Allereerst iets over het fraaie artwork van de in een digipack gestoken cd Rudymentary (eigen beheer/Sonic Rendezvous) van Rudy & his Fascinators. Daarin zijn stijlkenmerken te herkennen van de hoezen op het fameuze jazzlabel Blue Note. De zwart-wit foto en het gebruik van slechts enkele kleuren, zo had ontwerper Reid Miles het ook kunnen doen. Een vergelijkbare stijl werd in de jaren tachtig gehanteerd door het Engelse platenlabel Charly, dat vooral veel oude rhythm and blues meer…

David M. Cross is gezegend met een fraaie donkere stem waarmee hij zo de rol van Mark Lanegan bij Screaming Trees had kunnen overnemen. Of die van Greg Sage bij Wipers. En laten we dan de (vergeten?) Chris D. (Divine Horsemen/Flesh Eaters) ook maar eens noemen. Our Refining Days (eigen beheer) is het derde album van Strange Rebel Frequency, het collectief dat Cross aanvoert. Over het debuut House Of Four And Hearts waren we zeer enthousiast, de tweede cd Sans Restless Memory was een stuk minder. Deze derde is weer meer…

Er zijn van die albums waarvan je al na een paar draaibeurten weet dat je de muziek heel lang zult koesteren. Dit titelloze Jack Wilson (eigen beheer) is zo’n cd. Jack Wilson maakt organische countryrock van een pracht zoals we het kennen van The Band. Hij brengt een soort stijlvariant die het best te situeren valt in uitgestrekte wouden. Net zoals bij The Band het geval was dus. Ook die band maakte eigenlijk nooit pure countryrock. Jack Wilson komt overigens gewoon uit een stad. Twee steden eigenlijk, want hij verdeelt meer…

Bijna op het eind van Tin Can Trust (Proper/Rough Trade), het nieuwe album van Los Lobos, komt met Mujer Ingrata alsnog pure tex-mex aan bod. Met die accordeonmuziek werd de band beroemd en veel fans betreuren het dat in de loop der jaren de Mexicaanse roots naar de achtergrond zijn verdwenen. Of dat ook werkelijk zo is, is overigens de vraag. De bandleden hebben in diverse gelegenheidsformaties eerder nog dieper gegraven naar de wortels. Soms leidde die experimenteerdrift tot iets meer…

Jack White bracht als producer van Van Lear Rose Loretta Lynn in 2004 onder de aandacht van het hippe volkje. De comeback leverde de toen 69-jarige countryzangeres haar meest succesvolle album op. Met Eilen Jewell Presents Butcher Holler ( A Tribute To Loretta Lynn) (Signature Sonds/CRS/Munich) staat de coal miner’s daughter geheel terecht opnieuw in het middelpunt van de belangstelling. Dat het Eilen Jewell geen enkele moeite kost om in de huid te kruipen van Lynn hoeft geen betoog. Op haar reguliere cd’s heeft ze meer…

Je hebt soul die uit de tenen komt. Denk aan de krachtige uithalen van Otis Redding. En je hebt ook soul die op een laag vuurtje staat te sudderen. Waarbij het om de totale overgave gaat. Meestal aan de liefde. Een voorbeeld? Al Green natuurlijk! Sudderende soul maakt ook Frazey Ford op Obadiah (Nettwerk/Munich). Dat lijkt een eind verwijderd van haar voorgaande albums met The Be Good Tanyas, toch in de eerste plaats folk en country. Die schijn bedriegt, want ook het ingehouden enthousiasme was altijd de sterkste troef van meer…

Na de prachtige zwaar countryrockende samenwerking met Eddie Seville op La Collaborazione Dei Due is ook dit What Remains (Cottage Sound Recordings) van Steve Mednick weer een geslaagd album. De uiterst productieve uit New Haven, Connecticut, afkomstige Mednick werkt ook op zijn nieuwste overigens gewoon weer samen met Seville, die als producer, multi-instrumentalist en verantwoordelijke voor de arrangementen weer een belangrijk stempel heeft gedrukt op het eindresultaat. Mednick meer…

Niet alleen in het nummer Turn To The Bottle zet Shiloh Lindsey de fles aan de mond. Dat gebeurt veel vaker op deze behoorlijk stoere collectie liedjes. Toch besluit ze Western Violence & Brief Sensuality (Gilded Gold Records) met Tired Of Drinking, maar of ze dat werkelijk meent is de vraag. Want dat kun je makkelijk zeggen als je net wakker wordt feeling like shit from the night before. Bovendien, het hele café zingt mee in het nummer. ‘The whiskey sippin darling of the Vancouver country scene’, noemen ze de Canadese in meer…

Southern rock is terug. Dat is natuurlijk al het geval sinds het debuut van Black Crowes en dat is toch al weer een aardig tijdje terug; niettemin is het opvallend dat er de laatste tijd regelmatig bands opduiken die het genre levend weten te houden. Wat te denken bijvoorbeeld van Sweetkiss Momma, dat debuteert met het prima Revival (eigen beheer). De band komt uit de staat Washington, in het noordwesten van Amerika dus. Dat southern rock niet voorbehouden is aan rednecks is al eerder bewezen door The Whipsaws uit het nog meer…