Anywhere Anytime (eigen beheer) van de Canadees Garett Gunderson brengt powerpop in het straatje van Moon Martin, Matt Keating, Matthew Sweet, Rembrandts, Gin Blossoms, Smithereens, Dwight Twilley. Vooral Miss Dynamite en Something So Right doen sterk denken aan de eerste naam uit dat rijtje. En dan doe je dus inderdaad Something So Right. De Canadees doet dat niet alleen, producer Stew Kirkwood (gitaren, bas, drums, toetsen) is in hoge mate verantwoordelijk voor de frisse rocksound. Niet de eerste de beste overigens, want de Canadees werkte ook samen met Justin Bieber en meer…

De viermansband Labrador, uit Philadelphia, omschrijft hun muziek als maximum alt-country. Dan heb je je plekje op deze site natuurlijk wel verdiend. Zeker als je nieuwe album, The Rosy Red World (eigen beheer), meer dan de moeite waard is. Wel gelijk een waarschuwing: het gaat vaak van dik hout zaagt men planken. Twee gitaren, drums en bas en af en toe wat bijdragen op toetsen. Two Cow Garage is een aardige vergelijking voor de muziek van dit gezelschap. Het titelnummer zet meteen de toon: een stevig doorstampend nummer waarin zanger Pat King een soort bezitterige strijdkreet meer…

De Amerikaanse zangeres Elizabeth Cook brengt met redelijk grote tussenpauzes album uit. Het duurde ook nu weer zes jaar (Aftermath verscheen in 2020) voordat Great Television (Thirty Tigers) in de schappen terechtkwam. Een echte reden waarom het zo lang heeft geduurd wordt niet gegeven, maar het zou kunnen liggen aan het feit dat ze nog een radioshow presenteert en redelijk veel optreedt. Daarnaast is ze ook druk bezig geweest met een film die over haar leven wordt gemaakt: The Easy Kind. Dat is trouwens ook de titel van een nummer, gezongen samen met Wynonna Judd, op meer…

Thomas Cassell, wiens vierde album Guitar Collection onlangs uitkwam op Common Loon Records, is een van de opkomende jonge gasten die met een frisse aanpak de traditionele bluegrass nieuw leven inblazen, voor zover nodig. Zo was hij oprichter van de progressieve bluegrassband Circus No. 9, die op een bijna jazz-achtige manier experimenteert met lange improvisaties en flink aangezette solo’s. Cassell komt uit Norton, Viginia, midden in de pure bluegrassregionen. Begonnen als drummer stapte hij over op gitaar en mandoline, en verstevigde zijn talent met een studie bluegrass meer…

Christian DeRoeck is gitarist bij Ryan Davis & the Roadhouse Band en in die hoedanigheid is hij in aug/sept een paar keer in Nederland te zien. Maar daarnaast is hij ook de centrale man — zanger/gitarist en componist — bij Little Gold, uit Athens, Georgia. En die hebben net met Public Dog (eigen beheer) een lekker nieuw album uitgebracht. Zelf noemen ze het ‘power pop with a lo-fi country heart’. Dat country-element wordt onder meer ingebracht door de pedal steel van Tyler Key. Stevige nummers worden afgewisseld met mooie, rustige akoestische mijmeringen, zoals Philomena (pt. 2), of een door meer…

Met de drive van Born To Be Wild van Steppenwolf begint de band New Earth Farmers het album Cure For The Late Bloom (Windfall Records). Het blijft niet bij de riffs op Atmosphere en bovendien is er binnen de gitaarrock van de band uit Californië ook ruimte voor intermezzo’s op toetsen. Op Everything Is Nothing gaat de aandacht uit naar een stukje Spaanse gitaar. Paul Michael Knowles (zang, gitaren, toetsen, bas) en Nicole Storto (zang, gitaar) wilden allerlei invloeden verwerken in de sound van dit nieuwe album. Het koppel dat voorheen acteerde als Mars Arizona en New American Farmers laat meer…

Dit stukje gaat over Texas Moon (Deluxe Edition) (Sun Label), oorspronkelijk uit 1977 – maar eerst even nog verder terug in de tijd. David Allan Coe noemde zijn debuutalbum uit 1970 niet voor niets Penitentiary Blues. De eind april op 86-jarige leeftijd overleden Mysterious Rhinestone Cowboy heeft een aanzienlijk deel van zijn leven achter de tralies doorgebracht, al moet meteen worden aangetekend dat Coe zijn gevangenisverleden graag en veel heeft aangedikt. Dat hij naar eigen zeggen een medegevangene vanwege diens seksuele toenadering had doodgeslagen (met een emmer nog meer…

Het vorige album van Joshua Quimby kreeg de titel Something Like Country, maar kun je dat nog zeggen over zijn nieuwste? De in het noordoosten van Amerika opgegroeide singer-songwriter doet in ieder geval geen enkele moeite om aan welke definitie dan ook te voldoen op Piecemeal (eigen beheer). Dat valt te prijzen, maar is het daarmee ook een opzienbarend werkstuk? Tja… Zijn poging om de grenzen te verleggen, vooral toch richting grunge, is vooral vermoeiend. Zijn raspende stem is nogal pregnant en de emotioneel geladen liedjes bijten zich door een gebrek aan melodieuze variatie niet meer…

Het aanbod aan nieuwe muziek is weliswaar ontzettend groot, toch kun je je verbazen dat sommige uitstekende albums niet opgepikt worden. Motel Blues (eigen beheer) van Battle River is er zo eentje. Misschien worden Gregory James Callsen (zang, gitaar), Brian Wayne Doss (zang, bas), Robert (Professor) Ferguson (drums) en Laurence (Uncle Lo) Smink (gitaren) over het hoofd gezien omdat ze uit Canada komen? Zou kunnen, maar inmiddels moet toch wel duidelijk zijn dat dat land uitstekende bands heeft voortgebracht. Dit debuut staat in ieder geval als een huis. Motel Blues begint meer…

Cody Diekhoff begint de tekstregels op Tina Hart’s Mustang steeds als Dan Stuart, maar ergens halverwege die zinnen begint zijn stem te bibberen als Feargal Sharkey. Dat is absoluut geen kritiek, want dat eerste nummer op Homeaid (LoHi Records) van de Amerikaanse band Chicago Farmer is werkelijk heerlijk. Ook op Peshtigo is het een kwestie van ‘shake ‘em all loose’. De basgitaar aan het begin bevalt niet zo, maar gelukkig eist de elektrische gitaar al snel alle aandacht op. Verder doet het nummer aan zowel Shocking Blue als Jefferson Airplane denken. Een koebel en mondharmonica brengen meer…

Turner Cody kwam rond de millenniumwisseling op in de anti-folk scene van New York, samen met mensen als Adam Green en Jeffrey Lewis. In de jaarlijstjes dook zijn naam regelmatig op, hoog tijd om dus ook eens iets van hem te recenseren. Het in februari verschenen Out For Blood (Capitane Records/Modulor) is beslist de moeite waard, niet in het minst omdat Cody met een variatie aan stijlen toch een coherent geheel heeft weten te smeden. Hij deed dat samen met de Belgische Soldiers Of Love. Nicholas Michaux produceerde het album dat werd opgenomen in Brussel en New Orleans. Vanaf meer…

Op de meeste hier besproken albums komen nauwelijks of geen instrumentale nummers voor. Op Hand’s Cove (eigen beheer) van Ken & Brad Kolodner is het precies andersom: slechts drie vocale songs. Op zich jammer, want vader en zoon hebben beiden een prima stem, zeker in combinatie. Maar hier geldt het adagio van de legendarische platenzaak Popeye in Hengelo: Let The Music Do The Talking. Met dat in het achterhoofd valt er veel te genieten op Hand’s Cove, het vijfde album van de Kolodners sinds 2010. Vader Ken is een begaafd en in Amerika befaamd bespeler van de hammered dulcimer. Daarnaast speelt hij meer…

Onverzettelijke karakters op zoek naar goud. Dolende zielen onder de eindeloze hemel. Rottende lijken in verlaten stadjes. Voorouders die indianen uitmoorden. Bandieten die een moeder om het leven brengen. Een wraakzuchtige zoon die wraak neemt. De toorn van Sitting Bull en Crazy Horse. Buffalo Bill met bloed aan de handen. Zomaar wat lieden uit de liedjes op Where The Myrtle Doth Entwine (Black Phoebe), een conceptalbum over het Wilde Westen van Jonny Miller die begint bij de zoektocht naar goud in de heuvels van Californië. De artiest die in de woestijn ten oosten van Los Angeles woont tracht meer…

Net als de hieronder besproken plaat van Idle County grijpen Grapes Of Grain op hun nieuwe album A Muted Hey (eigen beheer) terug op een klassieke altcountrysound. Het Utrechtse duo doet dat echter niet op zo’n harde en robuuste wijze, maar kiest voor een meer rustieke invalshoek. Alexis Vos schrijft de meeste nummers, zingt en speelt hier en daar gitaar en bas, terwijl Berend Jan Ike een heel instrumentarium bespeelt (banjo, lap steel, drums, piano en veel gitaar). Daarnaast zijn er nog enkele gastmusici die hun bijdrage leveren, waaronder oud-lid Stefan Breuer en Franc Timmerman, in meer…

Op zijn Instagram-pagina zien we Richard Gans nogal eens op zijn chopper stappen en als een Easy Rider door het westen van Amerika rijden. In het spoor van zijn helden. ‘I’m chasing the highway life’, zingt hij op Serena, het eerste liedje op Before The Poppies Bloom (Honey Baby Records). Bijna alle nummers op zijn debuut gaan over zijn belevenissen, die zich voornamelijk in midtempo afspelen. Haastige spoed is op zo’n chopper immers niet de norm. Zo’n motor heb je om achteroverleunend langs de letters HOLLYWOOD te toeren (LA Werewolf). Liefst zonder helm, ook al is dat wel meer…

Ed Snodderly voert tegenwoordig als artiestennaam ES Pearl. ‘ES’ is duidelijk. ‘Pearl’ zit in zijn familie van moederskant: oma Pearlie Belle, mama Willie Pearl en zijn dochter Lyra Pearl. Met zijn pseudoniem lijkt Snodderly de Appalachencultuur waar zijn familie in geworteld is, in ere te willen houden. De albumtitel Es Pearl Presents Ed Snodderly Bagage Flies Free (Majestic Records) wijst erop dat je al je ervaringen, herinneringen, vriendschappen, tegenslagen en geluksmomenten niet apart hoeft in te checken; die draag je gewoon met je mee – of je wilt of niet. Zo kijkt het meer…

Er komen dit jaar nog albums uit van Lambchop, The Jayhawks, Buddy Miller en Son Volt. Het lijkt wel of we weer halverwege de jaren 90 zijn aanbeland. Daar past het verschijnen van Long Gone Saviors van Idle County mooi bij. Niet dat deze band uit Asheville, North Carolina, toen al bestond, maar songwriter en centrale man Ben K. Lochen luisterde wel veel naar de klassieke altcountrybands. En dat hoor je terug in de tien nummers van deze debuutplaat: echt gruizige alternatieve country, waarin de elektrische gitaar meestal de overhand heeft en waarin accenten op pedal steel, fiddle en meer…

‘Folk music to feed your soul’, staat op de website van George Mann, die samen met Si Kahn een album vol protestliederen aflevert. Mayday! (Living Legacy Records) heeft als ondertitel Songs to Keep Our Hearts Strong and Steady for the Fight! Twee jaar geleden verscheen van beide veteranen Labor Day: A Tribute To Hardworking People Everywhere. Een terecht eerbetoon, maar nu is het pas echt menens; met deze Amerikaanse president is het tijd voor een noodsignaal. Anyone Can Be President is helaas maar al te waar. Mann en Kahn bestrijden met woorden de knokploegen van ICE en in het laatste meer…

Leadbeaters is geen onbekende naam op deze site. Vorig jaar bracht deze Amsterdamse roots- en stringband een album uit met de Groningse singer-songwriter Timo de Jong. Nu is het zogezegde solodebuut van de Leadbeaters aan de beurt: Juice In The Crank (eigen beheer). Het viertal – Sander Borst (gitaar), Moira Mirck (fiddle), Tony Sjef (mandoline) en Thomas Olivier (bas en veel meer) – komt op de proppen met negen traditionals en drie zelfgeschreven nummers die allemaal een enthousiaste en redelijke rauwe vertolking krijgen. Borst en Mirck verdelen daarbij, als er gezongen wordt, de meer…

Het komt niet vaak voor dat we hier albums van Spaanse artiesten bespreken. Voor Past Lives In California (Great Canyon Records) van Juana Everett bestaat echter een goede reden: het is een uitstekende plaat. Juana Everett is een Madrileense die tien jaar geleden naar Los Angeles verhuisde. De als Juana Fernández Izuzquiza geboren Everett bracht daar een eerste album uit, Moving On. Die titel nam ze vervolgens letterlijk, want na die plaat verhuisde ze naar Nashville, waar ze landgenoot Alex Muñoz ontmoette (gitarist bij onder anderen Margo Price, Jeremy Ivey en Nikki Lane). Met meer…

In het artwork en de albumtitel van The Restless Wandering Avry Truex (eigen beheer) zitten enkele verwijzingen naar Townes Van Zandt verborgen; de liedjes herbergen er nog veel meer. Avry Truex komt uit New England, maar de rusteloze zwerver reisde af naar Nashville. Hij leefde er eerst in zijn auto en zoiets is wel passend voor iemand die de geest van Van Zandt tracht te grijpen. De ontberingen waren niet voor niets, want wat hij op dit album heeft bewerkstelligd is ronduit grandioos. In net iets minder dan een uur brengt hij 14 liedjes die niet zouden misstaan in het oeuvre van Van Zandt. Waarmee dit een meer…