Uit de nalatenschap van een echte countryliefhebber belandde onlangs een hele stapel oude countrytijdschriften bij mij. Echt papier dus, je weet wel: pagina’s die aan elkaar vastzitten. De Country Gazette is je misschien bekend, maar er zaten ook jaargangen van Country & Western Hayride, Strictly Country en Hillbilly Hayride tussen. Die laatste is veruit de oudste: het verscheen van januari 1958 tot en met december 1965. En wat staan daar prachtige verhalen in!
De Dutch Stickbuddy Club
Hillbilly Hayride was eigenlijk het clubblad van de Dutch Stickbuddy Club (DSC). Stickbuddy? Gelukkig leggen voorzitter B.W. Schipper en secretaris A. Meerholz dat meteen uit in het eerste nummer, dat ze zelf volschreven. Letterlijk vertaald is meer…
De nazomer en herfst wisselen elkaar voorlopig nog een beetje af. Mooie dagen, grijze dagen. Goed moment voor Goodbye Summertime (Dandy Boy Records) van The Goods. Deze band uit Oakland, Californië slaagt er in ieder geval in om de zomer nog een beetje te verlengen. Hoe? Met sprankelende melodieën die Britse beat en folkrock verenigen. Met één woord: powerpop. Zonnige indiepop met wat jangle. Met een toefje melancholie, passend bij een songtitel als Summer’s Almost Gone. The Goods is een project van Rob Good, die alle nummers schreef, de plaat produceerde en ook bijna 
De mannen van 
Ook alweer zo’n heerlijke schijf van Nederlandse bodem en net als die van Barn & Belle uit Limburg. Hoewel: een aantal songs van Late Bloomer werd opgenomen in de Abbey Road Studios in Londen. Late Bloomer (eigen beheer) is het tweede album van 
De Amerikaan Jeff Plankenhorn woont tegenwoordig in de Canadese provincie British Columbia. De singer-songwriter en gitarist, vooral bekend om zijn spel op slidegitaar, heeft zijn artiestennaam ingekort tot 
In een 
Vorig jaar ging het in deze rubriek ook al over Sweetheart Of The Rodeo van The Byrds. In 
Als je de namen Veerman, Tuip, Schilder, Karregat en Steur tegenkomt, dan weet je dat je met Volendamse muziek te maken hebt. Ze staan op het binnenhoesje van Carouser (eigen beheer) van 
Aan de indierock van 
Vier keer waardeerden we de pure pop van 
In country en soul gaat het vaak over hartzeer na een verbroken relatie. Op Getting There (Yep Roc Records) laat 
The 
Vanuit Limburg ontvingen we het album Safe Travels van 
Rodney Crowell produceerde het nieuwe album van 
Sommige artiesten worden praktisch nooit besproken en er luistert geen hond naar hun albums. En als ze mooie platen maken, is dat doodzonde. Daarom zijn wij er. The Dark American Night van 
‘At once both strangely familiar and endearingly offbeat’ zegt 
In oktober treedt 
In november treedt 
Heel enthousiast waren we drie jaar geleden over Red Eye Radio van 
Sound Signal Serenades (Thirty Tigers) is het twaalfde album van 
Lou Ford is niet alleen een vilein karakter uit Jim Thompsons roman-noir 
Op zijn vorige twee albums leek 
Country is in opkomst in Nederland. Dat beeld kwam althans naar voren in twee recente publicaties: een stuk op 
Op 
Al decennia actief, maar nog altijd staat er in de blurb op A4-tjes dat hij nog niet gearriveerd is. Dat krijg je als je altijd op de randen van de genres balanceert. Maar 
In de herfst van 2025 bracht 
“And I played in Natchez / I played in Amsterdam”, zo zingt 