P.J.M. Bond heeft een punt. In een tijdperk waarin algoritmes en AI de muziekindustrie steeds verder in een wurggreep houden, koos de, inmiddels Rotterdamse, singer-songwriter voor de meest analoge aanpak denkbaar: een band die de nummers voor het eerst hoorde in de studio, live opgenomen in één ruimte, een paar takes per song. Geen overdubs, geen correcties achteraf. Het resultaat is Coyote (King of the Island), zijn derde plaat en eerste voor het Excelsior Supports-label. De filosofie is sympathiek. De uitvoering is dat grotendeels ook — al is “grotendeels” hier het sleutelwoord. Want Bond meer…

De afsluiter van Nothing Lasts Forever (Raintown Records), het nieuwe album van de in Canada opgegroeide, maar tegenwoordig in Californië vertoevende Brock Davis, is uiterst sentimenteel, toch is A Daughter een pakkende song waarvan je het verhaal graag wilt geloven. Davis begint over hoe hij opgroeide. Een vader die werkte bij een houtzagerij, een moeder die thuisbleef om de kinderen op te voeden. Op 57-jarige leeftijd komt ze te overlijden door kanker. Even later wordt het gezin uitgebreid met een zus, omdat moeder een kind bleek te hebben waarover de andere kinderen, vier jongens, nog nooit iets hadden meer…

Trek de w in de voornaam van Owen Burton uit elkaar en je hebt de verklaring voor de naam Ovven. Gnawing At The Cord (eigen beheer) heet het debuut van dit Ovven. En dat is er eentje! De thermische zekering springt eruit. Letterlijk: opener Thermal Fuse schiet direct uit de startblokken met een harde stotterende gitaarriff en maakt meteen duidelijk dat de Nashville-by-way-of-Chicago songwriter geen tijd wil verspillen. Dit is een gitaargedreven indierock/alt-country plaat die klinkt alsof hij al jaren had liggen wachten om gemaakt te worden. Burton financierde het meer…

Sinds zijn achtste speelt Cameron Nickerson al countrymuziek, ook al was hij in zijn jeugd meer geïnteresseerd in rock en metal. Toch zorgden zijn vader en grootvader, beiden actief in bluegrass, ervoor dat de belangstelling voor rootsmuziek het won. The Wagon (eigen beheer) is het derde album van de Canadees die het met zijn band The 340 South vooral in bluegrass zoekt. De snelle gitaarnootjes op The Devil Won’t Stop krijgen gezelschap van mandoline, banjo en fiddle. Staande bas en mandoline zorgen op Zombie voor vertwijfeling: ‘I think I’m turning into a zombie’. Een dobro meer…

Twaalf jaar. Zo lang heeft het geduurd voordat de Nijmeegse rootsband DIX zijn derde studioalbum uitbracht. Die lange weg is voelbaar in elke noot van Ludovicus Bosco Hic Fuit (eigen beheer), een album dat druipt van weemoed, warmte en oprechte liefde voor muziek. De titel is niet zomaar een naam. Het Latijn fuit hic — “was hier” — draagt een rijke kunsthistorische lading. Jan van Eyck schreef in 1434 op het beroemde Arnolfiniportret de woorden Johannes de Eyck fuit hic: een handtekening midden in het schilderij, boven een bolle spiegel die de hele ruimte weerkaatst. Niet bescheiden meer…

Binnenkort komt Jerry Leger weer langs om zijn fijne popmuziek aan het publiek te presenteren tijdens een tournee. Waves Of Desire (DevilDuck Records) is alvast een goede titel, want zijn tijdloze liedjes brengen inderdaad golven van verlangen en als er iets is wat bij pop hoort, dan is het toch wel dat. Het is de sound van de jeugd en een nog onvervulde hoop op al het moois dat nog moet komen. Zoals Leger vroeger gekluisterd was aan de radio en helemaal opging in Everly Brothers, The Drifters, Roy Orbison, The Zombies en vooral The Beatles, dat gevoel dus. De tien liedjes op zijn nieuwste album slagen erin om meer…

Wat doe je als americanist tijdens een weekendje Parijs? Dan luister je naar Baptiste W. Hamon. Na afloop van diens laatste album schotelde Spotify me een heel lekkere track voor van La Maison Tellier. En die hebben nu net een nieuwe plaat uitgebracht: Timidité des Arbres (Messalina). Het achtste album van dit collectief uit Rouen rond zanger-gitarist Helmut Tellier viert het twintigjarig bestaan van de band. Het kwintet zelf omschrijft het ook als een knipoog naar Folklore, het album van 16 Horsepower. Niet omdat de titels iets met elkaar te maken hebben, maar vanwege de meer…

Eerder dit jaar kwamen Eric Brace en Thomm Jutz hier nog samen ter sprake met hun mooie album Circle & Square. Nog geen drie maand later is de tweede van het duo alwéér aan de beurt, nu in z’n eentje met Ring-A-Bellin’(eigen beheer). Op zijn website legt Jutz uit hoe dat zo gekomen is: hij dacht al een tijdje aan een nieuw soloalbum, dat zowel muzikaal als thematisch af moest wijken van wat hij eerder gedaan had. Het idee was om elk liedje met de kleinst mogelijke bezetting op te nemen. Sommige écht solo, andere alleen met Jutz’ gitaar en de bas van Mark Fain, soms als een trio met Tim O’Brien en Michael Rinne. Die meer…

Blame the Clown (Jazz Life/Chain Smoking Records) is een van de vreemdste albums die ik de afgelopen jaren heb gerecenseerd. Het duo Twisted Teens uit New Orleans bestaat uit “Razor” Ramon Santos op pedal steel en Caspian Hollywell op alle andere instrumenten. Op hun tweede album leveren ze twaalf nummers in dertig minuten. Meer hebben ze niet nodig. De muziek valt ergens tussen country-punk en garagerock, maar past in geen van beide categorieën volledig. Santos’ klagende pedal steel geeft de nummers een high & lonesome karakter, terwijl Hollywell’s schuurpapieren meer…

Flatland Cavalry’s hoesfoto’s zien er prachtig uit; stijgerende cowboypaarden, klassieke boerenwindmolens, een ouderwetse Greyhoundbus op weg door ‘countryland’ en een eenzame gitarist bij het houtvuur. Toch zou deze rurale visuele thematiek je op een dwaalspoor kunnen brengen, zeker in combinatie met de bandnaam. Dit dynamische sextet uit Lubbock, Texas, blijft namelijk allerminst steken in traditionele plattelandsmuziek en gaat eerder de kant op van de moderne alternatieve country die we ook kennen van bijvoorbeeld Turnpike Troubadours en 49 Winchester. Work Of Heart (eigen meer…

Uit bijna alle liedjes op Normal Man (Cloverdale Records) vallen wel enkele tekstregels te halen waarop Will Slater uitlegt waarom hij zijn album zo heeft genoemd. Maar eerst maar naar de titelsong zelf: ‘So I bled and I fought with every tooth and nail I have / And I died and I thought that would somehow bring you back / But I was wrong again, who am I to blame? / I can’t put you at fault for wantin’ a normal man.’ De uit de Amerikaanse staat Georgia afkomstige Slater heeft het niet makkelijk. Hij ligt met zichzelf overhoop. En met zijn omgeving. Maar verdorie, wat een geweldige muziek levert dat op. Zijn meer…

Leroy is zijn echte voornaam, maar iedereen noemt hem Eli. En ‘From The North’ klopt ook maar half — want hoewel Eli Wulfmeier opgroeide in Michigan, woont hij inmiddels al jaren in Los Angeles. Die dubbelzinnigheid zit ook in My Favorite Gun, het nieuwe album van zijn band Leroy From The North: het klinkt als seventies-gitaarrock, maar is strakker en melodieuzer dan het genre doorgaans biedt. Wulfmeier leerde het vak deels op de harde manier. Hij was een tijdlang lid van The Wild Feathers, een band die door Interscope Records was samengesteld naar het model van meer…

Danny George Wilson kennen we als de Danny van Danny & the Champions of the World. Deze maand bracht hij zijn derde soloalbum uit. Arcade (Loose Records) is opgenomen in East Sussex met producer Hamish Benjamin en pianist Henry Garratt, dezelfde combinatie die ook zijn vorige soloalbum Another Place vormgaf. Het resultaat is een album dat verlies, herinneringen en de onmogelijkheid van terugkeer verkent — met ook strijkers, mellotron en gitaar als gereedschap. Wilson’s stem, die niet voor iedereen even weldadig klinkt, verbindt de acht nummers tot meer…

We denken natuurlijk allemaal wel eens: hoe zou het toch met Luka Bloom zijn? Nou, prima gelukkig; vorig jaar mei was het maar de vraag of hij zijn zeventigste verjaardag zou halen, zo schrijft hij op zijn website. Vóór hij het ziekenhuis inging voor een open hartoperatie, nam de Ierse troubadour voor de zekerheid nog gauw dertien nieuwe liedjes op, nu uitgebracht op een album (zijn 24e) dat hij toepasselijk A Second Wind (BigSky Records) noemde. Het zijn eenvoudige songs (met alleen Blooms akoestische gitaar als begeleiding), die het frêle leven vieren. De kalme pracht van de vogelwereld meer…

Een lekkere portie honky tonk, dat is wat Keston Brouillette & The Pickled Hearts te bieden hebben op Can You Believe It, Folks? (eigen beheer). Er is weinig informatie over dit album. Brouillette komt uit Portland, Oregon, en is naast bandleider ook cartoonist, illustrator, designer. Hij bedient zich dan van de naam Kestoons. Het artwork is dus van de artiest zelf; hij ontwerpt ook wel posters en hoezen voor collega’s. Een website heeft hij niet, maar wel een account op Instagram. De muziek is uitermate relaxed, heel geschikt voor feestjes waar cowboys en hippies elkaar treffen. Een gezellige beestenboel, meer…

De Australiër Sam Shinazzi maakt muziek voor mensen die weten dat het leven zelden verloopt zoals gepland. Op zijn nieuwe album On a Highway Somewhere (Stanley Records) trekt hij negen nummers lang door een landschap van beperkte kansen en gedaalde verwachtingen, bevolkt door personages die desondanks blijven doorgaan. Shinazzi’s referentiekader is helder: Springsteen, Paul Kelly, Hüsker Dü. Die laatste band is niet zomaar een voetnoot. Het opvallendste nummer, Grant Hart Can’t Find the Keys to His Car, is een openlijk eerbetoon aan de drummer en meer…

Het verhaal achter dit album is bijna even boeiend als de muziek zelf. Satellite Inn is een Italiaanse band uit Forlì die in de late jaren negentig behoorde tot de vroegste golf van de alt-countrybeweging. In 1997 tekende de band bij het label MoodFood Records, dat een jaar later het debuut Cold Morning Songs uitbracht. In 2002 fungeerde Satellite Inn als begeleidingsband voor Robert Fisher van Willard Grant Conspiracy tijdens diens Italiaanse tournee, wat leidde tot opnamesessies met Fisher als producer. Maar het label dat de plaat met die opnames zou uitbrengen ging failliet en meer…

Een erg goed debuut dat september vorig jaar verscheen is The Land On Most High (Elbow Grease Records) van Jack Blocker. De jonge Texaan is duidelijk geïnspireerd door oude country, maar zijn versie van traditionele vormen is volledig zijn eigen ding. Hij brengt Tall Tales and Old News en slaagt er daarbij helemaal in om die actueel te laten klinken. Heeft alles te maken met de manier waarop hij uitermate relaxed en volledig in controle zijn liedjes zingt. En met de manier waarop zijn begeleiders dat omlijsten. Volstrekt natuurlijk klinkt het. Nergens ook maar een spoortje van effectbejag te meer…

Het houdt niet op! Weer een americana-album uit Overijssel dat we hier willen bespreken. Uit Salland dit keer. Down To East, Vol. 1 (Goomah Music) van het Salland Sound Collective, een – de naam zegt het al – collectief van muzikanten die wonen in of banden hebben met de betreffende landstreek. Ze betrokken vorig jaar een hut op de hei om in een week 12 nummers op te nemen. We komen onder meer tegen: Jesper Albers (van JesperJesper), Jim Zwinselman (ook van JesperJesper, maar eveneens van Bökkers en Jimmy Diamond), Bastian en Daan Pen (voorheen Tricklebolt), meer…

Een nieuwe lente, een nieuw geluid. Dat geldt echter niet voor The Delines. Zij hebben wel een nieuw album uitgebracht, The Set Up (Decor Records), maar van een nieuw geluid is geen sprake. De band brengt namelijk 12 nieuwe songs die in het verlengde liggen van wat zij ook al op Mr. Luck & Ms Doom (2025) lieten horen. Verhalende songs dus die als jazzy countrysoul omschreven kunnen worden. Als je daarvan houdt, is The Set Up natuurlijk spekkie voor het bekkie. Misschien is de sound van The Delines op dit nieuwe album zelfs nog iets verder uitgepuurd. Het is allemaal heel verantwoord en meer…

Ergens in het grensgebied tussen The Gourds, Tramped By Turtles, Old Crow Medicine Show en The Pogues opereert een kwartet dat zich Pert Near Sandstone (vaak afgekort tot ‘Pert Near’) noemt en onlangs in eigen beheer album nummer negen heeft uitgebracht: Side By Side. De bandnaam (‘nog net geen zandsteen’) heeft geen concrete betekenis, maar verwijst naar de verbinding tussen het landelijke karakter van hun muziek (aan de Appalachians gelieerde folk en bluegrass) en de herkomst van de leden van de band, namelijk de Midwest. De line-up is J Lenz (akoestische gitaar), Justin meer…

Minder dan een halve minuut heeft Trey Hensley nodig om te overtuigen. Gewoon door de manier waarop hij de snaren van zijn akoestische gitaar laat trillen. Nou ja, gewoon… Zeg maar gerust grandioos. En het is niet alleen ontzettend knap hoe hij zijn instrument beheerst, het resultaat is uiterst meeslepend. Nergens wekt Hensley namelijk de indruk dat hij wil imponeren met vingervlugge virtuositeit; hij laat de noten als franje heen en weer slingeren en altijd in dienst van de liedjes. Die eerste halve minuut is direct het titelnummer van Can’t Outrun The Blues (Pinecastle Records), waarop ook vooral het samenspel meer…

Het is niet de eerste keer dat Capps reclame maakt voor zijn geboorteplaats. En vast en zeker ook niet de laatste keer. Dat schreef ik vijf jaar geleden in de recensie van I Love San Antone van Garrett T. Capps. Dat was niet zo’n gewaagde voorspelling, want waar het hart vol van is, loopt de mond van over. Het nieuwste album van de Texaan heeft dan ook als titel I Still Love San Antone (Nudie Records). Capps komt woorden tekort om de stad de hemel in te prijzen. Vanaf het draaien aan knoppen van de radio op The Journey Begins is het album bijna een hoorspel en natuurlijk is op een van die meer…

Nog meer moois uit het Zwolsche wordt geboden door JesperJesper, die net zijn debuutplaat Soul For Sale (Goomah Music) heeft uitgebracht. Achter de naam JesperJesper gaat Jesper Albers schuil, die in het dagelijks leven drummer is bij de rockband Paceshifters. Maar Albers kan dus ook een andere rol spelen, die van zanger-gitarist in een alt-countryband. En met verve, want wat een prachtig album is dit Soul For Sale! Elf zelfgeschreven nummers waarin Albers en de zijnen (Hette Maaijen – drums, Aimee Magsino – bas/zang, Michiel Kemper – gitaar en Jim Zwinselman – gitaar/pedalsteel) meer…

The Quiet Room is een band die in het verleden door het leven ging als True Grit en als zodanig twee albums uitbracht. Omdat de muzikale focus de laatste tijd wat verbreed werd (naast Amerikaanse rootsmuziek nu ook Britse folk), leek het goed om ook afstand te doen van de oude naam. Op het titelloze album (eigen beheer) van de band uit Zwolle en omstreken staan 12 meestal door zanger-gitarist René van den Belt alleen (soms schreef bassist Ben Vulkers mee) geschreven songs. Keurig ingekleurde songs ook, waarin de leadzang vaak verdeeld is tussen meer…