A Lifetime Worth Of Sin, misschien zou dat wel het ware leven zijn. Maar als zelfs dat niet is gelukt, dan is A Lifetime Worth Of Sin (eigen beheer) van Sarah and the Tall Boys een uitstekende remedie tegen al teveel braafheid. Bluesy onderweg langs de backroads van Amerika. Zoals in het prachtige Texas, waarin Sarah op zoek gaat naar een man. En wie zou haar kunnen weerstaan? Toch zeker niet als ze die krachtige strot openscheurt. Alsof Janis Joplin voor je staat. Geen wonder met zo’n achternaam: Sarah Potenza Crossman. Helaas meer…

Valt er nog iets te beleven in het moeras? Jazeker, leven genoeg daar in het zuiden van de Verenigde Staten. Van het hypnotiserende langzaam naar een climax toewerkende King Hummingburd tot aan het naar alle kanten wegglijdende (in dit verband allesbehalve een diskwalificatie) Georgia Warhorse presenteren JJ Grey & Mofro weer een schitterende hoeveelheid zuigende moerasmuziek. Georgia Warhorse (Alligator/Munich) is alles wat je mag verwachten van Grey en eigenlijk nog veel meer. Zo is Sweetest Thing een prachtig ouderwets meer…

Net als op het debuut Born Fancy levert The Fancy Dan Band op Sing To Survive (eigen beheer) weer het soort ultracoole rock-’n-roll dat in 1986 opnieuw werd uitgevonden door Ben Vaughn. Toch kan deze opvolger niet helemaal tippen aan dat debuut. Het soortelijk gewicht is lager. Fancy Dan wekt de indruk dat hij zijn kleding niet vuil wilde maken. De liedjes zijn catchy genoeg en de gitaren klinken kristalhelder, maar iets meer zweet had wel gemogen. Waardoor toch vooral de wens ontstaat om The Fancy Dan Band uit San Francisco eens live meer…

De jonge Canadees Del Barber is het soort folkzanger dat niet genoegen neemt met begeleiding van slechts een gitaar. Op het in St. Norbert, Manitoba, opgenomen Love Songs For The Last 20 (eigen beheer) treedt dan ook een volledige band aan. Dat levert een fraai afwisselend album op. Barber, die zelf naast gitaar ook nog mandoline speelt, schrijft knappe liedjes waarin hij zich bedient van de bekende thema’s liefde en reizen. Meestal gecombineerd. Zijn heldere, hoge stem is een krachtig instrument, waarmee hij ook een jonger meer…

Van Three To One (Blue Grace Music) van de Canadees Joel Plaskett word ik elke draaibeurt weer heel erg blij. Onweerstaanbare deuntjes schrijft Plaskett en dat kost hem blijkbaar weinig moeite, want deze cd is een compilatie van het drie cd’s tellende Three. Die collectie is alleen verkrijgbaar in Canada, elders moeten we het doen met dit Three To One. Heerlijk opgewekte liedjes zijn het. Van toon althans, want Plaskett is echt niet iemand die alleen maar hosanna roept. Zijn powerpop gaat diverse kanten op. Rewind, Rewind, Rewind meer…

Jenny Whiteley kent twee snelheden. Het trage midtempo en het iets vlottere midtempo. Op Forgive Or Forget (Black Hen Music/Munich) is nauwelijks sprake van stemverheffingen en ook van splijtende solo’s is geen sprake. Niettemin weet de Canadese met behulp van producer Steve Dawson en uitstekende begeleiders wel degelijk een spanningsboog neer te zetten. Haar lichtelijk naar countrysoul neigende stijl ontbeert al te expliciete emoties, maar onderhuids is er toch wel wat gaande. Die onderkoelde benaderingswijze heeft meer…

Heeft Jon Langford heimwee naar de tijd dat hij nog liedjes zong over de sociale onrust in het Verenigd Koninkrijk? Bijna alle teksten op Old Devils (Bloodshot/Bertus) wekken die indruk. Het zijn liedjes waarin Langford lijkt te worstelen met zijn huidige status als kunstenaar die het gemaakt heeft. De begin jaren negentig naar de Verenigde Staten (Chicago) getrokken Engelsman lijkt zichzelf op de korrel te willen nemen met 1 2 3 4Ever: 123 Forever & Time stands still / When you were young you thought you’d never / Reach the crown meer…

Een beetje goedkoop wellicht, maar toch ook behoorlijk lekker. Dat is de indruk die Circe Link achterlaat. Ze zit op het hoesje van California Kid (eigen beheer) naakt achter de gitaar en op een andere foto zijn het slechts de lange haren die haar blote billen bedekken. Sassy, zo klinkt ze ook. Brutaal als Sass Jordan. Die stem, die doet het. Als ze niet de bluesy kant opgaat van Jordan, dan kan ze zo maar uitpakken met country in het stramien van de ook al behoorlijk brutale Elizabeth Cook. Misschien is stramien niet een meer…

Terwijl er volop gediscussieerd wordt over Le Noise van Neil Young, richten we ons hier bij altcountry.nl liever op alweer een nieuwe held. We hebben het over Bravo Johnson en ja, die klinkt dus als Neil Young. Als een heel goede Neil Young welteverstaan, denk vooral aan de eerste helft van de jaren zeventig. En we hebben het bovendien over maar liefst twee albums. Come Taste The Sun (Stone Junction) en The Crooked And The Straight (Stone Junction) gaan bijna om en om in de cd-speler, alsof er geen andere releases te beluisteren zijn. Bravo Johnson is een band uit Los Angeles rond de Spaans-Amerikaanse Bravo Johnson, die eigenlijk Ricardo Amurrio heet en tevens filmmaker is. Johnson zingt met een soms licht bibberige tenor, speelt gitaar en Wurlitzer en dat doet hij samen met Hendrik Roever (gitaren, dobro, banjo), Oscar Duke (bas) en Inaki Garcia (drums). Met deze twee cd’s haal je meer…

De zingende zaag, daar gaat het toch wel om bij The Gilded Rooks. Dat instrument staat voor ruimte, of komt dat alleen maar door de invloed van de historische opnamen van The Flatlanders begin jaren zeventig? Nee, dat eenzame gehuil van de zingende zaag verbeeldt toch echt het stof dat opwaait van zandvlakten. Dat is dus wel zo ongeveer de sfeer van Scarecrow’s Pockets (Out Of Round Records). Devon Angus en Jessy Brown vormen de kern van The Gilded Rooks. Angus bespeelt de zingende zaag en gitaar. Jessy verzorgt de percussie en meer…