Vanaf 7 mei is Daniel Young weer in Nederland voor een tournee. De singer-songwriter, gitarist en geluidstechnicus neemt M. Horton Smith (steelgitaar, elektrische gitaar en piano) mee. Dat is goed nieuws, want Smith speelt een niet onbelangrijke rol op het nieuwe album Another Golden Hour (eigen beheer). Vooral als steelgitarist. Een instrument waarop trouwens ook Dylan Schorer (tevens elektrische gitaar) actief is op deze plaat. Het avondlicht waarop de ondergaande zon ons ook op dit moment weer dagelijks trakteert is leidend geweest tijdens de opnamen. In die gouden gloed laafden de meer…

Een stampende song in de stijl van Waylon Jennings en Johnny Cash was de eerste kennismaking met Luke Grimes. Het op het eerste gehoor best aardige liedje High Rise Jeans kwam langs op Spotify. Luke Grimes? Die naam klonk bekend, maar het lukte niet direct om te bedenken om wie het ging. Even zoeken en jawel, een bekende naam inderdaad. Maar niet van de muziek. Grimes speelt Kayce Dutton in de tv-serie Yellowstone. En thans heeft hij de hoofdrol in spin-off Marshals. Maar hij is dus ook actief als countryzanger. Red Bird (UMG Recordings) is zijn tweede album, dat na zijn titelloze debuut voor meer…

Laten we er niet omheen draaien: we hebben allemaal behoefte aan betere tijden. Of Better Times (eigen beheer) die kan bewerkstelligen, dat is zeer de vraag. Maar met dit album van Matthew Payne kun je pijn, onbehagen en wanhoop wel degelijk verlichten. Bij een eerste draaibeurt kom je daar al achter. In een vrij kale setting weet de Texaan namelijk onmiddellijk te overtuigen. Om hem dan maar direct met Townes Van Zandt te vergelijken is misschien onzin, maar luisterend naar een nummer als Kid ben je daartoe wel geneigd. Vooral door de melodie en het gitaarspel. De tien liedjes kwamen meer…

De Britse singer-songwriter Joe Martin nam Alone In Valentine (North Star Records) op in Nashville, Tennessee. Cal Campbell (drums, percussie, zang) en Cornelius Webb (bas) produceerden het album vol vloeiende rootspop, een missie die de zonen van respectievelijk Glen en Jimmy wel is toevertrouwd. Behalve eenzaam zijn in het Texaanse plaatsje Valentine deed Martin ook Paris Texas aan. Vanzelfsprekend begint dat met gitaarspel in de stijl van Ry Cooder. Liedjes schrijven kun je wel aan deze Brit overlaten; met souplesse gooit hij er Another Sad Song uit, terwijl hij laat weten dat meer…

‘I ain’t crying over you – these are tears from a smoke filled room,’ zong Irma Thomas lang geleden. Fisherman’s Friend was er niks bij. Het liedje is geschreven door Dan Penn, samen met zijn vaste collega’s Carson Whitsett en Jonnie Barnett, en werd een halve eeuw later het titelnummer van Penns nieuwe album Smoke Filled Room (The Last Music Company – niet doen, Dan, dit soort omineuze namen, zeker niet op je 84ste). Dan Penn mag je gerust de patriarch van de country soul noemen. Wie wil weten wat dat precies is, luistere naar het schitterende album Testifying van gelegenheidsensemble meer…

Dit is weer eens zo’n album dat in het grote aanbod ten onder dreigt te gaan: West Coast Gold (eigen beheer) van Rocko Wheeler. Het is nog nergens opgepikt en dat is jammer, want het gaat hier om een uitstekende verzameling liedjes, tien stuks in totaal. Wheeler groeide op in Texas, maar vond na wat omzwervingen een onderkomen in Californië. Zijn reis van het zuiden naar het westen staat centraal op de nummers, die werden opgenomen in Nashville, Tennessee. Met mensen als Will Kimbrough (elektrische gitaren), Russ Pahl (pedal steel) en Micah Hulscher (toetsen) ging Wheeler aan de slag in The Butcher meer…

Eerst maar even iets over de albumtitel More Country Than You (Billy Jam Records). Het is niet een heel serieus statement van Alex Miller, een jonge countryzanger uit Kentucky. Hij brengt het titelnummer met humor in duet met Emily Ann Roberts, een opkomende ster uit Tennessee. Maar met zo’n strofe plaatst hij zichzelf wel mooi in het middelpunt van de belangstelling. Slim. Hij schreef mee aan zes van de tien nummers. Miller speelt met de clichés van het genre, want ook al zijn de thema’s bekend, hij brengt ze met een frisheid die hem ongetwijfeld een plekje onder de spotlichten gaat opleveren. Als hij meer…

Ghosts Of The Old West (Running Scared Productions) is een ontmoeting tussen de ervaren Amerikaanse songschrijver George Mann en de Australiër Mick Coates, die pas aan het begin van dit millennium op 50-jarige leeftijd voor het eerst een goedkope gitaar kocht. Mann produceerde het album, iets wat hij ook wel heeft gedaan voor grootheden als Utah Phillips, Pete Seeger en Tom Paxton. Wat Mann en Coates bindt is een voorliefde voor cowboyliedjes. Coates begon dan ook met het zingen van covers van Johnny Cash. Met zijn diepe bariton gaat hem dat prima af. Met het door Peter La Farge meer…

‘I knew right from the start that this LA Freeway ain’t for the faint of heart.’ Kijk, als je zo’n zinnetje hoort, ben je gelijk bij de les. Mooi dat Jubal Lee Young, zoon van Steve Young, zo even Guy Clark weet op te roepen. Voor Squirrels (7 Bridges Entertainment) schreef Young alle nummers zelf, in dat opzicht is dit overigens al in de zomer van 2025 verschenen album een stap vooruit ten opzichte van Wild Birds Warble, waarop met hart en ziel gebrachte uitvoeringen van andere songschrijvers stonden. Dat zinnetje waarmee deze bespreking begint, komt uit Lost In Hollywood, dat beslist in de melodie meer…

Alweer bijna veertig jaar lang kun je bij Drivin N Cryin terecht voor heerlijke, sympathieke muziek die lustig heen en weer pingpongt tussen robuuste hardrock en gevoelige countrypop, of zoals aanvalsleider Kevn Kinney het op hun website uitlegt: “We are a band that’s like your record collection.” Zeven jaar na Live The Love Beautiful komen ze weer eens voor de dag met een nieuw studioalbum. Crushing Flowers (eigen beheer) is meer van hetzelfde, wat alleen maar positief bedoeld is. Voornaamste kenmerken: de indringende stem van Kinney, een scala aan elektrische gitaren die elkaar soms meer…

Leah Blevins komt uit Sandy Hook, Kentucky — een stadje zo klein dat het nauwelijks op de kaart staat, met 715 inwoners — waar trouwens ook de veel te jong gestorven countryster Keith Whitley opgroeide. All Dressed Up is Blevins’ tweede album, maar het eerste voor Dan Auerbachs Easy Eye Sound. Het album opent met de titeltrack, een slow shuffle. Het daaropvolgende Be Careful Throwing Stones is een heerlijk countrypopnummer en met Hey God duikt Blevins de traditionele country in, met een pedal steel (van Russ Pahl) die smeekt alsof het leven ervan afhangt. Het uptempo meer…

Al meerdere keren hebben we hier vastgesteld dat de rol van The Long Ryders nog altijd niet is uitgespeeld. In deze bespreking van het nieuwe album High Noon Hymns (Cherry Red Records) komen we wederom tot die constatering. Mooi dus dat ze zelf ‘a toast to the future’ brengen op opener Four Winters Away. Mede door die stem van Sid Griffin heeft het altijd nog het venijn dat de band in de jaren 80 ook al had. Alt-country met wat sporen van punk. Boosheid is hier ook wel op zijn plaats, want Four Winters Away is gericht tegen Trump. Het had eigenlijk al een plekje op het in 2019 verschenen meer…

Zijn werkzaamheden als programmeur voor de honky tonk Sagebrush in Austin, Texas, zijn blijkbaar prima te combineren met een loopbaan als uitvoerend artiest. Hoewel, hoe gaat het eigenlijk met Chasen Wayne, wiens vorige in een foeilelijke hoes gestoken album Strange Places we eind 2024 bespraken? Het deze keer van prachtig artwork voorziene album Corpus (eigen beheer) is al van vorige zomer, maar het is niet breed opgepikt. Misschien is het iets te experimenteel voor het grote publiek? Jammer, want er valt veel te genieten. Dus toch nog maar een stukkie over dit album meer…

P.J.M. Bond heeft een punt. In een tijdperk waarin algoritmes en AI de muziekindustrie steeds verder in een wurggreep houden, koos de, inmiddels Rotterdamse, singer-songwriter voor de meest analoge aanpak denkbaar: een band die de nummers voor het eerst hoorde in de studio, live opgenomen in één ruimte, een paar takes per song. Geen overdubs, geen correcties achteraf. Het resultaat is Coyote (King of the Island), zijn derde plaat en eerste voor het Excelsior Supports-label. De filosofie is sympathiek. De uitvoering is dat grotendeels ook — al is “grotendeels” hier het sleutelwoord. Want Bond meer…

De afsluiter van Nothing Lasts Forever (Raintown Records), het nieuwe album van de in Canada opgegroeide, maar tegenwoordig in Californië vertoevende Brock Davis, is uiterst sentimenteel, toch is A Daughter een pakkende song waarvan je het verhaal graag wilt geloven. Davis begint over hoe hij opgroeide. Een vader die werkte bij een houtzagerij, een moeder die thuisbleef om de kinderen op te voeden. Op 57-jarige leeftijd komt ze te overlijden door kanker. Even later wordt het gezin uitgebreid met een zus, omdat moeder een kind bleek te hebben waarover de andere kinderen, vier jongens, nog nooit iets hadden meer…

Trek de w in de voornaam van Owen Burton uit elkaar en je hebt de verklaring voor de naam Ovven. Gnawing At The Cord (eigen beheer) heet het debuut van dit Ovven. En dat is er eentje! De thermische zekering springt eruit. Letterlijk: opener Thermal Fuse schiet direct uit de startblokken met een harde stotterende gitaarriff en maakt meteen duidelijk dat de Nashville-by-way-of-Chicago songwriter geen tijd wil verspillen. Dit is een gitaargedreven indierock/alt-country plaat die klinkt alsof hij al jaren had liggen wachten om gemaakt te worden. Burton financierde het meer…

Sinds zijn achtste speelt Cameron Nickerson al countrymuziek, ook al was hij in zijn jeugd meer geïnteresseerd in rock en metal. Toch zorgden zijn vader en grootvader, beiden actief in bluegrass, ervoor dat de belangstelling voor rootsmuziek het won. The Wagon (eigen beheer) is het derde album van de Canadees die het met zijn band The 340 South vooral in bluegrass zoekt. De snelle gitaarnootjes op The Devil Won’t Stop krijgen gezelschap van mandoline, banjo en fiddle. Staande bas en mandoline zorgen op Zombie voor vertwijfeling: ‘I think I’m turning into a zombie’. Een dobro meer…

Twaalf jaar. Zo lang heeft het geduurd voordat de Nijmeegse rootsband DIX zijn derde studioalbum uitbracht. Die lange weg is voelbaar in elke noot van Ludovicus Bosco Hic Fuit (eigen beheer), een album dat druipt van weemoed, warmte en oprechte liefde voor muziek. De titel is niet zomaar een naam. Het Latijn fuit hic — “was hier” — draagt een rijke kunsthistorische lading. Jan van Eyck schreef in 1434 op het beroemde Arnolfiniportret de woorden Johannes de Eyck fuit hic: een handtekening midden in het schilderij, boven een bolle spiegel die de hele ruimte weerkaatst. Niet bescheiden meer…

Binnenkort komt Jerry Leger weer langs om zijn fijne popmuziek aan het publiek te presenteren tijdens een tournee. Waves Of Desire (DevilDuck Records) is alvast een goede titel, want zijn tijdloze liedjes brengen inderdaad golven van verlangen en als er iets is wat bij pop hoort, dan is het toch wel dat. Het is de sound van de jeugd en een nog onvervulde hoop op al het moois dat nog moet komen. Zoals Leger vroeger gekluisterd was aan de radio en helemaal opging in Everly Brothers, The Drifters, Roy Orbison, The Zombies en vooral The Beatles, dat gevoel dus. De tien liedjes op zijn nieuwste album slagen erin om meer…

Wat doe je als americanist tijdens een weekendje Parijs? Dan luister je naar Baptiste W. Hamon. Na afloop van diens laatste album schotelde Spotify me een heel lekkere track voor van La Maison Tellier. En die hebben nu net een nieuwe plaat uitgebracht: Timidité des Arbres (Messalina). Het achtste album van dit collectief uit Rouen rond zanger-gitarist Helmut Tellier viert het twintigjarig bestaan van de band. Het kwintet zelf omschrijft het ook als een knipoog naar Folklore, het album van 16 Horsepower. Niet omdat de titels iets met elkaar te maken hebben, maar vanwege de meer…

Eerder dit jaar kwamen Eric Brace en Thomm Jutz hier nog samen ter sprake met hun mooie album Circle & Square. Nog geen drie maand later is de tweede van het duo alwéér aan de beurt, nu in z’n eentje met Ring-A-Bellin’(eigen beheer). Op zijn website legt Jutz uit hoe dat zo gekomen is: hij dacht al een tijdje aan een nieuw soloalbum, dat zowel muzikaal als thematisch af moest wijken van wat hij eerder gedaan had. Het idee was om elk liedje met de kleinst mogelijke bezetting op te nemen. Sommige écht solo, andere alleen met Jutz’ gitaar en de bas van Mark Fain, soms als een trio met Tim O’Brien en Michael Rinne. Die meer…