Soulbilly, het is wel een mooie term die Egon Danielson voor zijn muziek gebruikt. Een terechte omschrijving ook wel, want de artiest uit Kentucky heeft zo’n stem die als vanzelf beelden oproept van het klamme zuidoosten van Amerika. Raven And The Bluebird (eigen beheer) is een cd waarop Danielson indruk maakt met twaalf eigen liedjes. Het zijn verhalende nummers die op afwisselende wijze worden uitgevoerd. Producer Andy Dee is all over the place op al het voorstelbare snarenspul en wat percussie en meer…

Mic Harrison leerden we begin jaren negentig kennen als bandlid van de op het E-Squared-label van Steve Earle actieve V-Roys. Hij heeft dus de beginperiode van het genre altcountry meegemaakt en dat is ook te horen op dit Great Commotion (Real Much Records) van Mic Harrison and the High Score. Mic Harrison (zang) laat samen met Robbie Trosper (gitaar, zang), Brad Henderson (drums, zang) en Vance Hillard (bas, zang) horen dat het nog altijd gaat om een galopperend ritme, een door het bos kronkelende gitaarsolo, samenzang meer…

De Texanen van Eleven Hundred Springs verklaren dat ze echte countrymuziek spelen. Dat doen Texanen wel vaker, vooral om zich tegen Nashville af te zetten. Maar ach, countrymuziek is van alles en nog heel veel meer. Daar moet je niet te moeilijk over doen. This Crazy Life (eigen beheer) is dus echte country volgens de opvattingen van Eleven Hundred Springs. Daar valt best mee te leven, want deze mannen glijden met soepel gemak over de dansvloeren van honky tonks, maar niet zonder een portie meer…

Net als onlangs het geval was met Trust Your Equipment (Greatest Hits Volume II) van Ben Livingston (zie recensie), komt Too Late To Die (Bare Bones Records) van Donald Rubinstein met een aanbeveling van Terry Allen. “Donald is crazy. Like Charlie Parker was crazy. Like Kerouac and Bob Dylan are crazy. Perfect crazy. Full of surprises. I can’t say anything better about anybody. ‘Crazy’ on this idiot planet is as good as it gets. Donald is even better. A monster artist. (Not bad for a Yankee.)” Aldus Terry Allen. Net als bij Allen en Livingston meer…

Met de hernieuwde belangstelling voor countrysoul die de laatste jaren is ontstaan, mede te danken aan de Country Got Soul-compilaties, moet er toch zeker ook een publiek zijn voor Tom Hall. Die heeft met California (Enneagram Records) namelijk een meesterlijk album afgeleverd vol bluesy countrystuff. Zeker alle fans van Amazing Rhythm Aces kunnen deze cd terstond bestellen, want als Tom Hall zingt, meen je werkelijk van doen te hebben met Russell Smith. Een prachtige stem dus. Vol soul. Hall is zogezegd een singer-songwriter avant meer…

Met The Arsonist maakte Rose’s Pawn Shop in 2006 een vlammend debuut. En die vlammen zijn vier jaar later nog niet gedoofd op Dancing On The Gallows (eigen beheer). De liedjes op het debuut werden als door een vliegwiel aangedreven telkens in de hoogste versnelling gegooid. Zo gaat het nog steeds op veel nummers op deze opvolger. Opvallend is het trouwens dat Paul Givant deze keer met een totaal andere groep mensen de studio heeft opgezocht, maar dat dat dus nauwelijks iets heeft veranderd aan het geluid. Goed, misschien staan er meer…

Het zou tot de standaard opleiding moeten behoren van de ware troubadour. Eerst een aantal jaren reizen en liedjes schrijven in soms niet al te rooskleurige omstandigheden. Zo deed Luke Redfield het. Net als velen voor hem. Ephemereal Eon (Dream Song Records) is het resultaat van de omzwervingen van deze singer-songwriter die nu weer terug is in Minneapolis, Minnesota. The Night I Slept Outside is een liedje dat hem dus zogezegd in de botten zit. Het is vooral ook bijzonder fraai door de spannende meer…

Dit The Wild Hunt (Dead Oceans/Munich) van The Tallest Man On Earth is veel te lang blijven liggen. Niet letterlijk overigens, want de cd heeft inmiddels al heel wat rondjes gedraaid. Maar het schrijven van een stukje bleef er bij. En nu ligt er alweer een nieuwe ep van de Zweed in de winkels. Bovendien is hij binnenkort in Groningen (Vera, 12 nov.) en Utrecht (Le Guess Who?, 28 nov.). Hoogste tijd dus voor aandacht, want The Tallest Man On Earth weet in zijn eentje heel wat over te brengen. Onrust vooral. Luister maar eens naar meer…

Het enthousiasme over Born On Flag Day (zie recensie, het album is inmiddels ook gewoon uit in Nederland) ontbrak in eerste instantie toch enigszins bij The Black Dirt Sessions (Fargo/Munich), de derde cd van Deer Tick. De woeste levenslust van de met soul en rockabilly gelardeerde rootsrock op de vorige schijf heeft plaats gemaakt voor een veel donkerder gemoedstoestand. John Joseph McCauley III is op The Black Dirt Sessions meer in zichzelf gekeerd, terwijl juist die onbekommerde aanpak van hem me zo aansprak. Immers, er zijn meer…