De Australiër Sam Shinazzi maakt muziek voor mensen die weten dat het leven zelden verloopt zoals gepland. Op zijn nieuwe album On a Highway Somewhere (Stanley Records) trekt hij negen nummers lang door een landschap van beperkte kansen en gedaalde verwachtingen, bevolkt door personages die desondanks blijven doorgaan. Shinazzi’s referentiekader is helder: Springsteen, Paul Kelly, Hüsker Dü. Die laatste band is niet zomaar een voetnoot. Het opvallendste nummer, Grant Hart Can’t Find the Keys to His Car, is een openlijk eerbetoon aan de drummer en meer…

Het verhaal achter dit album is bijna even boeiend als de muziek zelf. Satellite Inn is een Italiaanse band uit Forlì die in de late jaren negentig behoorde tot de vroegste golf van de alt-countrybeweging. In 1997 tekende de band bij het label MoodFood Records, dat een jaar later het debuut Cold Morning Songs uitbracht. In 2002 fungeerde Satellite Inn als begeleidingsband voor Robert Fisher van Willard Grant Conspiracy tijdens diens Italiaanse tournee, wat leidde tot opnamesessies met Fisher als producer. Maar het label dat de plaat met die opnames zou uitbrengen ging failliet en meer…

Een erg goed debuut dat september vorig jaar verscheen is The Land On Most High (Elbow Grease Records) van Jack Blocker. De jonge Texaan is duidelijk geïnspireerd door oude country, maar zijn versie van traditionele vormen is volledig zijn eigen ding. Hij brengt Tall Tales and Old News en slaagt er daarbij helemaal in om die actueel te laten klinken. Heeft alles te maken met de manier waarop hij uitermate relaxed en volledig in controle zijn liedjes zingt. En met de manier waarop zijn begeleiders dat omlijsten. Volstrekt natuurlijk klinkt het. Nergens ook maar een spoortje van effectbejag te meer…

Het houdt niet op! Weer een americana-album uit Overijssel dat we hier willen bespreken. Uit Salland dit keer. Down To East, Vol. 1 (Goomah Music) van het Salland Sound Collective, een – de naam zegt het al – collectief van muzikanten die wonen in of banden hebben met de betreffende landstreek. Ze betrokken vorig jaar een hut op de hei om in een week 12 nummers op te nemen. We komen onder meer tegen: Jesper Albers (van JesperJesper), Jim Zwinselman (ook van JesperJesper, maar eveneens van Bökkers en Jimmy Diamond), Bastian en Daan Pen (voorheen Tricklebolt), meer…

Een nieuwe lente, een nieuw geluid. Dat geldt echter niet voor The Delines. Zij hebben wel een nieuw album uitgebracht, The Set Up (Decor Records), maar van een nieuw geluid is geen sprake. De band brengt namelijk 12 nieuwe songs die in het verlengde liggen van wat zij ook al op Mr. Luck & Ms Doom (2025) lieten horen. Verhalende songs dus die als jazzy countrysoul omschreven kunnen worden. Als je daarvan houdt, is The Set Up natuurlijk spekkie voor het bekkie. Misschien is de sound van The Delines op dit nieuwe album zelfs nog iets verder uitgepuurd. Het is allemaal heel verantwoord en meer…

Ergens in het grensgebied tussen The Gourds, Tramped By Turtles, Old Crow Medicine Show en The Pogues opereert een kwartet dat zich Pert Near Sandstone (vaak afgekort tot ‘Pert Near’) noemt en onlangs in eigen beheer album nummer negen heeft uitgebracht: Side By Side. De bandnaam (‘nog net geen zandsteen’) heeft geen concrete betekenis, maar verwijst naar de verbinding tussen het landelijke karakter van hun muziek (aan de Appalachians gelieerde folk en bluegrass) en de herkomst van de leden van de band, namelijk de Midwest. De line-up is J Lenz (akoestische gitaar), Justin meer…

Minder dan een halve minuut heeft Trey Hensley nodig om te overtuigen. Gewoon door de manier waarop hij de snaren van zijn akoestische gitaar laat trillen. Nou ja, gewoon… Zeg maar gerust grandioos. En het is niet alleen ontzettend knap hoe hij zijn instrument beheerst, het resultaat is uiterst meeslepend. Nergens wekt Hensley namelijk de indruk dat hij wil imponeren met vingervlugge virtuositeit; hij laat de noten als franje heen en weer slingeren en altijd in dienst van de liedjes. Die eerste halve minuut is direct het titelnummer van Can’t Outrun The Blues (Pinecastle Records), waarop ook vooral het samenspel meer…

Het is niet de eerste keer dat Capps reclame maakt voor zijn geboorteplaats. En vast en zeker ook niet de laatste keer. Dat schreef ik vijf jaar geleden in de recensie van I Love San Antone van Garrett T. Capps. Dat was niet zo’n gewaagde voorspelling, want waar het hart vol van is, loopt de mond van over. Het nieuwste album van de Texaan heeft dan ook als titel I Still Love San Antone (Nudie Records). Capps komt woorden tekort om de stad de hemel in te prijzen. Vanaf het draaien aan knoppen van de radio op The Journey Begins is het album bijna een hoorspel en natuurlijk is op een van die meer…

Nog meer moois uit het Zwolsche wordt geboden door JesperJesper, die net zijn debuutplaat Soul For Sale (Goomah Music) heeft uitgebracht. Achter de naam JesperJesper gaat Jesper Albers schuil, die in het dagelijks leven drummer is bij de rockband Paceshifters. Maar Albers kan dus ook een andere rol spelen, die van zanger-gitarist in een alt-countryband. En met verve, want wat een prachtig album is dit Soul For Sale! Elf zelfgeschreven nummers waarin Albers en de zijnen (Hette Maaijen – drums, Aimee Magsino – bas/zang, Michiel Kemper – gitaar en Jim Zwinselman – gitaar/pedalsteel) meer…

The Quiet Room is een band die in het verleden door het leven ging als True Grit en als zodanig twee albums uitbracht. Omdat de muzikale focus de laatste tijd wat verbreed werd (naast Amerikaanse rootsmuziek nu ook Britse folk), leek het goed om ook afstand te doen van de oude naam. Op het titelloze album (eigen beheer) van de band uit Zwolle en omstreken staan 12 meestal door zanger-gitarist René van den Belt alleen (soms schreef bassist Ben Vulkers mee) geschreven songs. Keurig ingekleurde songs ook, waarin de leadzang vaak verdeeld is tussen meer…

Een grappig zinnetje uit The Things You Left Behind maakt duidelijk uit welk vaatje Erik Vincent Huey tapt op Fort Defiance (Appalachian AF Records). Want wat zijn ex achterliet toen ze vertrok was onder meer ‘a Del-Lords record that used to be mine’. Ja, natuurlijk had Huey een plaat van de band van Eric ‘Roscoe’ Ambel, die dit album produceerde. Dit is hetzelfde soort rootsrock van de Amerikaanse oostkust. Op Grievous Angels zingt hij over ‘a shot at glory every night along the tour’. Hij is al een tijdje actief, maar nog niet genezen van het virus dat rock-’n-roll heet. Het nummer meer…

Matt Arbogast maakt al ruim twintig jaar albums als The Gunshy. Hurricane Umbrellas (Sleep Recordings) is het eerste dat we hier bespreken. Daarop leren we hem kennen als een songschrijver die zich kwetsbaar durft op te stellen. Bewust gebruik ik hier de term singer-songwriter niet, want de artiest uit Chicago beschouwt zichzelf niet echt als een zanger. Daar kun je wel in mee gaan, maar met die trillende stem weet hij je wel te raken. Op On The Day I Met You valt te denken aan Vic Chesnutt bijvoorbeeld. Leonard Cohen, John Prine, David Berman en Jason Molina worden genoemd als meer…

Een absolute must voor fans van The Long Ryders en The Jayhawks, dit album van The Sky Chiefs. Dat is niet zo raar, want op The Sky Chiefs (Chimney Bird Records) is Stephen McCarthy een van de chefs en die speelt al sinds 1982 in The Long Ryders en toert ook wel met The Jayhawks. Begin jaren 90 vormde hij met de minder bekende Kevin Pittman deze band die een album opnam dat echter nooit het licht zag. Pas onlangs werden de zoekgeraakte opnamen ergens op een zolder teruggevonden. Wat een geluk, want op 14 nummers bewijzen McCarthy en Pittman niet alleen dat ze als zangers een geweldig meer…

Sinds hun debuut in 2006 hebben The Infamous Stringdusters zowat elk jaar een plaat uitgebracht. Toch is het ze al die tijd gelukt buiten de aandacht van deze website te blijven. Nu, na twintig jaar, komen ze met een loeisterk album met twintig nummers, toepasselijk 20/20 (Americana Vibes) geheten, en wordt het voor ons hoog tijd de schade in te halen. Andy Hall (dobro), Andy Falco (gitaar), Chris Pandolfi (banjo), Jeremy Garrett (fiddle) en Travis Book (bas) zitten in de hoek van de progressieve bluegrass en laten op 20/20 ruim een uur lang horen wat daaronder verstaan moet worden: virtuoos snarenwerk meer…

Aan The Sheepdogs besteedden we hier niet eerder aandacht, maar het nieuwe album van deze Canadese band schreeuwt werkelijk om een recensie. Een positieve recensie wel te verstaan. Keep Out Of The Storm (Right On Records) biedt alles wat een liefhebber van southern rock wenst, en meer. De mannen van deze in 2004 in Saskatoon opgerichte band moeten in hun jeugd veel naar The Marshall Tucker Band of The Allman Brothers hebben geluisterd want die invloed is overduidelijk in songs als Nobody But You en Out All Night. De titelsong is met zijn orgastische meer…

Naast het reguliere werk verschenen er tot dusver van de Canadese Lynn Miles ook vier albums met kalere versies van haar songs. Zo wil ze al haar liedjes beschikbaar maken voor een groter publiek dan alleen haar huiselijke omgeving. Van die Black Flowers Vol. 1 tot en met Vol. 4 is nu een compilatie verkrijgbaar: A Bouquet Of Black Flowers (Must Have Music/CRS). Die opnamen zonder een volledige begeleidingsband zijn simpelweg goedkoper om te maken; bovendien kunnen die versies ook persoonlijker worden. Op het begeleidende persbericht staat dat het gaat om alleen zang en gitaar, maar meer…

Het is maart, kunnen we het al over de jaarlijstjes hebben? Goed, ik hoor niemand en dat leg ik dan maar even uit als geen tegenspraak. Dan maar even uitleggen dat het de schuld is van Trey Hedrick dat ik er nu al over begin. Zijn Sing, Appalachia (Grange Hall Records) is namelijk wel een kandidaat voor een mooi plekje op die lijstjes met favoriete albums. Het is een debuut. Hedrick komt uit het zuidoosten van Ohio en daar liggen de uitlopers van de Appalachen, zoals onlangs ook al opgemerkt in een recensie van Low Gap. Dat betekent dat de roots van country dichtbij zijn. Wat deze singer-songwriter en meer…

Over Zachary Lucky’s vorige album The Wind waren we eind 2024 zeer te spreken. Nu zijn er The Lost River Sessions (Wroxton Recordings), opgenomen in een schuur in Bowling Green, Kentucky (en de laatste twee nummers voor een zaal met publiek, ook weer in Bowling Green). Lucky is een Canadees, net als Gordon Lightfoot, waar hij qua stem en muziek best wat van wegheeft, net als van Jesse Winchester en Kris Kristofferson, en Richard Shindell trouwens, en de voormalige Altcountry.nl-favoriet Richard Stooksbury (helaas allang verdwenen uit de muziekwereld, maar gelukkig meer…

Ongecompliceerd en lekker losjes, The Nude Party is terug met Look Who’s Back (eigen beheer). En zoals we van de band uit de staat New York gewend zijn duiken ze weer in het verleden en dan met name de jaren 60 en 70. Dat zijn de gloriejaren van de popmuziek, dus veel te klagen is er niet. Toch zou je inmiddels wensen dat ze ook eens zouden verrassen met nieuwe inzichten. Een liedje over Sweetheart Of The Rodeo (van The Byrds, maar die toelichting is naar ik aanneem hier niet echt nodig) op de radio is leuk, maar Sweetheart Of The Radio, compleet met steelgitaar, mondharmonica, orgeltje en de meer…

Queen Esther bracht een aantal jaar geleden een tijdje door in Gettysburg, de plaats in Pennsylvania waar tijdens de Amerikaanse burgeroorlog een belangrijke veldslag tussen de Noordelijken en de Zuidelijken plaatsvond. Terwijl er overdag gevochten werd haalden soldaten van het Zuidelijke leger ’s avonds zwarte mensen -die daar als vrijgemaakten leefden- uit hun huizen om ze in de Zuidelijke staten als slaafgemaakten te verkopen. De werkwijze die ook als Blackbirding bekend staat. Dat werd ook de titel van het nieuwe album (EL Recordings) van Queen Esther. De 11 nummers op deze plaat zijn allen geïnspireerd door de gebeurtenissen in meer…

In veertig jaar verschenen er van het trio Dash Rip Rock zo’n twintig albums. Bill Davis (gitaar, zang) is er als leider al die tijd bij geweest. Hij moet over een goede conditie beschikken, anders hou je het niet zo lang vol met dit soort energieke cowpunk. Het onder leiding van Matt Patton in Mississippi opgenomen A Song In Everyone (Dial Back Sound) verschilt niet wezenlijk van het titelloze debuut uit 1987. Die lange adem heeft veel te maken met trouw blijven aan jezelf: I Don’t Want To Be A Whore. Het album begint wat log met Taking You On en Dangerous Ways neigt naar hardrock, maar de zang is op dat nummer juist meer…

Paul Langlois was bijna vanaf het begin de tweede gitarist in The Tragically Hip. Al tijdens het bestaan van die band maakte hij twee albums onder eigen naam, te weten Fix This Head (2010) en Not Guilty (2013). Na de dood van bandleider Gordon Downie in 2017 kwam Langlois in 2024 met Guess What en nu verschijnt van hem Smooth Rock Falls (Ching Music Inc./Fontana North). Zijn naam is nooit eerder gevallen op deze site, maar dit album is in ieder geval een echte aanrader. Met There’s Nothing Wrong en MorningGuyNightGuy besluit hij met twee nummers die fans van Lou Reed zullen bekoren. De Canadees meer…