De bio van Chase Fifty Six rept over alles overwoekerende kudzu-planten, pijnbomen en eeuwig ‘zingende’ elektriciteitskabels waaronder de schuur te vinden is waar de nummers van het debuut Allatoona Rising (Dirtleg Records) voor het eerst werden gespeeld. Georgia Rock noemen ze het zelf. Wat dat inhoudt? Op het fraaie openingsnummer Mary Jane is sprake van het soort altcountry waar Son Volt om bekend staat. Maar vaak gaat het er ook steviger aan toe, zoals op Goodbye Princess, wat meer weg heeft van Whipsaws. Dat zijn mooie meer…

Zeven leden telt The Gin Club. Ze zingen allemaal en wisselen veelvuldig van instrument. Geen wonder dat Deathwish (+1 Records) alle kanten opgaat, maar in dit geval is dat nu eens niet een klacht. Rammelen doet het namelijk geen moment. Die brede basis maakt deze band van zes mannen en een vrouw juist bijzonder. Naast de zeven vaste leden zijn er ook nog enkele musici die af en toe samenwerken met dit collectief uit het Australische Brisbane. De vierde cd van The Gin Club begint meer…

Als recensent moet je niet teveel aandacht besteden aan de mening van collega’s. Toch wil ik in het geval Chief mijn verbazing uitspreken over de in de Engelse muziekbladen tamelijk negatieve stukjes over Modern Rituals (Domino/Munich). Alsof deze jongens er wat aan kunnen doen dat ze zo snel zijn opgepikt en met de uitstekende producer Emery Dobyns (Patti Smith, Antony and the Johnsons) de studio in werden gestuurd. De vier leden van deze band verhuisden na de studie van New York terug naar Californië, waar meer…

Hank Garland (1930-2004) was een gitarist uit Nashville die speelde op platen van Elvis Presley, Roy Orbison en Patsy Cline. Bijzonder is het dat hij naast country net zo makkelijk jazz uit zijn gitaar toverde. Dat deed hij solo, maar ook voor artiesten als George Shearing en Charlie Parker. Over het leven van Hank Garland is de film Crazy gemaakt met countryartiest Waylon Payne in de hoofdrol. Op Crazy – The Original Motion Picture Soundtrack (Music Inspired by the life of Hank Garland) (Favored Nations/Rough Trade) nemen meer…

Er zijn van die platen waarbij je tijdens de eerste draaibeurten bij elk nummer notities maakt. Dit fenomenale Talkin’ On A Bus (eigen beheer) van de Canadees J.R. Shore uit Calgary is zo’n cd. 1. Two Strike Foul – Op dit nummer klinkt Shore een beetje als Dr. John, misschien mede door het gebruik van een trombone. De nummers van J.R. zijn sterk verhalend. Dit begint als volgt: It was on East Sahara with some takeout ribs / Lefty coming home with some dinner for the kids / He turned the key to the car and the car went boom. 2. Over The Brazos – Muzikaal zijn meer…

Zes veteranen uit San Antonio, Texas, telt de band Cedarsqueezers. Vijf stoere mannen en een fiddelende vrouw bieden op El Chupacabra (eigen beheer) een breed amalgaan aan americana, maar de wegens groepsnaam en lokatie te verwachten tex-mex is er niet bij. Teleurstellend is dat allerminst, want ook zonder accordeon is er volop couleur locale. Daarvoor werden gasten als Lloyd Maines (steelgitaar, lap slide en dobro), Michael Ramos (piano, B3) en Richard Hardy (saxofoon) uitgenodigd. De vier songschrijvers meer…

De ergens in het noorden van de staat New York woonachtige Galen Curry begint zijn debuut Some Perspective (eigen beheer) met de titelsong, wat zijn meest rootsy nummer blijkt te zijn. De voortstuwende kracht van dat uiterst aardige begin wordt op het tweede nummer ingeruild voor een meer relaxte groove. Helaas is die van het soort waarmee al te veel betekenisloze, zij het vaak wel succesvolle, platen worden volgespeeld. My Chance At Love lijkt qua zang een beetje op Counting Crows en met Adam Duritz ben ik al heel lang klaar. I Tore Down meer…

Misschien moet er bij een cd-titel als Reading Books About How It’s Done (eigen beheer) eerder over hoofdstukken worden gesproken dan over nummers. Hoofdstukken die soms ruim tien minuten duren brengt het uit Minneapolis, Minnesota, afkomstige Kilometers Davis. Dat langste hoofdstuk draagt de titel Richard Manuel en dat is dus bij voorbaat een boeiend nummer. Het wordt een beetje wiebelig gezongen en de blazers geven het de grandeur van een oud hotel ergens diep in de backwoods. En ja, dan denken we zeker aan meer…

Zelden slagen musici er in op zo’n overtuigende manier de glorietijden van de klassieke honky tonk nieuw leven in te blazen als het geval is op DANGEROUS MEs & POISONOUS YOUs van Caleb Klauder. Dat was de beginzin van de recensie van de vorige cd van deze artiest uit Portland, Oregon. Achter die woorden staan we nog steeds en op Western Country (eigen beheer) doet Klauder (zang, mandoline, gitaar) het echt niet veel minder. Dat we deze keer toch iets zuiniger zijn met het uitdelen van sterren heeft te maken met meer…