Elke keer! Iedere keer grijp ik naar mijn telefoon als ik Sweet Rose-Marie van het nieuwe album Heavy Kitten (Sound Asleep Records/Ella Ruth Institutet) van The Satchel Kid draai. Daarin zit namelijk tweemaal een bekende ringtone verwerkt in de mix. Klaarblijkelijk ben ik inmiddels zo voorgeprogrammeerd dat mijn hand automatisch richting mobiel beweegt. Een grapje op dit nieuwe, tien nummers tellende album van de in Zweden terechtgekomen Amerikaan Michael McGowan. Eerder bespraken we hier When It Stops Hurting. Ten opzichte van dat album schuift The Satchel Kid nu meer…

Of Eli Fox een gouden toekomst tegemoet gaat als artiest valt nog te bezien. Voorlopig moet hij het doen met 74 luisteraars per maand op Spotify. Toch is Qualified Country Gold (eigen beheer) van de singer-songwriter uit Knoxville, Tennessee, beslist de moeite waard voor liefhebbers van authentieke rootsmuziek. Fox was op jonge leeftijd al in de ban van Woody Guthrie en speelde veelvuldig op straat met een stel vrienden in zijn woonplaats. Op dit album speelt hij bijna alle instrumenten zelf. Banjo, gitaar, steelgitaar, viool … noem maar op. Bij Boy Named Banjo – de band die tegenwoordig Breakfield heet en die meer…

Er is weinig reden voor liefhebbers van de met surf en twang doorspekte sound van The Sadies om Were The Watchtowers (Yep Roc Records) aan te schaffen. De in 2022 onverwacht op 48-jarige leeftijd overleden Dallas Good was mede-oprichter van die Canadese band, waarvan hij samen met zijn broer Travis het gezicht vormde. Daarnaast was hij actief in nog meer bands. Sinds 2008 werkte hij met Richard Reed Parry van The Arcade Fire aan de opnamen die op dit album te beluisteren zijn. Van alt-country of zelfs rootsrock is nauwelijks sprake, ook al werken er wel mensen mee als Neko Case, Kurt Vile, John Doe, meer…

Na zeven jaar eindelijk weer eens een nieuwe studioplaat van Ryan Bingham. Dat is op zich al goed nieuws en helemaal als They Call Us The Lucky Ones (eigen beheer/Thirty Tigers) zijn rondjes draait. Want verdikkeme, de voormalige rodeocowboy met de ruige strot die de laatste jaren vooral bekendheid verwierf als acteur in Yellowstone, heeft samen met The Texas Gentlemen een album opgenomen dat heel veel nieuwe collega’s die op de trein zijn gesprongen een poepie laat ruiken. Want laten we eerlijk zijn, het succes van de stroming heeft wel zo zijn schaduwkanten. Heel veel albums klinken tegenwoordig nogal meer…

Nathan Evans Fox groeide op aan het eind van een doodlopende straat in Glen Alpine, North Carolina, in een gemeenschap die moest dealen met massa-ontslagen door fabrieken die de deuren sloten. Dat heeft wat gedaan met de manier hoe de singer-songwriter tegen het leven aankijkt. Op de twaalf liedjes van Heirloom (Free Dirt Records/Sonic Rendezvous) gaat hij vooral in op de keuzes die ons wachten op ons levenspad. Opener Lots Of Beginnings handelt over zijn verantwoordelijke rol als vader. Met een koortje dat de kinderstemmen op The Wall van Pink Floyd in meer…

Maya de Vitry gaat met haar vijfde soloalbum gewoon verder vanaf waar ze met The Only Moment (2024) gebleven was. (Kun je eigenlijk nog wel van een soloalbum spreken als de band waaruit ze voortkwam, The Stray Birds, allang uit het collectieve geheugen verdwenen is? Niet terecht overigens, dat verdwijnen, want de zwerfvogels maakten beslist mooie muziek.) All My Faith (Mad Maker Studio) bewijst opnieuw De Vitry’s ongebonden veelzijdigheid qua repertoirekeuze, én dat ze over een ongekend krachtige en elastische stem beschikt. Wellicht gaat sommigen die vocale reikwijdte wat te ver – een meer…

Zoals op de hoes van het nieuwe album van The Hanging Stars, Just A Day (Loose Music), te zien is, bestaat de band tegenwoordig nog uit vier leden. Daar moet meteen een kanttekening bij: drummer Paulie Cobra (wel op de foto te zien) doet niet meer mee bij optredens. De belangrijkste constatering is echter dat pedalsteel-speler Joe Harvey-Whyte de Londense band heeft verlaten. Dat heeft ook gevolgen voor de sound van het kwartet op dit nieuwe — inmiddels zevende, als je de plaat met folkzangeres meer…

De akoestische muziek van Jesse Appelman beperkt zich niet tot bluegrass. De snarenplukker op mandoline speelt ook choro, een instrumentaal Braziliaans genre waarin een hoog tempo en improvisatie centraal staan, en jazz. Op Where We Go (eigen beheer) blijft hij echter voornamelijk bij country. Van de elf composities zijn er zes van hemzelf en dat zijn allemaal instrumentale werkjes. Opener Valley Springs is een snel werkje, maar Lyell Fork daarentegen begint juist traag en wordt gekenmerkt door klotsende noten. En So Close is uitermate weemoedig. The Hills Of Isle Au Haut van meer…

De Amerikaan Johnny Delaware is niet te benijden. Hij is op On God’s Time (Normaltown Records/New West Records) constant bezig met vergankelijkheid. Weliswaar tilt hij daar zelf niet zo zwaar aan; sterker nog, hij omarmt het als een levensfilosofie. De onvermijdelijke dood betekent volgens hem maar een ding: ten volle leven. Maar die zoektocht naar een plaatsje in de kosmos pakt nogal vermoeiend uit. Vooral omdat hij nogal overtuigd is van zijn gelijk. Zo’n zalvende stem op Heaven’s Town, daar moet je tegen kunnen. ‘If I had a crystal ball / I’d put my hand on it for you’, klinkt het meer…

Deer Tick bestaat inmiddels meer dan twintig jaar, maar op hun negende studioalbum Coin-O-Matic (ATO) klinken ze alsof ze nou eens precies weten wat ze willen zeggen. Dat is niet vanzelfsprekend voor een band die de afgelopen jaren het nodige heeft doorgemaakt: een afkickperiode voor frontman John McCauley, de financiële klappen van de pandemie, en een noodgedwongen herbezinning op wat Deer Tick eigenlijk is. De wekelijkse bandvergaderingen in een café in Providence, Rhode Island, het zakelijk runnen van “Deer Tick Inc.” – het klinkt misschien weinig meer…

Zes jaar geleden prijkte Blue Eyes, the Harlot, the Queer, the Pusher & Me van Waylon Payne (zie recensie) hoog op mijn jaarlijst. Een monumentaal mooi countryalbum. En daarna werd het weer stil rondom Payne. Tot nu, twee weken geleden liet de Amerikaanse singer-songwriter een nieuwe plaat op de wereld los: Wayward (Big Loud). Ik kan jullie geruststellen: wederom een album van grote klasse, met 13 songs. Allereerst is Payne een Zanger met een hoofdletter Z. Fijn geluid en een geweldige timing. Daarnaast zijn de gevarieerde songs ook weer om door een ringetje te halen. Alsof je naar een meer…

Schuilde John R.Miller op zijn vorige album Heat Comes Down wellicht nog wat in de slagschaduw van vertrouwde meesters als Guy Clark, Townes van Zandt, Billy Joe Shaver en John Prine, op The Great Unknowing (Rounder Records) gooit hij onbevreesd alle remmen los en lijkt hij zijn ware identiteit gevonden te hebben, namelijk die van een bravoureuze alleskunner die zich niet tot een bepaalde stijl of traditie laat insnoeren. Het geluid is voller, de begeleiding uitgebreider, de inhoud scherper, de lengte langer (ruim een uur, zestien tracks). Niet voor niets heet meer…

Het is nu drie jaar geleden dat mijn hond overleed. Ik werd overvallen door het enorme verlies dat ik toen voelde. Ben maanden van slag geweest: geen gekwispel ’s morgens als ik de huiskamerdeur opendeed, geen kop op je knieën, en zelfs de wandelingen die we toch maar bleven maken voelden wezenloos. Precies dat verdriet beschrijft BJ Barham in Favorite Hello op het nieuwe album van American Aquarium, New Ways To Lose (Losing Sight Records).
Een ander verlies, dat van Barhams overleden moeder, is onderwerp van Just Like You, waarin hij vertelt hoe meer…

Dit jaar is Willow Avalon de headliner van TakeRoot. “Willlow Avalon, wie is dat?” zal menigeen zich misschien afvragen. Nee, zo’n naam past misschien niet in het rijtje Kris Kristofferson, Joan Baez, My Morning Jacket , Iron & Wine en Drive-by Truckers die veel bekender zijn bij het americanapubliek. Maar Willow Avalon heeft zich met een paar nummers die vooral via TiKTok veel bekendheid verwierven, in de kijker gespeeld. Onlangs bracht zij haar tweede album, Pink Pocket Pistol (Warner Music) uit, de opvolger van het vorig meer…

Michaela Anne werden we voor het eerst gewaar als support act (en later die avond ook bandlid) van Sam Outlaw. Ze was toen al met een succesvolle eigen carrière bezig, met nu als voorlopig hoogtepunt het bijzonder fraaie These Are The Days (eigen beheer/Georgia June Music). Michaela Anne’s meest prominente handelsmerk is haar fantastische stem, maar ook als songschrijver staat ze haar mannetje. Alle tracks zijn mede door haar gecomponeerd en hebben een uitgesproken autobiografisch karakter. Twee ingrijpende privégebeurtenissen, de geboorte van haar eerste kind en de ziekte van haar meer…

We moeten het er even over hebben. Deze plaat wordt op dit moment de hemel in geprezen: lovende recensies alom, en Zoh Amba staat dit najaar ook nog eens geprogrammeerd op TakeRoot. Maar ik snap oprecht niet waar die roem vandaan komt. Amba komt uit de freejazz, waar ze naam maakte als saxofoniste, en maakt op Eyes Full (Matador) een radicale ommezwaai naar gitaar en zang. Misschien zit daar een deel van de verklaring: een freejazz-avant-gardist die opeens singer-songwriter wordt, dat is nieuws, dat trekt aandacht. Maar nieuws is geen kwaliteit, en die twee worden hier volgens mij meer…

Vlak voordat zij deelnam aan de 4th Of July Picnic van Willie Nelson bracht Margo Price als verrassing een album op de markt met protestsongs: Days Of Unrest (Loma Vista Recordings). Het is in feite maar een klein album, negen songs in 29 minuten. En van die negen liedjes zijn er ook nog eens drie instrumentaal (opener San Marcos, San Marcos Theme en het afsluitende San Marcos El Fin). Vijf van de overige zes songs zijn covers. De klapper is Woody Guthries Deportee, een duet met Joan Baez. Mooi gedaan. Erg toepasselijk op de huidige tijd is haar versie van Oval Room van Blaze Foly waarin meer…

Het echtpaar Eleese en Matthew Meschery koos de songtitel Brand New Heartache als bandnaam. Met dat liedje van Boudleaux en Felice Bryant, in 1957 gedaan door The Everly Brothers, leggen ze een lijntje naar Gram Parsons en Emmylou Harris, die het ook coverden. Het duo Brand New Heartache weet op A New Alchemy (Mule Kick Records) echter geen moment de emotionele diepgang van Parsons en Harris te benaderen. De met sessiemuzikanten die doorgaans in de nabijheid van Chuck Prophet, Counting Crows en Aimee Mann verkeren opgenomen liedjes gaan vooral over het wel en meer…

Sam Platts was jarenlang de leadgitarist bij Wylie & The Wild West. Hij heeft inmiddels al een tijdje zijn eigen band. Op het in 2022 verschenen West Side gingen zijn begeleiders nog door het leven als The Plainsmen, maar op Right Where I Belong (eigen beheer) moeten ze het stellen zonder naam. Dat heeft hun rol niet minder belangrijk gemaakt. Platts speelt traditionele country, waarbij vooral de invloed van western swing belangrijk is. De viool van Lilly Platts is daarbij meer dan eens leidend. Ze speelt ongeveer tien jaar in de band van Sam en inmiddels zijn ze ook getrouwd. Het echtpaar verliet Montana in meer…

Ruim twee jaar terug waren we bijzonder te spreken over Revelations van (toen nog) Sarah Shook & the Disarmers. Een van die openbaringen was de naams- en waarschijnlijk ook identiteitsverandering van de frontpersoon, die voortaan als River Shook door het leven ging. River Shook (Blackberry River LCC) is de volgende stap: de begeleidingsband is nu zelf ontwapend – River doet het solo, zij het met brede ondersteuning van haar partner en voormalig Disarmer Blake Tallent (productie en allerlei instrumenten). Wat zich op Revelations al aandiende, geldt nu in toenemende meer…

De laatste zin van de recensie van Drive & Cry van Emily Nenni eindigde met een kanttekening. Want ook al viel er veel te genieten op dat album uit 2024, het kindstemmetje dat ze opzette temperde uiteindelijk het enthousiasme wat. Op Movin’ Shoes (New West Records) valt dat puntje van kritiek weg. Nenni voert op haar nieuwste een lichte stijlverandering door. De honky tonk heeft plaats gemaakt voor countrysoul. Weliswaar heeft ze het nog steeds over het nachtleven en doet ze een cover van Honky Tonkin’ van Delbert McClinton, de sound met toetsen en blazers voert haar deze keer verder. Met meer…

Zelf weet Rodney Crowell niet meer precies waarom hij deze opnamen uit 2005 destijds niet uitbracht. De liedjes die nu als Then Again (New West Records) alsnog verschijnen bevielen hem om de een of andere reden niet, maar toen hij ze onlangs op de plank terugvond en had beluisterd was zijn oordeel flink bijgesteld. Nu was het tijd voor dit album, zo oordeelde hij, ook al maakt hij niet echt duidelijk waarom. Vond hij de nummers wellicht iets te sentimenteel en gladjes? Zou kunnen na The Houston Kid (2001), Fate’s Right Hand (2003) en The Outsider (2005), albums waarmee hij daarvoor indruk had meer…