Nick Dittmeier & the Sawdusters is een trio uit Indiana, dat heel veel optreedt. “On tour forever” zeggen ze zelf. Zo ook nu, want je kunt ze deze dagen nog in onze contreien zien. Ongetwijfeld zullen ze daar ook nummers van hun gloednieuwe album Apparition ten gehore brengen. De plaat begint met het 36 seconden lange Reckless, een lekker stukje cowpunk naar de mensen toe dat naadloos overgaat in het rootsrockende Revenge. Track nummer drie heet All Downhill From Here. Dat moeten we zeker niet letterlijk nemen want het daaropvolgende Scratching At Your Back Door is het hoogtepunt van het meer…

Hij is nog tamelijk jong, maar Vincent Neil Emerson kijkt regelmatig terug op Blue Stars (La Honda Records) en niet alleen op Livin’ In The Past. Toch laat hij weten dat hij niet in het verleden wil blijven hangen, omdat het leven een kwestie is van beleven. Zijn eigen bestaan biedt voldoende aanknopingspunten voor liedjes die ertoe doen. Van kust naar kust reizen over The Great Highway leert je veel over het leven. Op het titelnummer vertoeft hij in Louisiana en voelt hij zich trouwens opnieuw een vermoeide, oude man. De dobro helpt de vermoeienissen van zich af te schudden. Op Dark Horse gaat hij in op zijn meer…

Ja, weer een! Weer een album uit Scandinavië dat de moeite waard is. Ik kan mei 2026 daarom wel uitroepen tot scandicana-maand, want er zit ook nog meer aan te komen. Maar eerst Ole Kirkeng. Kirkeng is een Noor die countrymuziek maakt, en hij weet dat maar al te goed. Dat zelfbewustzijn is precies wat het in de studio van de Zweedse Amanda Bergman opgenomen Cowboy Lie Detector Machine (Die With My Boots On records) zo bijzonder maakt. In plaats van te doen alsof hij van de prairie komt, maakt hij er een thema van. In Foreign Country Singer Blues somt hij met komische meer…

Controle houden over je eigen leven, dat is de uitdaging in deze wereld waarin je 24/7 nieuwsfeiten en opinies gepresenteerd krijgt. Aldus Spencer Thomas op Cynical Vision (Strolling Bones Records), een album waarop hij de wegwerpmaatschappij kritisch belicht. ‘Gotta make a product, turn it into waste’, zingt hij op opener This Is Your Life Now. Hoe zit het met de beschaving als elk moment zo vol is van mogelijkheden dat je eigenlijk al bij voorbaat beseft dat je onmogelijk alles uit het leven kunt halen? Zodat je je een gevangene voelt van al het meer…

De Amerikaanse Alicia Best en de Britse Robert Jackson kwamen elkaar tegen als straatmuzikanten in Ierland. Sindsdien reisden ze samen van land tot land, totdat dat door de coronamaatregelen onmogelijk werd. Ook door de moeilijkheden met het verkrijgen van visa bleven hun wegen een tijdlang gescheiden, maar sinds Jackson toegelaten is tot de Verenigde Staten kan A Different Thread door met waar het duo mee bezig was. Over Again (Same Cloth Records) is het derde album van de twee waarop ze de alt-country van Best (zang, percussie, viool) en de folkrock van Jackson (zang, gitaren, mondharmonica, meer…

Stel je voor: een grijze havenstad aan de uiterste zuidpunt van Noorwegen, waar de wind van de Noordzee komt aanwaaien. Niet bepaald de plek waar je een band verwacht die klinkt alsof ze grootgebracht zijn op de veranda’s van Tennessee. En toch: The Violent Years uit Mandal maken al meer dan twintig jaar een vorm van americana. De band werd in 2003 opgericht door Kenneth Bringsdal (zang, diverse instrumenten) en Kjetil Sjølingstad (zang, toetsen), en is sindsdien uitgegroeid tot een eigenzinnig kwintet. Nu is er Blizzard / Sunshine (Apollon Records), hun vierde meer…

Al twee maanden voert Path Of Totality (Free Dirt Records) van The Montvales de Euro Americana Chart aan. Dit is het derde album van Sally Buice (zang, banjo) en Molly Rochelson (zang, gitaar) en het tweede waarop ze hun introspectieve folk wat trachten op te poetsen om een groter publiek te bereiken. Dat lukt dus aardig. Collega Leverink was twee jaar geleden al zeer enthousiast over Born Strangers, waarvoor producer Eli LoPinto was aangetrokken om de sound van het duo te verdiepen. LoPinto (gitaar, banjo) kweet zich ook deze keer van die taak en daarvoor riep hij de hulp in van meer meer…

Ze kunnen wel zeggen dat ze de sound van Gram Parsons als uitgangspunt hebben genomen, maar Cosmic American Music (Comal Records) van The Tabasco Birds klinkt toch echt heel anders. Het kleurrijke gezelschap uit het noorden van Texas komt veel levendiger over. De samenzang van de acht leden sterke band, van wie er zes nog studeren, is ronduit uitgelaten op een nummer als In Heaven We’ll Be Eating Enchiladas. Een songtitel als Calling Sunshine spreekt in dit verband ook boekdelen. De experimentele folk van het gezelschap gaat alle kanten uit. Het nummer Time And Life Again heeft de meer…

A Little Imperfect (eigen beheer), dat is in deze contreien eerder een aanbeveling dan een puntje van kritiek. Bij country van het alternatieve soort, en daar scharen we gemakshalve ook folk onder, dragen wat butsen eigenlijk alleen maar bij aan de overtuigingskracht. Alsof het zo moest zijn staat er boven het A4tje met informatie over dit album Mathhew Ryan. Of zou die spelfout bewust zijn aangebracht? Dan is het team rond deze singer-songwriter uit New Jersey die Matthew Ryan heet  gehaaider dan je zou verwachten. Wat trouwens te denken van een songtitel als Fan Mail Blues? Blijkt te gaan over meer…

Uit Göteborg komt een van de meest indrukwekkende debuutalbums van het jaar. Local Terrain, het duo van singer-songwriter Johannes Vidén en trompettist Max Lindahl, brengt op hun ongetitelde album (Ella Ruth Institutet) negen songs over echtscheiding, desillusie en de midlifecrisis — en doet dat met een charme en oprechtheid die je direct raakt. Het concept is even eenvoudig als effectief: waar een doorsnee americana-band een gitaarsolo inzet, kiest Local Terrain voor een trompet. Het geeft de muziek een unieke stem, melancholisch en warm tegelijk, die perfect past bij meer…

Aan songschrijvers geen gebrek bij The Deslondes. Toch bestaat Don’t Let It Die: Vol. 1 (New West Records) geheel uit covers. De band die vernoemd is naar de straat in New Orleans waar het ooit allemaal begon, bestaat uit liefhebbers van de stiel. De groepsleden die inmiddels over heel de Verenigde Staten zijn uitgewaaierd houden de eigen vaardigheden scherp door goed te luisteren naar oude voorbeelden en nieuwe artiesten. En ze hebben er plezier in om elkaar daar op te wijzen en vervolgens daar in de studio ook iets mee te doen. Ook om die nieuwe namen een beetje te pushen bij een groter publiek en meer…

Twee jaar geleden ging het op deze site al over India Ramey in een aflevering van de rubriek over albumhoezen die toen gewijd was aan echte cowgirls die zelf voor de franje en opgestikte versierselen zorgen. Het ging niet alleen over de hoes van Baptized By The Blaze, maar ook over de geweldige muziek die elke honky tonk in vuur en vlam zet. De voormalige officier van justitie speelt op het in Los Angeles opgenomen Villain Era (Copaco Records/Blue Élan Records) de schurk, die geen blad voor de mond neemt. Ze is onderweg om haar scheiding te regelen nadat ze opnieuw wordt genegeerd door haar man, die zijn meer…

‘Walking on down the road / In the east side of Montana / My boots are dusty / But my mind is finally clean’, zingt Kiki Cavazos op Little Old Dusty Road. Na het ordenen van haar gedachten zijn er echter nog volop omstandigheden uit heden en verleden waarover ze liedjes kan schrijven om haar hart te luchten. Dat heeft ze dus ook gedaan op Goodbye Blues (Jalopy Records). Cavazos komt uit de Amerikaanse staat Montana, maar zwierf door Mexico en de Verenigde Staten, waarvan ze verslag doet op Hobo Song. Ze reisde in een Grey Ghost Train en pende onderweg een liedje over verloren zielen. Daar kan ze meer…

Anana Kaye werkte samen met David Olney op diens laatste album Whispers And Sighs (zie recensie). Haar partner Irakli Gabriel was daarop ook present en vanzelfsprekend is hij er ook bij op dit Are You There? (Meridian/ECR Music Group). Dit is een album voor een publiek dat niet louter luistert naar americana. Kaye en Gabriel komen oorspronkelijk uit Georgië; ze groeiden dus op in de Sovjet-Unie. De oorlog in Oekraïne bewerkstelligde dat ze qua thematiek bij hun eigen verleden uitkwamen. Het gaat over het verwerken van het trauma veroorzaakt door repressie en meer…

Whistlin’ Past The Graveyard (Riverlark Music) van Andy Cohen, Eleanor Ellis en William Lee Ellis is een album als een cultuurhistorische les in 21 delen. Dat zijn dus heel veel nummers. Naast traditionals en werk van grootheden uit het verleden als Gene Autry, Blind Blake, Charley Patton doet het trio ook South Nashville Blues van Steve Earle en songs die Andy Cohen en William Lee Ellis zelf schreven. Die laatste schreef bijvoorbeeld Memphis Minnie And Me, waarin oude blues dus ook centraal staat. Het nummer wordt gezongen door Eleanor Ellis. De drie wisselen elkaar overigens af als meer…

Jaren geleden schreef ik eens dat je de weg naar de hel kan plaveien met albums van zangeressen die Amerikaanse folkrock maakten. Tegenwoordig kan je daarnaast een parallelweg aanleggen met albums van “nieuwe” zangeressen die traditionele country maken. De Canadese Bobby Dove is er daar een van. Hoewel, Dove is nonbinair, dus “zangeres” klopt niet. Maar de stem van Dove klinkt wel vrouwelijk. De nieuwste worp, Fortune Teller, geproduceerd door Aaron Goldstein, is tradcountry to the core, zoals men dan zegt. Zo verrassend als Hopeless Romantic uit 2021 is deze plaat meer…

Tekstueel en qua stem valt Sam Bergquist ergens te situeren tussen Malcolm Holcombe en Loudon Wainwright III. De singer-songwriter heeft op alle tien nummers van Devils & Doves (eigen beheer) een vaste groep begeleiders om zich heen verzameld. De countryfolk van de uit Boston, Massachusetts, afkomstige artiest is daardoor van begin tot eind krachtig en uiterst onderhoudend. De aanpak van Envy Blues had van Holcombe kunnen zijn. Met zijn soms snerpende en veelal knarsende manier van zingen bezit hij evenwel voldoende eigenheid om zijn eigen plekje op te eisen tussen de meer…

Er zijn bands die stil staan en bands die bewegen. De Zuid-Zweedse vijfkoppige groep Wildie behoort duidelijk tot de tweede categorie – al klinkt hun muziek op Still in Motion (eigen beheer), hun vijfde studioalbum, soms even alsof de tijd zijn adem inhoudt. De band rondom zanger/toetsenist en songwriter Anders Thorén laat in 10 nummers alternatieve country en folkrock horen zoals we die het liefst hebben: geïnspireerd, zorgvuldig en bij tijd en wijle licht experimenteel. Thorén begon Wildie ooit als zelfstandig project, maar op dit Still in Motion is echt een band aan het werk. Gitarist Rasmus Svensson is meer…

Na de intieme sfeer van Deeper Well keert Kacey Musgraves terug naar haar roots met Middle of Nowhere (Lost Highway), een countrypop-album dat klinkt als een hete zomeravond ergens in Texas. De steelgitaren zijn terug, de cowboyhoeden zitten weer op, en de laarsjes laten sporen na op de dansvloer. Maar volledig thuiskomen doet ze nog niet. De drijvende kracht achter de sound zijn de vaste producenten Daniel Tashian en Ian Fitchuk, die al sinds Golden Hour Musgraves’ muzikale kompassen zijn. Hun productie is onberispelijk gepolijst: warm, glanzend en toegankelijk. Precies dáár meer…