Niemand weet me met muziek zo diep te raken als Gram Parsons. Nog altijd als de naald neerdaalt in de groef van Gilded Palace Of Sin of GP weet ik dat de komende pakweg twintig minuten me niet onberoerd zullen laten. Rillingen. Bijna opwellende tranen. En toch ook een onbeschrijfelijk geluksgevoel dat ik alweer zo lang geleden zulke waardevolle muziek heb leren kennen. Dieper kan muziek niet gaan. En ja, meestal wordt de elpee dan omgedraaid om dat gevoel nog even vast te houden. De betekenis van de veel te vroeg meer…

Een mondharmonica en vervolgens een traag op gang komende ritmesectie en dan een zanger die begint met de woorden It seems like everyone in this town has walked in the same dirty shoes; direct vanaf het begin is duidelijk dat iets bijzonders gaat volgen. Beter kun je een cd niet beginnen. Jacob Jones doet het op zijn debuut Love And War (Electric Western Records). I Know How It Feels heet het nummer en de daarop volgende song is zoals al viel te verwachten net zo goed. Lay Your Money Down gaat met een sneller tempo, lekker hobbelend op weg. Let This Train Take You Down volgt en net als in het eerste liedje valt te denken aan de geweldige plaat Route 33 van Charlie Pickett. Kwestie van de stem, maar ook het soort liedjes. Jacob Jones is een singer-songwriter die is neergestreken in het oosten van Nashville, waar hij na dat debuut uit 2009 inmiddels ook al zijn tweede cd Bound For Glory (Electric Western Records) meer…

Als een Nederlandse band zich Texas Renegade noemt en een cd de titel Lonestar Girl (CRS/Munich) geeft, weet je precies wat je kunt verwachten. Dat is dan ook precies wat je krijgt. Texas Renegade heeft erg zijn best gedaan om authentiek te klinken. En dan gaat het natuurlijk helemaal fout. Tenzij je genoegen neemt met imitatie. Peter van den Heuvel (elektrische gitaar) en Bert Vreuls (pedal steel) laten best aardig spel horen, maar de liedjes van Henk Heikamp volgen veel te bekende wegen. Een eigen interpretatie valt van meer…

Als een van de laatste artiesten werd Caitlin Rose toegevoegd aan het programma van het americanafestival Take Root, dat op 18 september wordt gehouden in De Oosterpoort in Groningen. Ze is pas 23 en dit Own Side Now (Names Records/Rough Trade) geeft volop aanleiding om haar daar met enthousiasme te begroeten. Rose is een natuurtalent met een heldere stem en ze schrijft liedjes waarin ze met een onwaarschijnlijke vanzelfsprekendheid ouderwetse countrypolitan nieuw leven inblaast. Rose paart de stijlvolle voordracht meer…

Rebecca Loebe laat zich op Mystery Prize (Me And My Americana/Munich) niet makkelijk vangen. Daar gaat het titelnummer ook een beetje over; dat ze liever niet wil kiezen. In dat liedje gaat het over een man die bijna perfect is, maar toch lonkt die mystery prize misschien nog wel meer. Wat muziekstijl betreft wil Loebe ook niet duidelijk kiezen. De uit Atlanta, Georgia, afkomstige Amerikaanse laveert tussen folk, country en indie. Of zou ze zich wellicht het liefst onderdompelen in een door een groots meer…

Dromen over Californië, dat doen velen. Blauwe luchten en gouden bergen. Tommy Rickard zingt op het titelnummer van Dream California (eigen beheer) over een verbroken relatie. Zelfs de zon op zijn rug voelt nu anders aan, zo verkondigt hij. Met dat leed valt het dus wel wat mee. Het liedje eindigt met wat surfy gitaarspel; alsof het Chris Isaak is met liefdesverdriet. Rickard brengt aangename liedjes waarin de zonneschijn het altijd wint. Op Dream California werkt hij samen met onder anderen gitarist Rich McCulley, die zelf ook meer…

This machine kills hope staat op de gitaar van Shadwick Wilde. Dat is wel even wat anders dan de tekst die Woody Guthrie op zijn gitaar had staan: this machine kills fascists. Dat was een duidelijke boodschap, nu vraag je je toch even af of die woorden gericht zijn tegen Barack Obama. Immers, die baseerde zijn hele verkiezingscampagne op hoop. Maar nee, met Obama heeft het niets te maken. Er spreekt inderdaad weinig hoop uit de liedjes op Unforgivable Things (eigen beheer), maar van racisme, waar je dan toch even voor vreest, is geen meer…

Outside Of Tupelo (Vinyl Record Company) is al de tweede cd dit jaar van Steven L. Smith. Eerder bracht hij als S.L. Smith Band The Journal uit, een krachtig album vol verhalende songs (zie recensie). De onderwerpen op Outside Of Tupelo lopen iets meer volgens bekende stramienen en zijn bovendien wat dikker aangezet. Als dat het gevolg is van opnemen in Nashville, dan moet Smith de volgende keer maar weer gewoon een studio in zijn eigen staat (New York) opzoeken. Daar heeft hij contacten genoeg, mede door zijn bezigheden als meer…

Onlangs bespraken we hier al het debuut van The Golden Cadillacs uit Sacramento, deze keer aandacht voor The GoldDiggers uit San Francisco. Het titelloze debuut The GoldDiggers (eigen beheer) wordt door de mannen zelf aanbevolen met een omschrijving waarin gerept wordt over de invloed van songwriters uit Texas, de explosieve energie van de Blasters, de Joe Ely Band ten tijde van Musta Notta Gotta Lotta en de honky tonk van Commander Cody. Nou dan heb je mijn aandacht wel getrokken. Ted O’Connell (zang, gitaren, bas) is de meer…

Philippe Custeau en C-Antoine Gosselin hebben de taken duidelijk verdeeld. Custeau schrijft de teksten, Gosselin bouwt daarmee aan de compositie. En ook al is Custeau de man van de teksten, Gosselin is de belangrijkste zanger van Jake and the Leprechauns. At Midnight, The Birdsong (Landlocked Records) is de derde cd van de band uit de Canadese provincie Quebec. Custeau (elektrische gitaar, pedal steel en ander lawaai) en Gosselin (gitaren, mandoline, ukulele, piano, orgel, banjo, vibrafoon, meer…