Paul Benoit is al twintig jaar actief in Seattle. Hij trok regelmatig naar andere werelddelen, vooral om zich als gitarist te ontwikkelen. Hij speelde jazz, bluegrass, country, rock-’n-roll en dan vooral mengvormen. En voegde daar dan nog Afrikaanse ritmes aan toe. Zoveel diversiteit biedt Beautiful Lies (eigen beheer) niet, maar iets van die achtergrond sijpelt wel degelijk door in de tien nummers van dit album. De zachtjes rockende pop heeft enorm baat bij de gitaarlijnen die Benoit her en der drapeert. Smaakvol is zijn snarenspel. Nergens opzienbarend, maar wel gewoon knap dat hij zonder een heel meer…

De grotestadsrock van Jesse Malin komt op Sad And Beautiful World (Wicked Cool Records/Bertus) op zowel lp als cd als een dubbelaar. Op de eerste schijf overheerst een weemoedige sfeer en is hij onderweg. Opener Greener Pastures speelt zich af in een motelkamer in Dallas, Texas. Hij wordt er wakker en vraagt zich af wat hij met de dag aan moet. De afsluiter van deel 1 is Crawling Back To You van Tom Petty, waarop hij verwikkeld raakt in een kroeggevecht in Los Angeles. Op Before You Go zingt hij over een droevige film met een gelukkig einde en dat is precies wat Malin wil overbrengen met meer…

Live-albums; het is natuurlijk altijd een beetje tweede keus. Er gaat niets boven het zelf meemaken van een optreden, maar soms zit het er gewoon niet in. Omdat je dat niet kan, omdat de artiest niet naar de Lage Landen afreist of omdat er een coronapandemie is. En dan nog: levert een live-album een betere plaat op dan de studio-albums? Vaak niet, maar bij Nobody’s Darlings (Live From Memphis) van Lucero kan die vraag bevestigend beantwoord worden. Op 9 december vorig jaar speelde de band uit Memphis het hele album Nobody’s Darlings integraal tijdens een via het scherm bij te meer…

Op het debuut van het uit Eindhoven afkomstige Aidan & the Wild, Revelation Never Came (Revanche Records) staat What It Ain’t, een nummer dat ongetwijfeld behoort tot het mooiste wat er dit jaar in het Nederlandse americana-landschap is verschenen. Het liedje zingt Aidan & the Wild, oftewel Diederik van den Brandt, samen met Dési Ducrot, Baptiste W. Hamon en Bobbie (die net als Hamon ook Frans is). Om de beurt een couplet. Hierdoor doet het denken aan de klassieker Highwaymen door The Highwaymen. Het is gelukkig niet het enige sterke nummer op dit meer…

Jenny Don’t and the Spurs is een bandje uit Portland, Oregon, waarvan al sinds het begin in 2012 de spil gevormd wordt door bassist Kelly Halliburton en zangeres Jenny Connors. Laatstgenoemde heeft zich voor dit combo vernoemd naar de band Don’t waarmee zij eerder plaatselijk furore maakte. Het kwartet wordt gecomplementeerd door gitarist Christopher March en veteraan-drummer Sam Henry (hij drumde nog bij o.m. The Wipers). Fire On The Ridge (Fluff & Gravy Records) is hun derde album, waarop een lekkere mix te horen is van cowpunk, rockabilly en meer…

Waarom zouden we niet alsnog Music City Joke (eigen beheer) van Mac Leaphart uit 2020 bespreken? Er werd hier op deze site al eens gewezen op deze prachtplaat, maar er zijn ongetwijfeld vele lezers aan wie dit voorbij is gegaan. Dat is echt heel jammer, want dit is veel en veel te goed om onopgemerkt te blijven. Luister naar Blame On The Bottle en stel vast dat dit superieure countryfolk is om een honky tonk mee op stelten te zetten. Twangende gitaar, mondharmonica, fijne streken op steelgitaar, hobbelende melodie, een tekst die de zwaarte van het leven afschudt. Denk dus aan een meer…

When We Wander (eigen beheer) van Jesse Terry draagt alle kenmerken van softrock. De liedjes van de Amerikaan op zijn zevende album zijn naar binnen gekeerd, de focus ligt op het gezinsleven na de uitbreiding met een eerste kind. De gitaarakkoorden vegen over de bodem, hij zingt over fluisteren tegen de oceaan en het snarenwerk brengt een aangename lichtheid met net dat tikkeltje melancholie om het spannend te houden. Een steelgitaar trekt lichte boogjes op Hymn Of A Summer Night. Het is lichte pop met piano. Het is softrock, maar zoals gezegd heel meer…

Ze bestaan een jaar langer dan de Stones, met wie ze vaak vergeleken zijn. Bintangs uit Beverwijk vieren het 60-jarig bestaan met These Hands (Miller Records) en zo’n plaat zie ik de Stones niet meer maken. Het voordeel van niet wereldberoemd worden, is dat je dichtbij jezelf kunt blijven. Ondertussen draagt je stem na al die jaren wel de sporen van een leven in de rock-’n-roll. Niet van jezelf overschreeuwen op een veel te groot podium, maar van jezelf verstaanbaar maken in een volle kroeg. Want wat een rauwe strot heeft Frank Kraaijeveld, overigens nog het enige lid dat meer…

Het is inmiddels al drie jaar geleden dat Kacey Musgraves haar album Golden Hour uitbracht. Bij de recensie daarvan schreef ik toen dat een groot deel van de liedjes ingegeven werd door haar pasgesloten huwelijk (met Ruston Kelly). Dat huwelijk is ondertussen alweer ontbonden en de 15 nummers van de opvolger Star-crossed (Interscope) hebben die echtscheiding als onderwerp. In het nummer What Doesn’t Kill me zingt ze letterlijk: “golden hour faded black”. Er wordt met enige weemoed teruggekeken op de tijd dat het nog goed was, de echtscheiding zelf is onderwerp en ook de eigen schuld meer…

Op 22 februari 2022 staat Blackberry Smoke in TivoliVredenburg. Het is al even geleden dat we schreven over deze band, maar dat concert en het in mei verschenen album You Hear Georgia (3 Legged Records/Thirty Tigers/Bertus) zijn voldoende aanleiding om weer eens de aandacht te vestigen op de southern rock van deze Amerikanen uit Atlanta. Fans van Black Crowes en Lynyrd Skynyrd kunnen die datum vast noteren, want deze plaat belooft veel. Bovendien staan The Steel Woods in het voorprogramma en daarvan besproken we onlangs het ook al zwaar aanbevolen All Of Your Stones. Blackberry meer…

‘De meeste steden hebben één sound, maar Memphis heeft er vele.’ Dat zegt John Paul Keith in de liner notes van The Rhythm Of The City (Wild Honey Records). En hij beheerst ze tot in de puntjes. De plaat opent met How Can You Walk Away, een soulnummer met bluesgitaar. En de manier van zingen van Keith op het nummer heeft beslist wat van Alex Chilton. Op The Sun’s Gonna Shine Again en het van donkere gitaarakkoorden voorziene Ain’t Done Loving You Yet valt dat ook op. Het Memphis-geluid op het album is echter wel wat netter. Niet doods, dat kan ook bijna niet bij dit soort muziek, maar toch meer…

De Britse steelgitarist Spencer Cullum is een veelgevraagde sessiemuzikant in Nashville. Hij speelt met uiteenlopende artiesten als Andrew Combs, John Paul White en Deer Tick tot Miranda Lambert en Little Big Town. Daarnaast vormt hij met Jeremy Fetzer het duo Steelism, gespecialiseerd in instrumentale space-country. Coin Collection (Full Time Hobby/Konkurrent) is zijn eerste soloplaat. Dat moest een Britse folkplaat worden, gemaakt door Amerikaanse countrymusici. Het is nog veel meer, want het avontuurlijke eindresultaat raakt ook ambient, psychedelica en progrock. De meer…

Toevalligerwijze kwam Welcome Home (eigen beheer) van Doc Oliver uit tijdens de terugtrekking van de Amerikaanse troepen en de daaropvolgende evacuatie van alle westerlingen en daaraan gelieerde Afghanen. Het was passend. Je zou het misschien zelfs wel kunnen opvatten als de soundtrack van die hele toestand. Maar het doet er niet toe: de plaat is ook zonder die duiding gewoon geweldig. Doc Oliver is een voormalige hospik (vandaar ‘Doc’) bij de mariniers die twee jaar in Afghanistan diende. Om medische redenen werd hij uit dienst ontslagen (PTSS). Als vorm van meer…

Misschien is John Hiatt wel de populairste artiest in Nederland als het gaat om americana. In kranten kan hij altijd op aandacht rekenen. Dus is de vraag: moet je als gespecialiseerde site nog aandacht besteden aan hem? Immers, zo’n nieuw album als Leftover Feelings (New West Records/PIAS) zal toch aan niemand voorbij zijn gegaan? En er zijn zoveel andere namen die de aandacht veel beter kunnen gebruiken. Dus kan het zomaar gebeuren dat zo’n nieuw werkstuk langer blijft liggen. Althans, om te recenseren. Ondertussen verdween deze collectie met The Jerry Douglas Band wel regelmatig in meer…

Met All Alone (eigen beheer) is Steven Graves toe aan zijn negende cd. Behoorlijk productief dus, want zijn eerste album dateert van 2010. Graves is een rootsrocker uit Californië. De bekendste naam op zijn nieuwste worp is gitarist Doug Pettibone, die op bijna de helft van de nummers te horen is. De bijdragen van gitarist Travis Cruse doen daar nauwelijks voor onder. Zijn fluitende gitaarnoten trekken Fire naar southern rock, waarbij namen als Outlaws en Marshall Tucker Band te binnen schieten. Op het sterke I Can Be Free valt door het gitaarspel van Cruse te denken aan Mason Ruffner, wie meer…

Op zijn twaalfde zong Allan Thomas uit Brooklyn in doowop-groepen en op zijn achttiende tekende hij een contract bij producer Huey P. Meaux. Dat leverde een single op. In 1971 verscheen zijn eerste album. Daarna liep zijn muzikale reis via Cannonball Adderley Quintet langs jazz, rock en blues. Hij verhuisde van New York naar Californië waar hij aansluiting vond bij de scene aldaar. Zo speelden David Crosby en Graham Nash mee op een van zijn platen. The Journey (Black Bamboo Records) maakt duidelijk dat zijn reis nog niet voorbij is. Zijn begeleiders komen uit kringen van Steely Dan, James Taylor, meer…

De hele kliek uit Laurel Canyon in de jaren 70 was natuurlijk uitermate bedreven in grootse verbanden leggen door eindeloos naar de eigen navel te staren. Jackson Browne was er een meester in. Zijn introspectieve liedjes behandelden evengoed thema’s die een hele generatie aangingen. Ook op Downhill From Everywhere (Inside Recordings) zijn veel liedjes in de ik-vorm. Maar niet al die liedjes gaan over hemzelf. Hij kruipt net zo makkelijk in de huid van anderen. Dan kan hij aan de slag met ongemakkelijke waarheden en ander onrecht. Daardoor zijn zijn politiek geladen composities meer meer…

Als je heel erg je best moet doen om een album binnen te laten komen en dan na een zoveelste draaibeurt op drie sterren uitkomt, moet je misschien toch gewoon eerlijk zijn en niet meer dan de twee sterren uitdelen die je vanaf het begin in gedachten had. Is The Digital Age Of Rome (Normaltown Records/PIAS) van T. Hardy Morris een beroerd album? Dat valt eigenlijk nog wel mee. De artiest reflecteert op de bijzondere omstandigheden waarin de wereld zich bevindt. En hij geeft commentaar op het politiek verscheurde Amerika. Verder is de boodschap dat voortschrijdende techniek niet altijd ook progressie meer…

Ze begonnen als Just Another Band From East LA en groeiden uit tot een wereldformatie. Ze zijn al bijna vijf decennia samen en nog altijd actief in dezelfde samenstelling. Zelfs met een collectie covers bewijst Los Lobos op Native Sons (New West Records/PIAS) dat ze veel meer zijn dan zomaar een bandje uit het oosten van Los Angeles. Ze kunnen namelijk alles en wat ze ook doen, de roots blijven altijd blootliggen. Op dit album beginnen ze met een nummer van Thee Midniters, een van de eerste bands met leden van Mexicaanse komaf die een grote hit scoorde in Amerika. Love Special Delivery is meer…

Voor ongecompliceerde rock ’n roll en country bent u bij The Burner Band aan het goede adres. Het debuut van de Engelse band, getiteld Signs And Wonders (Shed Load Records), staat er namelijk vol mee. Het begrip ‘band’  is overigens een beetje dik aangezet want in feite is het een duo, bestaande uit Lewis Burner (zang, diverse snaarinstrumenten) en Ian Blackburn (bas, drums en zang), dat met hand- en spandiensten (pedal steel) van twee bevriende musici dit album heeft opgenomen. In elk geval lijkt het spelplezier hier uit de groeven te spatten. Door de staande bas van meer…

Sturgill Simpson doet wat hij wil, zoveel is wel duidelijk na de twee recente bluegrass-albums en het classicrock album van daarvoor. Zijn nieuwste worp, The Ballad Of Dood & Juanita (High Top Mountain Records/Thirty Tigers) borduurt voort op de bluegrass-albums en is deels ook opgenomen met de zelfde crew als die albums (dus met o.m. Tim O’Brien en Sierra Hull). Toch is de insteek een andere, want dit nieuwe album is een conceptplaat. Het vertelt het verhaal van Dood (deels Native American) en zijn vrouw Juanita. De laatste wordt ontvoerd, waarbij Dood wordt meer…

Als een van de eerste Amerikanen heeft Matt Harlan de grote oversteek weer gewaagd. De Texaan is op dit moment bezig aan een korte tournee door Nederland. Alle aanleiding om alsnog Best Beasts (Continental Song City) te bespreken. Want als een album uit 2020 nu al niet meer de moeite waard zou zijn, dan zouden we net zo goed kunnen ophouden met het bespreken van muziek. Harlan is een verhalenverteller. Zijn zinnen hebben zin. Hij ziet dingen die anderen ontgaan. Zoals in What We Saw: ‘And we take from sickest ones / Steal from the poor / If it can’t fix itself, that’s a problem ignored: / Living high meer…

Het is een gitaarsolo die een groot publiek zou kunnen aanspreken. You Never Came Home is een geweldig stukje classic rock. De zanger neemt je mee en de gitarist voert je verder. Het is southern rock, maar die omschrijving volstaat niet voor All Of Your Stones (Woods Music/Thirty Tigers/Bertus) van The Steel Woods. Want het is ook countryrock. Bluesrock zelfs. Maar dat alles is het eigenlijk ook niet. Want de band die Nashville als thuisbasis heeft, ontwikkelde een krachtige, eigen stijl. Zoals gezegd, zo’n gitaarsolo zou ze in de vaart der volkeren moeten opstoten. Maar of het zover meer…