Berichtje in de mailbox. In juni verschijnt het tweede album van The Lucky Ones. Een mededeling die vrolijk stemt, maar tegelijk ook een ongemakkelijk gevoel brengt. Want het voortreffelijke debuut The Lucky Ones (eigen beheer) uit september 2021 ligt nog steeds op het bureau en dat betekent dat de recensie nog niet geschreven is. Aantekeningen zijn er al wel, dus nu direct alsnog aandacht voor deze formatie uit het noordoosten van Canada. Uit het territorium Yukon komen ze en die naam verbinden we hier onmiddellijk met Yukon Railroad, een prachtig liedje in de uitvoering van The Nitty Gritty meer…

Dat de uit Oklahoma afkomstige Beau Jennings ook enkele jaren heeft gewoond in New York is nog goed te horen op enkele nummers van Heavy Light (Black Mesa Records/Sonic Rendezvous). Want op The Comeback en Bring A Little Light neigt zijn degelijke rootsrock naar een aanpak die zou kunnen gedijen in stadions. Denk daarbij aan een Southside Johnny of Willie Nile. En de overgave aan rock-’n-roll op slotnummer May This Song Be In Your Heart past daar ook bij. Maar laten we daarbij vooral niet vergeten dat ze in Oklahoma de laatste jaren ook flink aan de weg timmeren. Dus zijn begeleidingsband The Tigers bestaat meer…

Eindelijk weer eens een debuut om U tegen te zeggen. We hebben het dan over Delusions Of Grandeur (Petaluma Records) van Sophie & The Broken Things. Sophie is de in Maryland opgegroeide Sophie Gault en The Broken Things zijn begeleiders uit haar huidige woonplaats Nashville. The Broken Things zijn overigens vernoemd naar een nummer van de door Gault bewonderde Julie Miller. Een andere invloed is Lucinda Williams. Op sommige momenten klinkt Gault ook als een nog jonge Williams. De 10 uitstekende songs werden gemixt door Ray Kennedy, die zulks in het verleden ook deed voor meer…

Toets de naam Johnny Beauford in op de zoekfunctie van deze site en er komen twee recensies tevoorschijn. In 2015 schreven we over de poppy rootsrock van de band Jack Kerowax. En in 2017 waren we enthousiast over Bravo Max, waarin we net als twee jaar eerder Cavedogs noemden ter referentie. Ook Just A Little Pick Me Up (St. Cait Recordings) brengt powerpop. Opener Killer Bus Driver zou je zelfs punkpop kunnen noemen. Beauford werkt samen met Jonathan Jackson en Garrett Padgett en hij doet dat al zo’n tien jaar. Een triobezetting dus, bijna een garantie voor power. Cool Breeze is een vlot meer…

Met Margo Price gaat het de laatste jaren uitstekend. Tweede kind gekregen, alom waardering voor haar muziek. Optredens gaan na de pandemie weer als een speer. Maar hoe gaar het eigenlijk met meneer Price? “Dank voor het vragen. Ook uitstekend, luister maar naar mijn nieuwe album: Invisible Pictures (Anti)”, zou Jeremy Ivey dan geantwoord kunnen hebben. Opgenomen met Andrija Tokic achter de knoppen en een trits aan muzikanten die Ivey bijstaan. Het levert een album op met 10 sterke melodieën die ook nog eens lekker aangekleed zijn. Qua stijl hangen ze een beetje in tussen meer…

De prijs voor de weerzinwekkendste hoes van 2022, waarbij insecten de mond van de zanger invliegen, gaat voorlopig naar Known To Be Unknown (eigen beheer) van Mickelson. Helaas bieden de songs van het album mij ook niet veel meer genoegen. De tijdens de pandemie door de uit Californië afkomstige Scott Mickelson geschreven en opgenomen liedjes komen hier gewoon niet aan. Het zit hem ook in de stem van Mickelson die een bepaalde onontkoombaarheid heeft. Daarbij bieden de meeste nummers ook weinig ruimte om adem te halen. Alsof je in meer…

Wat is er toch aan de hand? De laatste tijd bespreken we hier albums van artiesten die we al lang vergeten waren. Dat geldt ook voor Joe’s Meat and Grocery (North and Left Records) van de uit de staat Washington afkomstige band Massy Ferguson. Het is hun zevende album inmiddels, maar de laatste keer dat we hier aandacht besteedden aan de band, was bij de bespreking van hun tweede album Hard Water in 2010. Je kunt dus niet zeggen dat ze stil gezeten hebben in de tussenliggende jaren. Nog steeds maken de mannen een mix van aanstekelijke heartlandrock meer…

Artiesten uit Scandinavië zijn meesters in het kopiëren. Meer dan eens weten ze compleet te verrassen met platen die uit een ander tijdperk lijken te komen. Prachtige westcoastproducties of knappe altcountry, het lijkt wel of die bands uit Zweden, Noorwegen, Finland en Denemarken altijd alles goed doen. Dus hoe zit dat met Jesper Lindell uit Zweden? Toen hij 17 was speelde hij muziek die sterk was beïnvloed door Savoy Brown, Grand Funk Railroad en Thin Lizzy. Op Twilights (Brunnsvik Sounds/V2) is vanaf de eerste tonen van een rollend orgellijntje op opener Westcoast Rain duidelijk dat The Band het meer…

Nightroamer (Thirty Tigers) is het derde album van Sarah Shook and the Disarmers. En het eerste dat bij haar nieuwe label Thirty Tigers verschijnt. Twee eerdere albums verschenen bij het inmiddels opgeheven Bloodshot Records, te weten Sidelongs (2017) en Years (2018). Naast een nieuw label zijn er ook andere veranderingen. Zo zijn er de nodige personele wisselingen binnen the Disarmers. Alleen vaste kracht en rechterhand gitarist Eric Peterson is gebleven.  Als je dit derde album van Sarah Shook and the Disarmers zou moeten categoriseren zou het label ‘indie rock’ passend meer…

“Ik houd erg van verdrietige liedjes”, zegt de Canadese artiest die door het leven gaat als B. Knox. Dat was al te horen op zijn indrukwekkende debuut, Heartbreak & Landscape, uit 2020. De opvolger heet Far From Folk (eigen beheer) en dat is een mooi gekozen dubbelzinnige naam. De liedjes werden door Knox geschreven in een hut aan de oevers van de Georgian Bay, ver van de bewoonde wereld. Bovendien laat Knox op dit nieuwe album hier en daar wat andere invloeden toe. Het begint al met Messy waarop samples te horen zijn. Mooi nummer waarin ook de pedal steel van meer…

Het is ruim 12 jaar geleden dat ik nog eens iets las over Majors Junction, en wel in een recensie op deze site. Het ging toen over het album Good Vs Evil, maar in die recensie werd toch vooral het vorige album, Confluence, lof toegezwaaid. Daarna werd het heel stil. Niet zo vreemd want het centrale duo in de band, Mark Mulcahy en Heather O’Brien concentreerde zich meer op het maken van kinderen (daar schrijven we echter geen recensies over) dan op het maken van albums. Maar nu, bij het 20-jarig bestaan van de band uit Chicago, is het tijd voor een nieuwe plaat, getiteld El Corral meer…

Gaf iemand nog een cent om de carrière van Ryan Adams, na het gedwongen terugtreden drie jaar geleden vanwege #metoo-beschuldigingen? Hij stond toen op het punt om binnen het jaar drie albums uit te brengen. Die werden teruggetrokken, de platenmaatschappij liet hem vallen en optredens werden afgelast. Uiteindelijk werden eind 2020 en in 2021 twee van de aangekondigde albums uitgebracht, met wisselend resultaat. Nu volgt ook het derde album, getiteld Chris (eigen beheer). Het is een eerbetoon aan de in 2017 veel te vroeg overleden broer van meer…

Vijf jaar geleden verraste Baptiste W. Hamon vriend en vijand met L’insouciance, een album waarop hij Franse chansons vermengde met americana. In 2019 volgde het uitstekende Soleil, Soleil Bleu waarop Hamon uit hetzelfde vaatje tapte. Nu ligt Jusqu’à La Lumière in de schappen. Na beluistering kunnen we constateren dat hij er geen nieuwe fans door zal bij krijgen en oude fans zullen er niet door afhaken. Met andere woorden: er vindt geen koerswijziging plaats. Er is ook, net als op de eerdere platen, weer een plekje ingeruimd voor één Engelstalig liedje en ook nu is er weer sprake van meer…

Fortysomething (Pedal Point), dat zal een behoorlijk gedeelte van de lezers bekend voorkomen. Ook  de Belgische Leen de Haes, die albums uitbrengt onder de naam Katy Too (naar een nummer van Johnny Cash), is inmiddels de 40 gepasseerd. Ze is in rustiger vaarwater terechtgekomen, zo horen we in het titelnummer. Ze heeft zich gevestigd in een town on the Pays Bas border en is niet meer de rusteloze zwerver van weleer (Wanderer). Dat die plaats Kalmthout is blijkt uit de (beetje flauwe) vertaling in The Fields Of Calmwood. Maar ook voor een veertiger meer…

Pete Mancini komt uit New York en hij heeft een uitgesproken hekel aan het overdreven kapitalisme van de Amerikaanse maatschappij. Daarover gaat Madison Avenue Blues, waarop hij zich druk maakt over hoe 9/11 nu geld in het laatje moet brengen door toeristen met prullaria op te schepen. Op Killing The Old Ways (Paradiddle Records/Sonic Rendezvous) maakt Mancini zich een beetje boos in verhalende liedjes die zich bewegen tussen alternatieve country en powerpop. Voor de opnamen reisde hij naar Mississippi, waar hij in producer Matt Patton (Drive-by Truckers) een gelijkgestemde vond. meer…

In bluegrass-kringen is Molly Tuttle geen onbekende naam. In 2017 en 2018 werd ze als eerste vrouw door de International Bluegrass Music Association tot gitarist van het jaar gekozen. Beetje opvallend, want haar soloalbums tot dan toe waren geen pure bluegrassalbums. Meer indierock/bluegrass. Hoe dan ook, Tuttle wilde ook wel eens een echte bluegrass-plaat maken. En Crooked Tree (Nonesuch), die Tuttle met haar vaste begeleidingsgroep Golden Highway uitbrengt, komt inderdaad een stuk dichter bij pure bluegrass. Er zijn bovendien gastrollen voor Margo Price, Billy Strings, meer…

De Britse bluesrock van Elles Bailey gaat over Cheats And Liars, dus denk maar niet dat ze de gevolgen voor lief neemt. Bakken soul stort ze uit over iedereen die Shining In The Half Light (eigen beheer) een plekje gunt in de spotlichten. Daar is ze wel aan toe na deze periode van stilzitten door de beperkende maatregelen die de coronacrisis met zich meebrachten. Er zit een ontzettende dreun in de bas van dat nummer waarmee het album aanvangt. Opzwepend als een slavenlied of iets van Sixteen Horsepower. Daarna rockt The Game als Black Crowes. Colours Start To Run is pure soul. En dat meer…

Peter Rogan is een elektricien in een staalfabriek in Pennsylvania. Hij verkocht zijn Honda motor om de opnamen van Broken Down Love (Melt Shop Records) te bekostigen. De vijftiger ontmoette Phil Madeira op een cursus songschrijven en dat contact leidde tot meer. Madeira speelt toetsen en lap steel op het tweede album van Rogan, die ook verder niet te klagen heeft aan hulp van meer ervaren krachten. Will Kimbrough (elektrische en akoestische gitaren, slidegitaar en mondharmonica), Chris Donohue (bas) en Dennis meer…

De sinds 2007 in Amerika wonende Brit Rupert Wates keert op For The People (Bite Music) terug naar zijn roots die in Engelse folk liggen. Het van tokkelende gitaar voorziene titelnummer trekt naar de jaren zestig. Het is geschreven voor allen die vechten voor hun leven. Dat is alles wat hij kan doen, zingt hij. En misschien is dat wel genoeg, omdat je hoort dat hij het meent. Zo af en toe moet je denken aan Nick Drake. Soms is zijn muziek voorzien van een wollen deken, maar dan prikt de hoge stem van Wates daar doorheen. De liedjes gaan over vroeger en nu. Ze spelen zich af in de Spaanse kuststad Cadiz en meer…

David Christian verliet Engeland wegens de brexit en vertoeft sindsdien op het platteland van Frankrijk. Na 29 jaar moedwillige mislukkingen met zijn band Comet Gain was het tijd voor iets anders. Hoewel, hij had wel de hulp nodig van zijn Britse vrienden voor For Those We Met On The Way (Tapete Records). Op dit werkstuk onder de naam David Christian And The Pinecone Orchestra krijgt hij hulp van mensen van zijn vorige band en andere bands zoals The Clientele, Teenage Fanclub en Hanging Stars. Het verhuizen naar een ander land betekende dat Christian juist dieper in zijn verleden dook. Hij bekeek meer…

Mariposa Gold (Perpetual Doom) is het debuutalbum van Tommy & The Ohs. Bij beluistering lijkt het erop dat Tommy And The Ohs een typisch studioproject is. De nummers kennen teksten die weinig voorstellen maar die uitstekend gebruikt kunnen worden als kapstok voor 9 psychedelisch klinkende uitspattingen. Dat klinkt erger dan het is, want de uit Nashville afkomstige Thomas Oliverio (zang, gitaar en theremin!) houdt het wel allemaal binnen de perken. Het blijven liedjes. Je hoort puntige gitaarloopjes (met reverb en wah wah), jengelende orgelpartijtjes, en solo’s op meer…

Elke Europese tournee brengt de Canadees Jerry Leger in Groningen. Het is een pleisterplaats geworden voor hem. Leger maakte er vrienden, maar een van hen is er niet bij op 29 april als hij weer in de stad is voor een concert in het Der Aa-theater. Dat is de vorig jaar overleden Jan Kooi van platenzaak Elpee. Leger droeg zijn nieuwe album Nothing Pressing (Latent Recordings/ Bertus) op aan hem. En aan een eveneens overleden Canadese vriend. Liedjes met vragen over het bestaan, doodgaan, hoop, vertrouwen en hartzeer zijn het geworden. Toch is het niet een werkstuk in meer…

Ha, een nieuw album van Clementine Was Right, het songwriting-verhikel van Mike Young. Can’t Get Right With Darkness (eigen beheer) heet het jongste werk. Bij de bespreking van de vorige plaat merkten we al op dat de teksten van Young redelijk onnavolgbaar zijn. Dat is op deze nieuwe plaat niet anders maar er zitten wel interessante vondsten tussen, zoals Your heart is just a tenant and that’s all that it is / Like a bluebird with a shotgun underneath your chin, gezongen in The Blood In Your Face. Young (gitaar, meer…

De Amerikaanse Kendra Morris zou de nieuwe Amy Winehouse kunnen worden. En dan zonder de ellende van aftakeling door alcohol en drugs. Want de in New York wonende soulzangeres loopt al een tijdje mee. En ze heeft al met wat demonen afgerekend. Op Nine Lives (Colemine Records/Konkurrent) staat bijvoorbeeld een liedje met de titel Dry; over haar worsteling om de drank te laten staan. Het album omvat een periode van zo’n tien jaar die niet de meest gelukkige waren in haar leven. Ze was zelfs even van plan om geen platen meer te maken. Want zulks is toch ook maar een uitputtingsslag. Maar meer…