Al eens gehoord van The Damn Quails? De verdoemde kwartels, in goed Nederlands. Vreemde naam, maar dat gold natuurlijk ook voor De Kevers of de Gouden Oorring. De Damn Quails is een gezelschap uit Oklahoma met Gabe Marshall en Bryon White als kern. Ze brachten in 2011 een eerste album uit, maar na een tweede plaat (2015) gaven ze er de brui aan. Een en ander liep uit de hand met de vreemde verdwijning van hun tourmanager als dieptepunt. Bryon White schudde een alcoholverslaving van zich af en Gabe Marshall ging als soloartiest verder. Maar nu ligt er toch opeens een derde album, Clouding Up Your City ( meer…

Er is waarschijnlijk geen recensie van Neon Blue (New West Records/PIAS) waarin niet geciteerd wordt uit het nummer Country & Western. Daarin noemt Joshua Hedley zichzelf de zingende professor van countrymuziek. Blijkbaar neemt iedereen dat serieus, want hij krijgt louter positieve recensies. Nou ja, niet helemaal waar. Dit stukje wijkt af. Want Hedley stapelt cliché op cliché. En dan krijg je iets dat je zou kunnen omschrijven als country volgens de methode paint by numbers. Maar laten we hem eerst even zelf het woord geven. ‘They say I’m neofolk, a traditional outlaw americana meer…

Songs My Friends Wrote (New West Records/V2 Benelux) is een tussendoortje van Corb Lund. Tien liedjes geschreven door collega’s en vrienden. Op de hoes zijn dat van links naar rechts Tom Russell, Mike Plume, Hayes Carll, Ian Tyson, John Evans, Fred Eaglesmith, Todd Snider en Geoff Berner. Lund staat zelf in het midden. Op het inlegvel vertelt de Canadees over zijn vriendschappen. Over Carll die hij ontmoette in Canada tijdens een kaartspel. Twee liedjes doet hij van de Texaan. Met Berner speelde hij repertoire van de Stones voor nauwelijks geïnteresseerde Noren in Bergen. Ian Tyson beschouwt hij meer…

Best lastig om iets zinnigs te zeggen over Welcome 2 Club XIII (ATO Records), het nieuwe album van de southern rockers Drive-by Truckers. Niet dat het slecht is, maar bij de vorige drie platen sprong direct het politieke karakter van de songs in het oog. Dat is nu veel minder het geval. Van de negen nummers zijn er twee geschreven door Mike Cooley. De andere, als vanouds, door Patterson Hood. Vooral in de nummers van Hood wordt het verleden onder de loep genomen. In het titelnummer blikt hij terug op het begin van de band, toen ze nog door het leven gingen als meer…

Over Aske Skat is op het wereldwijde web niet zo heel veel te vinden. Hij komt uit Denemarken, heeft het uiterlijk van een hippie, zijn volledige naam is Aske Skat Nielsen en The Highland (eigen beheer) is, na Riding Silver Mind uit 2020, zijn tweede album. Daar moeten we het qua achtergrond bij deze plaat van Aske Skat and his Psychedelic Country Band mee doen. Laten het dan verder over de muziek hebben. Die is eigenlijk precies zoals je die van een psychedelische countryband kunt verwachten. Acht intrigerende nummers die je misschien wel terug katapulteren naar meer…

Lang niet alles wat we bespreken op deze site is altcountry, een term die voor het eerst in de jaren 90 werd gebruikt. Say Zuzu is dat wel. De nummers op Here Again: A Retrospective (Strolling Bones Records/V2) stonden op vijf albums van de band die verschenen tussen 1994 en 2001. Een erg fijne compilatie die zich laat beluisteren als een gewoon album uit de glorietijd van het genre. Met 12 nummers en een speelduur van 51 minuten is nu eens niet gekozen voor een tot de rand gevulde schijf en dat is eerlijk gezegd wel een slimme zet. Want bij cd’s die langer dan een uur duren wil je toch wel weer eens meer…

Er staan prima liedjes op Paper Hearts And Broken Arrows (Welding Rod Records) van Rod Picott. Twaalf stuks zijn het er. Twee geschreven met Slaid Cleaves, met wie hij heel vaak samenwerkt, eentje met Mark Erelli en ook nog een met de onbekende Jennifer Tortorici. Neilson Hubbard verzorgde de productie. Er zitten natuurlijk liedjes tussen die meer aanspreken dan de rest, zoals er ook liedjes op staan die minder opvallen. Maar het verschil daartussen merk je nauwelijks op. Dat betekent niet alleen dat ze allemaal meer…

Ron Grigsby en Jennifer Moraca vormen The Odd Birds en op Tremolo Heart (eigen beheer) krijgt het duo op de meeste nummers gezelschap van een aantal begeleiders waaronder producer Bobbo Byrnes. Op Alright Now benaderen ze de sound van Roger McGuinn solo, terwijl er ook wat akkoorden zijn die herinneren aan The Byrds. Het duo uit Californië is al zo’n tien jaar samen actief. Tussen de tien nummers staan drie covers en dat zijn nogal bekende liedjes. Dat gezegd hebbende; de uitvoering van Wichita Lineman is schitterend. Ze doen zowel schrijver Jimmy Webb als uitvoerder Glen Campbell meer…

De Canadese mondharmonicavirtuoos Mike Stevens stond al 300 keer op het podium van de Grand Ole Opry. Tijdens een van die gelegenheden stond hij naast Roy Acuff, die zich verbaasde over zijn spel. De countryster had nog nooit iemand zo horen spelen op het instrument. Daar kun je je wat bij voorstellen, want Breathe In The World, Breathe Out Music (Stony Plain Records) valt niet onder te brengen binnen een genre. De roots van Stevens lopen van bluegrass naar West-Afrikaanse muziek en van country naar blues en daarbij kan hij zich soms ook nog eens uitleven in meer…

Binnen een jaar na het debuut is hier het tweede album van The Lucky Ones. Met negen nummers in 26 minuten. Bluegrass voor een saloon schreven we over de eerste plaat. Met een titel als Slow Dance, Square Dance, Barn Dance (eigen beheer) mag duidelijk zijn dat dit een logisch vervolg is. De Canadese band nam de liedjes op in vier dagen. Wederom akoestisch en tamelijk onopgesmukt. Met Kate And Dan wordt begonnen met een verhalend liedje over twee levens die eindigen aan de strop. Broken Bow Stomp is een instrumentaal nummer dat het feestje moet verbeelden dat na de meer…

De ondoordringbare noten uit het klavier van Terry Allen brengen je bij een kerkdienst. Maar niet heus, want met religie heeft de Texaan niet zoveel op. Zal wel te maken hebben met de lifter die hij oppikte op het tweede nummer van Bloodlines (Paradise Of Bachelors/Konkurrent). Op Gimme A Ride To Heaven Boy is het Jezus die zijn auto instapt. ‘He said ‘Thanks a lot for the lift / I forgive you of your sins / Yeah I just come from Jerusalem / Where things are going bad / Ahhh gimme a ride to heaven boy / I need to talk to my dad’.’ De twee hebben een goede conversatie, maar de sfeer verandert al snel. ‘Then right in the middle meer…

Zo bekend als zijn vijf jaar oudere broer Flaco Jiménez is de 78-jarige Santiago Jimenez Jr. niet. Maar met Still Kicking! (Hardcharger Records/Blue Élan Records/Shotgun House Records) zou hij zomaar eens een jong publiek aan zich kunnen binden. Want Garrett T. Capps produceerde de plaat van zijn stadgenoot uit San Antonio, Texas. En een enthousiaste Jesse Dayton besloot die opnamen uit te brengen op zijn eigen pas begonnen label. Dat betekent niet dat Jimenez opeens zijn stijl heeft veranderd. Hij speelt conjunto op een knoppenaccordeon in een stijl zoals zijn vader meer…

De passievolle rock van Michael McDermott speelt zich deze keer af op een fictieve straat die overal zou kunnen liggen: St. Paul’s Boulevard (Pauper Sky Records/Continental Record Services). De uit Chicago afkomstige singer-songwriter introduceert allerlei karakters die er een plek hebben gevonden. Jong en oud. Arm en rijk. Verloren zielen en lieden die als herboren weer nieuwe energie hebben gevonden. De beroemde auteur Stephen King is een verklaarde fan, dus een liedje schrijven kun je wel aan McDermott overlaten. En hij rockt nog altijd als een Springsteen. En als Little Steven, Southside meer…

De broers Pascal en Walter Wilhelm van de Nederlandse band Ticket West schreven voor het eerst alle nummers zelf voor het derde album 49 Park St. Blues (eigen beheer/Sonic Rendezvous). Dat is een belangrijke stap, want in de blues hoor je veel te vaak dezelfde liedjes. Ticket West geeft met deze elf nummers een slinger aan oude tradities die daarmee weer even kunnen voortbestaan. De groepsnaam werd enkele jaren geleden gekozen omdat de band vooral de blues van de Amerikaanse westkust wilde spelen, maar op dit album zijn invloeden uit alle hoeken van de VS te horen. Op het swingende I Did You Wrong beginnen meer…

Racine was in 1992 een album van Sass Jordan dat minstens zo stoer was als het ook dat jaar verschenen The Southern Harmony And Musical Companion van The Black Crowes. De Canadese met de ruige strot kan het nog steeds, zo maakt ze direct duidelijk met het hard rockende Still Alive And Well waarmee Bitches Blues (Stony Plain Records) opent. Drie eigen nummers en vijf covers heeft ze in petto. Vroeg Janis Joplin om een Mercedes Benz, Jordan wil een Chevrolet, een liedje uit 1959 overigens. Jordan kroop zo’n 20 jaar geleden in de huid van Joplin tijdens een musical; ze had (en meer…

In de jaren 70 leefden de vrienden Bobby Allison en Gerry Spehar het wilde leven van troubadours in Colorado en in de jaren 80 probeerden ze het als ambitieuze songwriters te maken in Nashville. Ze zijn eigenlijk nooit gestopt met wat ze deden, daarvoor hadden ze er veel te veel plezier in. Zonder hoge verwachtingen bleven ze in hun vrije tijd nauwgezet bezig met hun vak. Op Delta Man (eigen beheer) hoor je dat terug. Het plezier. En het geloof in de muziek. Met Kinda Like Love beginnen ze met een nummer dat ook op Love And Danger van Joe Ely had kunnen staan. Met een koortje als de Eagles. Bite The Bullet is meer…

Wat je van ver haalt is lekker, zegt men. Maar soms is iets dat van dichtbij komt even lekker, of zelfs lekkerder. We hebben het over het debuutalbum van Elephant, toepasselijk getiteld Big Thing (Excelsior/V2). De Rotterdamse band bestaat uit zanger-gitarist Frank Schalkwijk, drummer Kaj van Driel, gitarist Michael Broekhuizen en bassist Bas Vosselman. Allemaal hebben ze al een verleden in andere bandjes, maar op Big Thing lijkt alles samen te komen. Het kwartet grossiert in aantrekkelijke songs, tien stuks in een klein halfuurtje; laten we het Westcoast-indierock met meer…

Voor lekker vuige rockproducties moet je zijn in Mississippi bij Matt Patton en Bronson Tew van Dial Back Sound. De band Eleganza! zakte van de Twin Cities af naar het zuiden om daar in de studio in het plaatsje Water Valley dit Water Valley High (Dial Back Sound/Sonic Rendezvous) op te nemen. Eleganza! bestaat uit drie gitaristen, een bassist, drummer en toetsenist. Drie leden zingen. Of schreeuwen als het moet en Patton en Tew laten zich daarbij niet onbetuigd. Even If There’s One begint nog tamelijk rustig, met gast Jimbo Mathus op slidegitaar. Daarna trekt de band fel van leer op het punky meer…

Het nieuwe album van Wilco heet Cruel Country en dat is een beetje dubbelzinnige titel. Gaat het over de VS of over countrymuziek? Want Cruel Country zou het album zijn waarop Wilco het (art)rock-pad verlaat om terug te keren naar de (alt)country. Wel, wie een album als het debuut A.M. verwacht, komt bedrogen uit. Zo’n album is Cruel Country niet geworden. Dit twaalfde studioalbum is een plaat met grotendeels akoestische nummers, waarop Jeff Tweedy en de zijnen de country- en folkinvloeden wel sterker laten doorschemeren in de 21 nummers (ja, dit is ook al een dubbelalbum). Het titelnummer en meer…

Still Life (Merge) is het nieuwe album van de Texaanse zangeres Carson McHone. En het is een heel anders klinkend album geworden dan de voorganger, die we hier ook bespraken. De elf nummers rocken en poppen veel meer dan op Carousel. Niet gek als je bedenkt dat de nieuwe plaat werd geproduceerd door Daniel Romano. En niet alleen geproduceerd. McHone (gitaar en zang) en Romano (bas, drums, gitaar, zang en percussie) zijn eigenlijk de enige twee musici die de plaat hebben volgespeeld. Alleen Mark Lalama (toetsen en accordeon) en David Nardi (saxofoon) leveren nog meer…

Scott Martin brengt zijn softrock op smaak met snaarinstrumenten uit de bluegrass. Vooral de dobro van Ed Berghoff is bepalend op een aantal nummers van Corner Of The World (eigen beheer). Martin was ooit een veelbelovende singer-songwriter in Los Angeles, maar een ongeluk tijdens het klimmen in de bergen maakte een einde aan zijn aspiraties. Totdat hij na een periode van 25 jaar toch weer de draad oppakte. Dit is zijn tweede album sinds zijn comeback. Hij woont tegenwoordig in Austin, Texas, maar de invloed van Laurel Canyon aan de westkust is nog zeer aanwezig. Denk dus aan Jackson Browne. En meer…

In de bio op de website van Dave Desmelik staat het zinnetje ‘no sugar coating involved’ en dat is helemaal juist als het gaat om zijn nieuwste werkstuk Clues Of My Existence (eigen beheer). Over de in Brevard, North Carolina, wonende musicus schreven we vorig jaar in een recensie van The Calendar Album dat zijn nummers te situeren zijn bij de oorsprong van altcountry. Dat geldt evenzeer voor dit sterke album. Ga maar na, die zang op opener What If? herinnert sterk aan Granfaloon Bus. En voor wie dat niets zegt, denk dan maar in de richting van Jay Farrar. Zo’n nummer als The Farce heeft het fatalisme dat meer…

Wie van prachtig zingende vrouwen houdt is bij Jess Jocoy aan het goede adres. Deze zangeres, afkomstig uit Bonney Lake (in de staat Washington, ten zuiden van Seattle), maar thans wonend in Nashville, maakt met Let There Be No Despair (eigen beheer) haar tweede album. In de nummers daarop staat die stem van Jocoy ook echt centraal en dat is een goede keuze want er valt daaraan veel te genieten. Helder, krachtig en met een heel klein beetje “haziness” indien nodig. Soms, zoals in het meeslepende titelnummer, voegt producer Brandon Bell, daar voor het dramatisch meer…

Op het geschiedenislesje in de liner notes van Then & Now (eigen beheer) van The North Star Band valt wel het een en ander af te dingen. Manager Jimmy Patterson was eind jaren 70 al betrokken bij de loopbaan van deze band uit de Amerikaanse staat Maryland en hij stelt dat rond die tijd de horror van disco en de ravage van punk de echte liefhebbers van muziek uit het veld hebben geslagen. Vervolgens roemt hij de countryrockers die de fakkel van authenticiteit brandend hielden. In zijn opmerking over de ‘horror van disco’ ga ik volledig mee, ook al kun je daar meer…

Veerkracht is een goed thema voor een album van een singer-songwriter. Immers, gaan bijna alle liedjes daar niet over? Moeilijkheden overwinnen. Je staande houden. Josie Bello legt op het titelnummer van Resilience (eigen beheer) uit dat ze aan zichzelf wil werken, maar dat ze niet alles in het werk zal stellen om de omstandigheden te veranderen. Sommige dingen moet je ook laten lopen. Op Rising zingt de in Huntington, New York, gevestigde Bello over de discriminatie van een jochie met een andere kleur die door zijn leeftijdgenoten wordt buitengesloten. Haar zang is hier krachtig als meer…

Heerlijk is het eerste nummer van de eerste volwaardige plaat, Lost Highway, van The Actual Goners. The Actual Goners is een duo gevormd door de liedjesschrijvende zanger-gitaristen, Duncan Symonds en Tristan Armstrong, uit Toronto, die sinds 2017 samen optrekken. Op dit album krijgen ze steun van een negental andere muzikanten die in wisselende samenstelling invulling geven op drums, bas, toetsen en tamboerijn (!). Één van die negen is Aaron Goldstein (Daniel Romano, Espanola), die het album ook produceerde. Maar even terug naar dat eerste nummer, getiteld Molasses. Dat meer…