Nog meer moois uit het Zwolsche wordt geboden door JesperJesper, die net zijn debuutplaat Soul For Sale (Goomah Music) heeft uitgebracht. Achter de naam JesperJesper gaat Jesper Albers schuil, die in het dagelijks leven drummer is bij de rockband Paceshifters. Maar Albers kan dus ook een andere rol spelen, die van zanger-gitarist in een alt-countryband. En met verve, want wat een prachtig album is dit Soul For Sale! Elf zelfgeschreven nummers waarin Albers en de zijnen (Hette Maaijen – drums, Aimee Magsino – bas/zang, Michiel Kemper – gitaar en Jim Zwinselman – gitaar/pedalsteel) meer…

The Quiet Room is een band die in het verleden door het leven ging als True Grit en als zodanig twee albums uitbracht. Omdat de muzikale focus de laatste tijd wat verbreed werd (naast Amerikaanse rootsmuziek nu ook Britse folk), leek het goed om ook afstand te doen van de oude naam. Op het titelloze album (eigen beheer) van de band uit Zwolle en omstreken staan 12 meestal door zanger-gitarist René van den Belt alleen (soms schreef bassist Ben Vulkers mee) geschreven songs. Keurig ingekleurde songs ook, waarin de leadzang vaak verdeeld is tussen meer…

Een grappig zinnetje uit The Things You Left Behind maakt duidelijk uit welk vaatje Erik Vincent Huey tapt op Fort Defiance (Appalachian AF Records). Want wat zijn ex achterliet toen ze vertrok was onder meer ‘a Del-Lords record that used to be mine’. Ja, natuurlijk had Huey een plaat van de band van Eric ‘Roscoe’ Ambel, die dit album produceerde. Dit is hetzelfde soort rootsrock van de Amerikaanse oostkust. Op Grievous Angels zingt hij over ‘a shot at glory every night along the tour’. Hij is al een tijdje actief, maar nog niet genezen van het virus dat rock-’n-roll heet. Het nummer meer…

Matt Arbogast maakt al ruim twintig jaar albums als The Gunshy. Hurricane Umbrellas (Sleep Recordings) is het eerste dat we hier bespreken. Daarop leren we hem kennen als een songschrijver die zich kwetsbaar durft op te stellen. Bewust gebruik ik hier de term singer-songwriter niet, want de artiest uit Chicago beschouwt zichzelf niet echt als een zanger. Daar kun je wel in mee gaan, maar met die trillende stem weet hij je wel te raken. Op On The Day I Met You valt te denken aan Vic Chesnutt bijvoorbeeld. Leonard Cohen, John Prine, David Berman en Jason Molina worden genoemd als meer…

Een absolute must voor fans van The Long Ryders en The Jayhawks, dit album van The Sky Chiefs. Dat is niet zo raar, want op The Sky Chiefs (Chimney Bird Records) is Stephen McCarthy een van de chefs en die speelt al sinds 1982 in The Long Ryders en toert ook wel met The Jayhawks. Begin jaren 90 vormde hij met de minder bekende Kevin Pittman deze band die een album opnam dat echter nooit het licht zag. Pas onlangs werden de zoekgeraakte opnamen ergens op een zolder teruggevonden. Wat een geluk, want op 14 nummers bewijzen McCarthy en Pittman niet alleen dat ze als zangers een geweldig meer…

Sinds hun debuut in 2006 hebben The Infamous Stringdusters zowat elk jaar een plaat uitgebracht. Toch is het ze al die tijd gelukt buiten de aandacht van deze website te blijven. Nu, na twintig jaar, komen ze met een loeisterk album met twintig nummers, toepasselijk 20/20 (Americana Vibes) geheten, en wordt het voor ons hoog tijd de schade in te halen. Andy Hall (dobro), Andy Falco (gitaar), Chris Pandolfi (banjo), Jeremy Garrett (fiddle) en Travis Book (bas) zitten in de hoek van de progressieve bluegrass en laten op 20/20 ruim een uur lang horen wat daaronder verstaan moet worden: virtuoos snarenwerk meer…

Aan The Sheepdogs besteedden we hier niet eerder aandacht, maar het nieuwe album van deze Canadese band schreeuwt werkelijk om een recensie. Een positieve recensie wel te verstaan. Keep Out Of The Storm (Right On Records) biedt alles wat een liefhebber van southern rock wenst, en meer. De mannen van deze in 2004 in Saskatoon opgerichte band moeten in hun jeugd veel naar The Marshall Tucker Band of The Allman Brothers hebben geluisterd want die invloed is overduidelijk in songs als Nobody But You en Out All Night. De titelsong is met zijn orgastische meer…

Naast het reguliere werk verschenen er tot dusver van de Canadese Lynn Miles ook vier albums met kalere versies van haar songs. Zo wil ze al haar liedjes beschikbaar maken voor een groter publiek dan alleen haar huiselijke omgeving. Van die Black Flowers Vol. 1 tot en met Vol. 4 is nu een compilatie verkrijgbaar: A Bouquet Of Black Flowers (Must Have Music/CRS). Die opnamen zonder een volledige begeleidingsband zijn simpelweg goedkoper om te maken; bovendien kunnen die versies ook persoonlijker worden. Op het begeleidende persbericht staat dat het gaat om alleen zang en gitaar, maar meer…

Het is maart, kunnen we het al over de jaarlijstjes hebben? Goed, ik hoor niemand en dat leg ik dan maar even uit als geen tegenspraak. Dan maar even uitleggen dat het de schuld is van Trey Hedrick dat ik er nu al over begin. Zijn Sing, Appalachia (Grange Hall Records) is namelijk wel een kandidaat voor een mooi plekje op die lijstjes met favoriete albums. Het is een debuut. Hedrick komt uit het zuidoosten van Ohio en daar liggen de uitlopers van de Appalachen, zoals onlangs ook al opgemerkt in een recensie van Low Gap. Dat betekent dat de roots van country dichtbij zijn. Wat deze singer-songwriter en meer…

Over Zachary Lucky’s vorige album The Wind waren we eind 2024 zeer te spreken. Nu zijn er The Lost River Sessions (Wroxton Recordings), opgenomen in een schuur in Bowling Green, Kentucky (en de laatste twee nummers voor een zaal met publiek, ook weer in Bowling Green). Lucky is een Canadees, net als Gordon Lightfoot, waar hij qua stem en muziek best wat van wegheeft, net als van Jesse Winchester en Kris Kristofferson, en Richard Shindell trouwens, en de voormalige Altcountry.nl-favoriet Richard Stooksbury (helaas allang verdwenen uit de muziekwereld, maar gelukkig meer…

Ongecompliceerd en lekker losjes, The Nude Party is terug met Look Who’s Back (eigen beheer). En zoals we van de band uit de staat New York gewend zijn duiken ze weer in het verleden en dan met name de jaren 60 en 70. Dat zijn de gloriejaren van de popmuziek, dus veel te klagen is er niet. Toch zou je inmiddels wensen dat ze ook eens zouden verrassen met nieuwe inzichten. Een liedje over Sweetheart Of The Rodeo (van The Byrds, maar die toelichting is naar ik aanneem hier niet echt nodig) op de radio is leuk, maar Sweetheart Of The Radio, compleet met steelgitaar, mondharmonica, orgeltje en de meer…

Queen Esther bracht een aantal jaar geleden een tijdje door in Gettysburg, de plaats in Pennsylvania waar tijdens de Amerikaanse burgeroorlog een belangrijke veldslag tussen de Noordelijken en de Zuidelijken plaatsvond. Terwijl er overdag gevochten werd haalden soldaten van het Zuidelijke leger ’s avonds zwarte mensen -die daar als vrijgemaakten leefden- uit hun huizen om ze in de Zuidelijke staten als slaafgemaakten te verkopen. De werkwijze die ook als Blackbirding bekend staat. Dat werd ook de titel van het nieuwe album (EL Recordings) van Queen Esther. De 11 nummers op deze plaat zijn allen geïnspireerd door de gebeurtenissen in meer…

In veertig jaar verschenen er van het trio Dash Rip Rock zo’n twintig albums. Bill Davis (gitaar, zang) is er als leider al die tijd bij geweest. Hij moet over een goede conditie beschikken, anders hou je het niet zo lang vol met dit soort energieke cowpunk. Het onder leiding van Matt Patton in Mississippi opgenomen A Song In Everyone (Dial Back Sound) verschilt niet wezenlijk van het titelloze debuut uit 1987. Die lange adem heeft veel te maken met trouw blijven aan jezelf: I Don’t Want To Be A Whore. Het album begint wat log met Taking You On en Dangerous Ways neigt naar hardrock, maar de zang is op dat nummer juist meer…

Paul Langlois was bijna vanaf het begin de tweede gitarist in The Tragically Hip. Al tijdens het bestaan van die band maakte hij twee albums onder eigen naam, te weten Fix This Head (2010) en Not Guilty (2013). Na de dood van bandleider Gordon Downie in 2017 kwam Langlois in 2024 met Guess What en nu verschijnt van hem Smooth Rock Falls (Ching Music Inc./Fontana North). Zijn naam is nooit eerder gevallen op deze site, maar dit album is in ieder geval een echte aanrader. Met There’s Nothing Wrong en MorningGuyNightGuy besluit hij met twee nummers die fans van Lou Reed zullen bekoren. De Canadees meer…

Iets heel anders dan maar eens. Van The Shirt Tuckers uit Nashville, Tennessee. Die draaien de klok bijna een eeuw terug op Introducing … The Shirt Tuckers (eigen beheer). Hartstikke retro dus, kijk ook maar naar die hoes, want ook qua artwork gaan ze ver terug in de tijd. Want ja, bij retro is de verpakking bijna net zo belangrijk. ‘Stuff that swings, rocks, and rolls’, staat op de Instagram-pagina van de band. Daarin zijn ze trouwens heel modern, want steeds vaker hebben artiesten geen website, maar wel een pagina op Instagram. Afijn, er valt best te genieten van de negen nummers (24 minuten) van meer…

Als alternatieve countryband in New Jersey hoef je je niet al te druk te maken, want concurrentie heb je er nauwelijks. Dus kunnen de lieden die Old Lady vormen lekker doen wat ze zelf bevalt. ‘I don’t make any money, but I have a good time’, klinkt het op Good Money, Good Time, te vinden op Tears Around Last Call (Nudie Records). De vier mannen en één vrouw houden van wrakke country met een beetje rockabilly en blues. Charlie’s Concrete Truck gaat qua sfeer Into The Purple Valley van Ry Cooder. Op Swamp Blood Bird brengen ze een bezoekje aan een begraafplaats, de donkere rockabilly gaat hier meer…

Kenny Feidler groeide op in de straten van Baltimore, maar daar in die stad aan de oostkust in de staat Maryland droomde hij als jochie al van een leven als cowboy. Dat speelde hij klaar, want hij verdiende de kost als rondreizende rodeocowboy. Hij woont nu op de prairie in South Dakota en is met The Western Tragedy (eigen beheer) toe aan zijn zevende album. Met Choking On The Wire begint de plaat als slepende alt-country met door de kracht van de rauwe zang en de gitaren ook wat streepjes grunge. Het boek Blood Meridian van Cormac McCarthy inspireerde hem tot donkere muziek, waarin God niet bestaat en meer…

Mike Hollon vluchtte tijdens de pandemie naar Irving Park (eigen beheer) in Lincoln, Nebraska, om er in alle rust te werken aan liedjes. Op 1000 Days heeft hij het over verloren tijd na een langeafstandsrelatie die uiteindelijk niet bleek te werken. Met felle stukjes ritmisch gitaarspel. De drums van Dan Metzner, die samen met Hollon het album produceerde, maken ook Go tot een opzwepend werkje. Op Fool No More rekent hij af met zijn leugenachtige ex. Het instrumentale Casablanca brengt sfeervolle, mediterraans gitaarklanken. Ook afsluiter Blue Mountain Spring is een instrumental met fris gitaarspel met meer…

Alt-country is het niet, toch biedt Jesse Lovelock & The Velvet Voices (eigen beheer) wel degelijk een alternatief voor hedendaagse commerciële country uit Nashville. Hij doet dat met de Nashville sound van de jaren 60. Countrypolitan noemden ze dat destijds. Chet Atkins was als gitarist en producer een van de grote namen van het genre, waarbij fiddle en steelgitaar in de ban werden gedaan. Alles moest suikerzoet klinken om zoveel mogelijk platen te verkopen. Het was een vorm van popmuziek voor keurige gezinnen die woonden in nette huizen met een groen gazon omzoomd door een wit hek. Eigenlijk meer…

Fans van Charley Crockett opgelet, want deze Muchacho Sanchez komt op When I Get This Way (Alacran Records) heel erg in de buurt van diens sound. Dat is niet zo gek, want Billy Horton produceerde dit album en die taak vervult hij ook regelmatig voor Crockett. Maar meer nog ligt het natuurlijk aan de voordracht van Sanchez, die na lang zwerven een onderkomen heeft gevonden in Austin, Texas. De artiest die zich in het verleden ietwat geneerde voor zijn Latijns-Amerikaanse roots, heeft die nu omarmd. Opener First Mind komt met enkele Mexicaanse kreten. For Better Or Worse is een sterk staaltje border meer…

Op Broadcast To The Surf Ballroom (Electric Chololand Records) doet Joshua Josué nummers van Ritchie Valens en Buddy Holly, die samen met The Big Bopper omkwamen bij een vliegongeluk op 3 februari 1959. De avond tevoren hadden ze een concert gegeven in The Surf Ballroom in Clear Lake, Iowa. J.P. Richardson, oftewel The Big Bopper, was nog maar 28, Holly was met zijn 22 jaar nog jonger en Valens werd slechts 17 jaar oud. Van Holly en Valens verschenen na hun dood nummers die ze nog niet af hadden gerond, het waren demo’s die daarna werden aangevuld. Die versies tracht meer…