Aan de indierock van The Mountain Goats hebben we nog niet eerder aandacht besteed. Maar ik vond in Pages, het tekstverwerkingsprogramma van Apple dat ik gebruik om mijn stukjes te tikken, wel de aantekeningen voor het in 2020 verschenen album Getting Into Knives. Tot een bespreking kwam het echter niet, zoiets gebeurt nu eenmaal zo af en toe. Days (Thirty Tigers) is het 24ste album van de band uit Durham, North Carolina, die al dertig jaar actief is. Een hele speciale reden om juist nu in te stappen is er eerlijk gezegd niet. Want zijn er lezers van deze site die zitten te meer…

Vier keer waardeerden we de pure pop van The Grand Undoing met vier sterren. Het vijfde album blijft steken op drie sterren. In vorige recensies ging het steevast over een omgevallen platenkast, omdat de bepalende kracht Seth Goodman overal inspiratie vandaan leek te halen. Dat zal nog wel zo zijn, alleen herkennen we op Songs For The Sleeping (Secret Candy Rock Records) minder duidelijk de invloeden. Bij zijn stem denken we nog altijd aan Scott Walker en David Bowie en de popliefhebber uit Boston is nog altijd schatplichtig aan Joe Jackson, maar de liedjes zijn deze keer toch net iets minder scherp. Goodman speelt meer…

In country en soul gaat het vaak over hartzeer na een verbroken relatie. Op Getting There (Yep Roc Records) laat Eli Paperboy Reed zijn licht schijnen over een misschien nog wel moeilijker onderwerp: hoe hou je een relatie in stand als de opwinding van de eerste periode wat getemperd is. De met zijn vrouw en twee kinderen in Brooklyn neergestreken artiest spreekt uit ervaring. En wat blijkt? Daar kun je met evenveel soul over zingen. Blijkbaar hoeft het helemaal niet zo moeilijk te zijn om de liefde te laten overwinnen. Bij Reed druipt die van de noten. De soulzanger levert hier zijn zoveelste meer…

Garrison Starr groeide op in een fundamentalistisch christelijk gezin. Dat zal vast niet makkelijk zijn geweest voor iemand die een seksuele voorkeur heeft die niet paste bij het wereldbeeld van haar familie. Het heeft haar veel schade berokkend. Op haar vorige album The Girl I Used To Be zingt ze daar al over. Ook de nieuwe plaat, The Gospel Truth (Redtown Music), staat in het teken van afrekenen en jezelf weer opbouwen. Dat levert een schitterend werk op. Ja, inderdaad gospel. Heel doorvoelde en uitbundige gospel, maar niet op een christelijke manier. Starr zingt hoe ze opgenomen werd door meer…

Vanuit Limburg ontvingen we het album Safe Travels van Barn & Belle (Tub Thumper Records/Coast 2 Coast). Achter Barn & Belle schuilt het duo Lea Lomans en Jesse Deledda. In 2022 wonnen ze de Dutch Blues Challenge, waardoor ze in 2023 de Nederlandse inzending waren voor de International Blues Challenge in Memphis. Van echte blues is op dit album eigenlijk niet veel te bespeuren. Safe Travels bevat vooral nummers met wortels in uiteenlopende rootsstijlen: western swing, bluegrass, ragtime en country, af en toe met een scheutje rock. Dat mengsel levert een heel meer…

Rodney Crowell produceerde het nieuwe album van Sam Baker. De titel Survivor (RC1 Records/Truly Handmade Records) is natuurlijk oud nieuws, want het verhaal over de terreuraanslag op de trein in Peru die hij ternauwernood overleefde is al vaak verteld. Nog meer oud nieuws: acht van de negen nummers op Survivor zijn nieuwe versies van liedjes op Mercy, Pretty World, Cotton en Say Grace. Weliswaar zijn het licht afwijkende uitvoeringen, toch luidt het verdict dat de Texaan een nogal overbodig werkstuk heeft afgeleverd. Een cover van Song Of The Shrimp dat Elvis Presley in 1962 opnam is daarbij een nogal meer…

Sommige artiesten worden praktisch nooit besproken en er luistert geen hond naar hun albums. En als ze mooie platen maken, is dat doodzonde. Daarom zijn wij er. The Dark American Night van Dillon Vanders is er zo eentje die echt gehoord moet worden. Vanders is een Californiër van Nederlandse afkomst (echte naam: Vanderschuit) en dit is zijn tweede soloalbum. Daarop negen zelfgeschreven songs en een cover van Randy Weeks’ Can’t Let Go (eerder ook gecoverd door Lucinda Williams). Het is niet dat die songs nu zo wereldschokkend zijn, maar het is bij elkaar wel een heel goede meer…

‘At once both strangely familiar and endearingly offbeat’ zegt Bandcamp over de muziek van This Is Lorelei. Inderdaad, lastig om hun album The Singer In My Band (Matador Records) nauwkeurig te identificeren. Die ‘singer’ en die ‘my’ zijn Nate Amos, een beetje bekend als hoofdman van de indieband Water From Your Eyes, maar ook wel weer bekend genoeg voor twee keer een zo goed als uitverkochte Paradiso-Tolhuistuin in februari 2027. Amos doet het zo’n beetje allemaal in z’n eentje: schrijven, zingen, spelen, produceren en vele, vele kilometers maken door de Verenigde Staten en meer…

In oktober treedt Dallas Burrow op bij Ramblin Roots (en elders). Hoog tijd om eens opnieuw kennis met hem te maken, en dat kan met deze recensie van Modern Day Vagabond (Forty Below Records), zijn vijfde volwaardige album (liveplaten niet meegerekend). Allereerst: Dallas Burrow heeft een erg fijne stem voor dit genre. Mannelijk, met een heel klein beetje heesheid. Verder kan de man nummers schrijven; dat is wel duidelijk op dit door Mike McClure en Adam Odor geproduceerde album. Dat constateerden we overigens ook al in 2019 bij de bespreking van Southern Wind. meer…

In november treedt Angela Autumn op bij TakeRoot (en elders in het voorprogramma van Fink). Hoog tijd om eens nader kennis te maken, en dat kan met deze recensie van Believer (Gar Hole Records), haar tweede volwaardige album. Autumn groeide op in de Appalachians, in het westelijke deel van Pennsylvania. Haar bijnaam is “The Rose of Appalachia”. Ze speelt zelf gitaar en banjo. Een belangrijke rol is verder weggelegd voor Isaiah Beard, die diverse instrumenten bespeelt — waaronder lapsteel en fiddle — en het album produceerde. Autumn vertrekt vanuit meer…

Ian Noe maakt het countryrockliefhebbers makkelijk: Canyon Falls Trailer Band (Thirty Tigers)is een album dat zij vast kunnen noteren op de jaarlijst van 2026. Alleen de plaats daarop moet dan nog bepaald worden, maar ik kan me voorstellen dat menigeen ‘m op 1 gaat zetten.
Het is, op vinyl, een dubbelalbum, maar het past wel op een enkele cd: 16 nummers in iets minder dan een uur. Een conceptalbum ook, over een fictieve band (zie ook de hoes) die één optreden gaat geven om het te maken in Nashville. De nummers kunnen gezien worden als songs om indruk te maken op meer…

Heel enthousiast waren we drie jaar geleden over Red Eye Radio van Jack Browning. De jonge Engelsman maakte daarmee een verpletterend debuut, dat er ook voor zorgde dat hij hier in Nederland geregeld kon optreden, o.a. op TakeRoot en Ramblin’ Roots. De verwachtingen waren dan ook hooggespannen toen Browning bekendmaakte dat de opvolger eraan zat te komen. En Painted Skies (Too Fine Records) stelt niet teleur! Wederom een prachtige plaat die de vergelijking met Red Eye Radio met gemak doorstaat. Geproduceerd door Dan Lucas en opgenomen in diens Joplin House Studio in meer…

Sound Signal Serenades (Thirty Tigers) is het twaalfde album van Son Volt. De songs werden eerst verspreid onder de leden van de fanclub, daarna werd het album op lp gezet ter gelegenheid van Record Store Day. Nu wordt het album ook algemeen verkrijgbaar gemaakt. Geen idee wat nu het idee achter deze ingewikkelde strategie is geweest. De songs doen wel een beetje denken aan het vroegere werk van de band, hoewel er geen song van het niveau van Tear Stained Eye of Windfall op staat. Wat echter altijd een pré is, is de prachtige stem van Jay Farrar; voor mij een van de mooiste meer…

Op zijn vorige twee albums leek Lucas Lawson vocaal nog wat ongebreideld, waardoor zijn liedjes niet helemaal tot hun recht kwamen. Op Cold And The Feeling (eigen beheer) heeft hij zijn stem volledig onder controle, een beetje op de manier van James Taylor en Jackson Browne, van wier jongere versies hij uiterlijk best wat wegheeft. Hoewel zelf multi-instrumentalist (gitaar, mandoline, fiddle, banjo, bass, dobro, drums, piano) is Lawson in zijn werk nogal gefocust op samenwerking en verbondenheid. Dat geldt zowel voor zijn muziek (op Spotify worden bij elke track alle begeleiders meer…

Op Buddy Millers website wordt uitgelegd waarom zijn eerste nieuwe soloalbum in vijftien jaar gewoon Buddy Miller (New West Records) heet: niet alleen bedoeld als eigennaam, maar vooral als soortnaam. Een overkoepelende aanduiding van een muzikaal compendium waarvan de kenmerkende, onderscheidende factor Buddy Miller is: “it’s exactly everything his name implies”. Dat betekent: gloedvolle, gepassioneerde rootsmuziek, vertolkt met hart en ziel en met ongeëvenaard vakmanschap. Uitwaaierend naar uiteenlopende genres, van stevige countryrock (As Long As I Have meer…

Al decennia actief, maar nog altijd staat er in de blurb op A4-tjes dat hij nog niet gearriveerd is. Dat krijg je als je altijd op de randen van de genres balanceert. Maar Michael McDermott viert de anonimiteit. ‘I’m just a nobody, nobody knows’, zingt hij op Nobody, ‘But it’s allright by me’. Het voelt als vrijheid. Het maakt je geen grote ster, maar zorgt wel voor waardering op een site als deze. Ook Flowers From The Graveyard (Pauper Sky Records) is weer een prima plaatje. De singer-songwriter uit Chicago verrast niet echt, maar hij biedt wel weer rock met de spirit van een onafhankelijke geest. Zijn meer…

In de herfst van 2025 bracht Laura Veirs heel wat uurtjes door in de studio in haar achtertuin. Daar werkte ze in haar eentje aan Temple Songs (Raven Marching Band/V2). Toch biedt het album veel meer dan alleen maar een singer-songwriter met akoestische gitaar. Veirs voegt bijvoorbeeld op elektrische gitaar lange lijnen toe aan Pulse. Dat is misschien wel het prijsnummer, niet in het minst door de toevoeging van saxofoon. Die wordt bespeeld door ‘Filthy’ Lucre, volgens de info een familielid. Aangenomen wordt dat het haar man is, de etnomusicoloog Morgan Luker, haar nieuwe liefde met wie ze vorig jaar in het meer…

“And I played in Natchez / I played in Amsterdam”, zo zingt Jeffrey Halford in Bright Lights, het openingsnummer van Used Parts (Shoeless Records). Halford en The Healers gaan altijd maar door, overal ter wereld brengen zij hun rootsrock ten gehore. Binnenkort ook weer in Nederland (zie Agenda), met dit nieuwe album in de tas. Daarop 10 songs die naadloos passen binnen het eerdere werk van de band. Blues, soul, country, rock en verschillende mengelingen daarvan. Het titelnummer rockt lekker en in het daaropvolgende Living Worthwhile trekt de pedal steel van meer…

Luke Winslow-King komt half oktober naar Nederland voor (tot nu toe) twee optredens, in Heerlen en Amen (zie Agenda). Goede reden om zijn eerder dit jaar verschenen album Coast Of Light (Bloodshot Records) hier te bespreken. Net als voorganger Flash-A-Magic werd dit nieuwe album met de Italiaanse band van Winslow-King opgenomen in de Jambona Lab Studio in Livorno. Wezenlijk verschilt dit negende album van de man uit Cadillac, Michigan, dan ook niet zoveel van zijn achtste. Het is vanuit de blues vertrekkende americana. Je kunt hooguit zeggen dat LWK nu misschien iets meer meer…

Het vijfde album van de vijf Texanen die samen The Wilder Blue vormen kreeg de titel Cinco (eigen beheer). Zane Williams en Paul Eason hebben allebei solo al aan de weg getimmerd. Bij The Wilder Blue draait het vooral om de gezamenlijkheid, waarbij Williams als zanger en songschrijver wel de boventoon voert. Vocale inbreng is er ook van Eason (leadgitaar) en de andere bandleden Lyndon Hughes (drums), Sean Rodriguez (bas) en multi-instrumentalist Andy Rogers. Sinners And Strays brengt samenzang met enkele Spaanse woorden middels een golvende melodie. De softe melodielijnen meer…

De 29-jarige Brennan Wedl is geen groentje in de muziekwereld. Ze maakte eerder een album met het surfpunktrio Daisy & the Scouts en bracht daarna ook al solomateriaal uit. De recente ongetitelde plaat is wel haar debuut voor een grote platenmaatschappij, Anti. We zeggen het maar meteen: een plaat om U tegen te zeggen. Wedl vindt met deze verzameling songs een mooie balans tussen indierock en country, zoals Katie Crutchfield (Waxahatchee) dat ook kan. Niet geheel toevallig is Crutchfield — samen met Brad Cook, eveneens van Waxahatchee — degene die dit album van Wedl produceert (en op de meer…

De Australische Amyl & The Sniffers stonden vorige maand voor de derde keer op Lowlands. Op het hoofdpodium nog wel. Al om twee uur in de middag gingen ze los. En jawel, als opener in de Alpha-tent kregen ze het voor elkaar om de eerste moshpit te veroorzaken. Daar is deze cowpunk voor gemaakt. Het leuke is dat die wilde energie ook op het album Truth Or Consequence – Live Album (Rough Trade/Konkurrent) helemaal overkomt. Frontvrouw Amy Taylor ziet er op de getekende hoes uit als de zus van Gloria uit de sitcom All In The Family en ze zingt als Texacala Jones van Tex & The meer…

‘Misschien moeten we niet te vroeg juichen’, schreef René in zijn bespreking van Welcome To The Plains, het volwaardige debuut van Wyatt Flores. Hij had gelijk, want het is nu twee jaar later en de jonge singer-songwriter uit Oklahoma heeft met Scared Of Heights (OEG Records/Island Records/UMG Recordings) een gedrocht afgeleverd. Na het snelle succes via TikTok waren er blijkbaar lieden met dollartekens in de ogen die hem wilden ‘helpen’. En zo gebeurde het dat er een team van topproducers aan de slag ging met Flores. Charlie Handsome (Drake, Kanye West), Gian Stone (Diplo, Miley Cyrus) en meer…

De pas 19-jarige countryzanger Waylon Wyatt groeide uit tot een regelrechte sensatie op TikTok met het nummer Arkansas Diamond. Op Spotify is de in 2023 verschenen song meer dan 127 miljoen keer beluisterd. Dat zegt iets over de groeiende populariteit van countrymuziek onder de jeugd. Ook in Europa is dat het geval. Wyatt staat op 16 november op het podium van de Melkweg in Amsterdam, een optreden dat al tijden is uitverkocht. Dat concert maakt deel uit van een wereldtournee ter promotie van Dustpiles (Music Soup/Darkroom Records) en voert door Amerika, Canada, Europa en meer…

Hier houd ik van. Kijk nu eens naar die hoes van Vampire Country (Playground Music Sweden) van Harriet Nauer. Op basis van die afgebeelde Colt zou je wellicht een album met stevige songs verwachten. Maar dat is niet wat de Zweedse singer-songwriter Nauer je op haar debuutalbum aanbiedt. Nee, het is folk. Folk noir. Folk die het beste genoten kan worden bij het vallen van de avond, met een glas op de bank en verder zonder afleiding. En misschien is dit ook wel de beste tijd van het jaar ervoor. Soms wordt Nauer vergeleken met Joan Baez of Joni Mitchell, en dat is op basis van haar stem meer…