Onverzettelijke karakters op zoek naar goud. Dolende zielen onder de eindeloze hemel. Rottende lijken in verlaten stadjes. Voorouders die indianen uitmoorden. Bandieten die een moeder om het leven brengen. Een wraakzuchtige zoon die wraak neemt. De toorn van Sitting Bull en Crazy Horse. Buffalo Bill met bloed aan de handen. Zomaar wat lieden uit de liedjes op Where The Myrtle Doth Entwine (Black Phoebe), een conceptalbum over het Wilde Westen van Jonny Miller die begint bij de zoektocht naar goud in de heuvels van Californië. De artiest die in de woestijn ten oosten van Los Angeles woont tracht meer…

Net als de hieronder besproken plaat van Idle County grijpen Grapes Of Grain op hun nieuwe album A Muted Hey (eigen beheer) terug op een klassieke altcountrysound. Het Utrechtse duo doet dat echter niet op zo’n harde en robuuste wijze, maar kiest voor een meer rustieke invalshoek. Alexis Vos schrijft de meeste nummers, zingt en speelt hier en daar gitaar en bas, terwijl Berend Jan Ike een heel instrumentarium bespeelt (banjo, lap steel, drums, piano en veel gitaar). Daarnaast zijn er nog enkele gastmusici die hun bijdrage leveren, waaronder oud-lid Stefan Breuer en Franc Timmerman, in meer…

Op zijn Instagram-pagina zien we Richard Gans nogal eens op zijn chopper stappen en als een Easy Rider door het westen van Amerika rijden. In het spoor van zijn helden. ‘I’m chasing the highway life’, zingt hij op Serena, het eerste liedje op Before The Poppies Bloom (Honey Baby Records). Bijna alle nummers op zijn debuut gaan over zijn belevenissen, die zich voornamelijk in midtempo afspelen. Haastige spoed is op zo’n chopper immers niet de norm. Zo’n motor heb je om achteroverleunend langs de letters HOLLYWOOD te toeren (LA Werewolf). Liefst zonder helm, ook al is dat wel meer…

Ed Snodderly voert tegenwoordig als artiestennaam ES Pearl. ‘ES’ is duidelijk. ‘Pearl’ zit in zijn familie van moederskant: oma Pearlie Belle, mama Willie Pearl en zijn dochter Lyra Pearl. Met zijn pseudoniem lijkt Snodderly de Appalachencultuur waar zijn familie in geworteld is, in ere te willen houden. De albumtitel Es Pearl Presents Ed Snodderly Bagage Flies Free (Majestic Records) wijst erop dat je al je ervaringen, herinneringen, vriendschappen, tegenslagen en geluksmomenten niet apart hoeft in te checken; die draag je gewoon met je mee – of je wilt of niet. Zo kijkt het meer…

Er komen dit jaar nog albums uit van Lambchop, The Jayhawks, Buddy Miller en Son Volt. Het lijkt wel of we weer halverwege de jaren 90 zijn aanbeland. Daar past het verschijnen van Long Gone Saviors van Idle County mooi bij. Niet dat deze band uit Asheville, North Carolina, toen al bestond, maar songwriter en centrale man Ben K. Lochen luisterde wel veel naar de klassieke altcountrybands. En dat hoor je terug in de tien nummers van deze debuutplaat: echt gruizige alternatieve country, waarin de elektrische gitaar meestal de overhand heeft en waarin accenten op pedal steel, fiddle en meer…

‘Folk music to feed your soul’, staat op de website van George Mann, die samen met Si Kahn een album vol protestliederen aflevert. Mayday! (Living Legacy Records) heeft als ondertitel Songs to Keep Our Hearts Strong and Steady for the Fight! Twee jaar geleden verscheen van beide veteranen Labor Day: A Tribute To Hardworking People Everywhere. Een terecht eerbetoon, maar nu is het pas echt menens; met deze Amerikaanse president is het tijd voor een noodsignaal. Anyone Can Be President is helaas maar al te waar. Mann en Kahn bestrijden met woorden de knokploegen van ICE en in het laatste meer…

Leadbeaters is geen onbekende naam op deze site. Vorig jaar bracht deze Amsterdamse roots- en stringband een album uit met de Groningse singer-songwriter Timo de Jong. Nu is het zogezegde solodebuut van de Leadbeaters aan de beurt: Juice In The Crank (eigen beheer). Het viertal – Sander Borst (gitaar), Moira Mirck (fiddle), Tony Sjef (mandoline) en Thomas Olivier (bas en veel meer) – komt op de proppen met negen traditionals en drie zelfgeschreven nummers die allemaal een enthousiaste en redelijke rauwe vertolking krijgen. Borst en Mirck verdelen daarbij, als er gezongen wordt, de meer…

Het komt niet vaak voor dat we hier albums van Spaanse artiesten bespreken. Voor Past Lives In California (Great Canyon Records) van Juana Everett bestaat echter een goede reden: het is een uitstekende plaat. Juana Everett is een Madrileense die tien jaar geleden naar Los Angeles verhuisde. De als Juana Fernández Izuzquiza geboren Everett bracht daar een eerste album uit, Moving On. Die titel nam ze vervolgens letterlijk, want na die plaat verhuisde ze naar Nashville, waar ze landgenoot Alex Muñoz ontmoette (gitarist bij onder anderen Margo Price, Jeremy Ivey en Nikki Lane). Met meer…

In het artwork en de albumtitel van The Restless Wandering Avry Truex (eigen beheer) zitten enkele verwijzingen naar Townes Van Zandt verborgen; de liedjes herbergen er nog veel meer. Avry Truex komt uit New England, maar de rusteloze zwerver reisde af naar Nashville. Hij leefde er eerst in zijn auto en zoiets is wel passend voor iemand die de geest van Van Zandt tracht te grijpen. De ontberingen waren niet voor niets, want wat hij op dit album heeft bewerkstelligd is ronduit grandioos. In net iets minder dan een uur brengt hij 14 liedjes die niet zouden misstaan in het oeuvre van Van Zandt. Waarmee dit een meer…

Songsmid Joe Pernice blijft zich concentreren op de inspiratie die hij in periodes voelt opkomen. Op Sunny, I Was Wrong (New West Records) staan elf nieuwe liedjes die hij met bevriende collega’s heeft opgenomen. Liedjes bij de lurven grijpen, dat is zoiets als je gedachten ordenen. Geen betere manier om dat te doen voor Pernice dan een stukje te fietsen. De cadans van de omwentelingen zorgt voor rust in zijn hoofd, zodat hij alle ideeën daarna uit kan werken. Muzikaal weet hij altijd iets van een sprankelende melodie te stoppen in verder tamelijk klein gehouden liedjes. Een sterk voorbeeld is Deep Into The Dawn, waarvoor meer…

Elke keer! Iedere keer grijp ik naar mijn telefoon als ik Sweet Rose-Marie van het nieuwe album Heavy Kitten (Sound Asleep Records/Ella Ruth Institutet) van The Satchel Kid draai. Daarin zit namelijk tweemaal een bekende ringtone verwerkt in de mix. Klaarblijkelijk ben ik inmiddels zo voorgeprogrammeerd dat mijn hand automatisch richting mobiel beweegt. Een grapje op dit nieuwe, tien nummers tellende album van de in Zweden terechtgekomen Amerikaan Michael McGowan. Eerder bespraken we hier When It Stops Hurting. Ten opzichte van dat album schuift The Satchel Kid nu meer…

Of Eli Fox een gouden toekomst tegemoet gaat als artiest valt nog te bezien. Voorlopig moet hij het doen met 74 luisteraars per maand op Spotify. Toch is Qualified Country Gold (eigen beheer) van de singer-songwriter uit Knoxville, Tennessee, beslist de moeite waard voor liefhebbers van authentieke rootsmuziek. Fox was op jonge leeftijd al in de ban van Woody Guthrie en speelde veelvuldig op straat met een stel vrienden in zijn woonplaats. Op dit album speelt hij bijna alle instrumenten zelf. Banjo, gitaar, steelgitaar, viool … noem maar op. Bij Boy Named Banjo – de band die tegenwoordig Breakfield heet en die meer…

Er is weinig reden voor liefhebbers van de met surf en twang doorspekte sound van The Sadies om Were The Watchtowers (Yep Roc Records) aan te schaffen. De in 2022 onverwacht op 48-jarige leeftijd overleden Dallas Good was mede-oprichter van die Canadese band, waarvan hij samen met zijn broer Travis het gezicht vormde. Daarnaast was hij actief in nog meer bands. Sinds 2008 werkte hij met Richard Reed Parry van The Arcade Fire aan de opnamen die op dit album te beluisteren zijn. Van alt-country of zelfs rootsrock is nauwelijks sprake, ook al werken er wel mensen mee als Neko Case, Kurt Vile, John Doe, meer…

Na zeven jaar eindelijk weer eens een nieuwe studioplaat van Ryan Bingham. Dat is op zich al goed nieuws en helemaal als They Call Us The Lucky Ones (eigen beheer/Thirty Tigers) zijn rondjes draait. Want verdikkeme, de voormalige rodeocowboy met de ruige strot die de laatste jaren vooral bekendheid verwierf als acteur in Yellowstone, heeft samen met The Texas Gentlemen een album opgenomen dat heel veel nieuwe collega’s die op de trein zijn gesprongen een poepie laat ruiken. Want laten we eerlijk zijn, het succes van de stroming heeft wel zo zijn schaduwkanten. Heel veel albums klinken tegenwoordig nogal meer…

Nathan Evans Fox groeide op aan het eind van een doodlopende straat in Glen Alpine, North Carolina, in een gemeenschap die moest dealen met massa-ontslagen door fabrieken die de deuren sloten. Dat heeft wat gedaan met de manier hoe de singer-songwriter tegen het leven aankijkt. Op de twaalf liedjes van Heirloom (Free Dirt Records/Sonic Rendezvous) gaat hij vooral in op de keuzes die ons wachten op ons levenspad. Opener Lots Of Beginnings handelt over zijn verantwoordelijke rol als vader. Met een koortje dat de kinderstemmen op The Wall van Pink Floyd in meer…

Maya de Vitry gaat met haar vijfde soloalbum gewoon verder vanaf waar ze met The Only Moment (2024) gebleven was. (Kun je eigenlijk nog wel van een soloalbum spreken als de band waaruit ze voortkwam, The Stray Birds, allang uit het collectieve geheugen verdwenen is? Niet terecht overigens, dat verdwijnen, want de zwerfvogels maakten beslist mooie muziek.) All My Faith (Mad Maker Studio) bewijst opnieuw De Vitry’s ongebonden veelzijdigheid qua repertoirekeuze, én dat ze over een ongekend krachtige en elastische stem beschikt. Wellicht gaat sommigen die vocale reikwijdte wat te ver – een meer…

Zoals op de hoes van het nieuwe album van The Hanging Stars, Just A Day (Loose Music), te zien is, bestaat de band tegenwoordig nog uit vier leden. Daar moet meteen een kanttekening bij: drummer Paulie Cobra (wel op de foto te zien) doet niet meer mee bij optredens. De belangrijkste constatering is echter dat pedalsteel-speler Joe Harvey-Whyte de Londense band heeft verlaten. Dat heeft ook gevolgen voor de sound van het kwartet op dit nieuwe — inmiddels zevende, als je de plaat met folkzangeres meer…

De akoestische muziek van Jesse Appelman beperkt zich niet tot bluegrass. De snarenplukker op mandoline speelt ook choro, een instrumentaal Braziliaans genre waarin een hoog tempo en improvisatie centraal staan, en jazz. Op Where We Go (eigen beheer) blijft hij echter voornamelijk bij country. Van de elf composities zijn er zes van hemzelf en dat zijn allemaal instrumentale werkjes. Opener Valley Springs is een snel werkje, maar Lyell Fork daarentegen begint juist traag en wordt gekenmerkt door klotsende noten. En So Close is uitermate weemoedig. The Hills Of Isle Au Haut van meer…

De Amerikaan Johnny Delaware is niet te benijden. Hij is op On God’s Time (Normaltown Records/New West Records) constant bezig met vergankelijkheid. Weliswaar tilt hij daar zelf niet zo zwaar aan; sterker nog, hij omarmt het als een levensfilosofie. De onvermijdelijke dood betekent volgens hem maar een ding: ten volle leven. Maar die zoektocht naar een plaatsje in de kosmos pakt nogal vermoeiend uit. Vooral omdat hij nogal overtuigd is van zijn gelijk. Zo’n zalvende stem op Heaven’s Town, daar moet je tegen kunnen. ‘If I had a crystal ball / I’d put my hand on it for you’, klinkt het meer…

Deer Tick bestaat inmiddels meer dan twintig jaar, maar op hun negende studioalbum Coin-O-Matic (ATO) klinken ze alsof ze nou eens precies weten wat ze willen zeggen. Dat is niet vanzelfsprekend voor een band die de afgelopen jaren het nodige heeft doorgemaakt: een afkickperiode voor frontman John McCauley, de financiële klappen van de pandemie, en een noodgedwongen herbezinning op wat Deer Tick eigenlijk is. De wekelijkse bandvergaderingen in een café in Providence, Rhode Island, het zakelijk runnen van “Deer Tick Inc.” – het klinkt misschien weinig meer…

Zes jaar geleden prijkte Blue Eyes, the Harlot, the Queer, the Pusher & Me van Waylon Payne (zie recensie) hoog op mijn jaarlijst. Een monumentaal mooi countryalbum. En daarna werd het weer stil rondom Payne. Tot nu, twee weken geleden liet de Amerikaanse singer-songwriter een nieuwe plaat op de wereld los: Wayward (Big Loud). Ik kan jullie geruststellen: wederom een album van grote klasse, met 13 songs. Allereerst is Payne een Zanger met een hoofdletter Z. Fijn geluid en een geweldige timing. Daarnaast zijn de gevarieerde songs ook weer om door een ringetje te halen. Alsof je naar een meer…

Schuilde John R.Miller op zijn vorige album Heat Comes Down wellicht nog wat in de slagschaduw van vertrouwde meesters als Guy Clark, Townes van Zandt, Billy Joe Shaver en John Prine, op The Great Unknowing (Rounder Records) gooit hij onbevreesd alle remmen los en lijkt hij zijn ware identiteit gevonden te hebben, namelijk die van een bravoureuze alleskunner die zich niet tot een bepaalde stijl of traditie laat insnoeren. Het geluid is voller, de begeleiding uitgebreider, de inhoud scherper, de lengte langer (ruim een uur, zestien tracks). Niet voor niets heet meer…