam. Riley Downing, spreek het uit en als vanzelf zak je een octaaf. De artiest maakte al naam als bandlid van The Deslondes. Maar wie zou beweren dat de singer-songwriter uit Missouri een verleden had bij Ozark Mountain Daredevils, Barefoot Jerry of NRBQ zou meer…

Big Colors (Paxam) is gemaakt als ware voor een soundtrack van een film uit de jaren 80, zo liet Ryan Adams optekenen. Niet direct een film waar ik graag zou heengaan dan. Of misschien zou heengaan en bij het verlaten van de bioscoop al niet meer zou weten waar die over ging. Zo presenteert Big Colors zich: als een verzameling liedjes die weinig indruk achterlaten. Qua sound ligt dit nieuwe, 18^de album inmiddels van Adams, een beetje tussen het ingetogen Wednesdays dat in december vorig jaar uitkwam en de AOR van het ongetitelde album uit 2014. Maar dat laatste dan zonder meer…

Poor Edward haalde nog niet eerder onze annalen, maar met No Record (eigen beheer) wordt het hoog tijd dat dat gebeurt. Want wie van The Jayhawks houdt, houdt ook van de poppy countryfolk die op dit album van deze Noorse band te horen is. Nou ja, band, het gaat eigenlijk om twee broers:  Martin en Kristian Tungland Rinde, uit Stavanger. En spreek je over broers, dan heb je het ook al gauw over mooie harmonische samenzang. Dat is hier ook het geval. En de mannen verstaan ook de kunst van het schrijven van onvergetelijke melodieën. Onvergetelijk in de zin van: als meer…

Met de band Tommy Tutone maakte Jim Keller in de jaren 80 powerpop. Daarna vertrok hij van San Francisco naar New York om er manager te worden van Philip Glass. In 2005 begon hij zelf weer muziek te maken en By No Means (Continental Song City) is zijn vierde plaat sindsdien. Keller speelt het cool. Hij combineert met speels gemak een grotestadsgeluid met countrysoul. Daarbij wordt hij geholpen door schoon volk. Mitchell Froom zat in de stoel van producer en nam ook plaats achter de toetsen en nog zo het een en ander. David Hidalgo van Los Lobos is meer…

Over Sundowning At The Station van Doc Feldman & the LD50 schreef ik in 2013 dat het een interessante plaat was. Acht jaar later ligt er eindelijk een nieuw album van Doc Feldman: A Healthy Dose Of Anxiety, (Shaker Steps Records) waarop hij begeleid wordt door Alt + Cntry + Delete. En nu is de conclusie: een meer dan interessant album (maar dat kon je natuurlijk al zien aan het aantal sterren). Een magnifieke plaat, waarop 10 liedjes in net minder dan een uur je meevoeren in de donkere wereld van de Kentuckian Doc Feldman. Donker inderdaad maar niet zonder meer…

In The Rose Petals zien we ineens de naam van Elijah Ocean, de man die in 2014 zo verraste met het 5-sterrenalbum Bring It All In (en iets minder in 2018 met een zelfgetiteld album), weer opduiken. Een bandje dus, en daarin is Ocean niet de enige songschrijver. Alle nummers op het debuut American Grenadine (Envoy Records) komen van de hand van Ocean en zanger-gitarist Peter Donovan. Laatstgenoemde schreef de teksten van de nummers tijdens een rondreis langs de graven van Amerikaanse presidenten en Ocean zorgde voor de melodieën. Heel aardige nummers trouwens die meer…