Als een rondreizende verslaggever schrijft Our Man In The Field zijn nummers. Achter die naam gaat de Brit Alexander Ellis schuil. Het bijzondere aan The Company Of Strangers (Rocksnob/Rootsy/Sonic Rendezvous) is dat de pedal steel voor een Brits album een belangrijke rol toebedeeld heeft gekregen. Ellis ontmoette Henry Senior in Londen, net als bassist Tom Rosenfeld en drummer Greg Bishop. Ze namen het album zo veel mogelijk live op. Ellis brengt zijn liedjes met een tamelijk hoge zangstem, die tegelijkertijd wat hees is. Komt nog meer…

Een puike plaat vol southern rock uit Nederland, dat is Brothers (CRS) van Copperhead County. De band begint met Be Different, maar daarmee is niet gezegd dat ze een draai geven aan het genre. Al teveel vernieuwing is wellicht ook niet zo wenselijk. Of nodig. Immers, heel vaak hoor je southern rock niet meer. Zeker niet in Nederland. Dus als er weer eens een band met enthousiasme een orgel laat stromen en een elektrische gitaar laat fluiten, dan doen we lekker mee. En dat gaat als vanzelf, want de melodieën zijn zonder meer pakkend. Robert van Voorden mag meer…

Twee jaar geleden was ik voor het eerst bij een optreden van Elizabeth Cook. Klasse-optreden van een enigszins chaotische maar zeer humoristische vakvrouw. Instant fan werd ik. Na de show kocht ik het twee jaar eerder verschenen Exodus Of Venus: heerlijke plaat. Het was dan ook met veel belangstelling dat ik uitkeek naar de opvolger. Die ligt er nu: Aftermath (Agent Love/Thirty Tigers). Wat direct opvalt is de productie van Butch Walker, die de liedjes van Cook in een veel toegankelijk popgeluid heeft gegoten. Of moeten we zeggen: een veel gewoner of misschien meer…

Een foto van een geborduurd handwerkje in een lijstje op de cover. Folk dus? Niets daarvan. Love Your Work (Tapete Records/Sonic Rendezvous) is verbeten pubrock. Je zou het ook gewoon punk kunnen noemen. Maar met de omschrijving hoekige rhythm-and-blues zal het met skinny ties uitgedoste viertal dat zich Eight Rounds Rapid noemt ook kunnen leven. Allemachtig, wat zal dit live een belevenis zijn. Het soort rock-’n-roll waarbij het zweet over het hele lijf jaagt. Ze komen uit het Britse Essex en met gitarist Simon Johnson hebben ze een geweldig meer…

Birth, School, Work, Death brulden The Godfathers in 1988. Dat was het leven volgens de Britse pubrockers. Voor The United State (Singular Recordings) schreef de Amerikaan Justin Wells ook liedjes die beginnen bij de geboorte en eindigen bij de dood. Het fatalisme van The Godfathers is hem vreemd, toch geeft ook hij zich in zekere zin over aan de onvermijdelijke loop der dingen. En daarbij heeft hij een positieve boodschap, want hij legt de nadruk op de gevoelens die in elk mensenleven langskomen, zoals vreugde, verdriet, opwinding, pijn, hoop, angst. Zoveel meer…

Het debuut, This Highway, van de Newyorkse klassieke countryzanger Zephaniah Ohora was overrompelend (recensie). Drie jaar later ligt opvolger Listening To The Music (Last Roundup Records) in de winkels. Dat had mogelijk wel eerder kunnen zijn maar de plotselinge dood van producer Neal Casal speelde daarin een rol. Bovendien liepen de opnames ook niet helemaal soepel. In elk geval lastte Ohora een Europese toernee af omdat hij meer tijd en energie in de nieuwe plaat wilde steken. Dat heeft echter niet kunnen voorkomen dat de nieuwe set liedjes toch net iets meer…

Down In The Den (eigen beheer) heet het nieuwe album van Ted Russel Kamp. The Den, dat is Kamp’s eigen huisstudio in Los Angeles, alwaar hij het grootste deel van het album heeft opgenomen. Maar niet alles, want van een aantal nummers waren de basistracks al op diverse andere plekken opgenomen. Dat heeft ook tot gevolg gehad dat er maar liefst 12 verschillende mensen elektrische gitaar spelen op dit 13^de soloalbum (met 14, zelfgeschreven, nummers) van de Amerikaanse singer-songwriter met Nederlandse roots. Kamp zelf speelt bas, dobro, meer…

Dit album had ook Blood On Blonde kunnen heten, maar Emma Swift koos voor Blonde On The Tracks (Tiny Ghost/Continental Record Services). Swift is een singer-songwriter uit Australië, die is neergestreken in Nashville, waar ze samenwoont met de Brit Robyn Hitchcock, die al in 1976 de band Soft Boys oprichtte. Nadat Swift een tijdlang geen inspiratie had, depressief was, en te lamlendig om haar creativiteit te laten stromen, ontstond het idee om een plaat met Dylan-covers op te nemen. Hitchcock is een protegé van de man, dus die zal ongetwijfeld met het idee zijn meer…

En daar is plotseling een geheel nieuw album van Tyler Childers. De singer-songwriter uit Kentucky, die doorbrak met de indrukwekkende albums Purgatory (2017) en Country Square (2019), levert onaangekondigd ineens Long Violent History (Hickman Holler) af. Maar pas op, dit is geen gewoon Childers-album. De man heeft de afgelopen tijd toen hij noodgedwongen thuis zat nuttig besteed door zich toe te leggen op zijn fiddle-spel. En dat is inmiddels op een heel behoorlijk niveau gekomen. Het album bevat dan ook 8 instrumentals waarin de fiddle de hoofdrol speelt, te beginnen met de meer…

De albums die ik nog moet recenseren draai ik het meest. Als ze erg goed zijn, duurt het soms wat langer voordat een stukje online verschijnt. Dat is het geval met Among The Faceless Crowd (eigen beheer) van Ben Bostick. Die plaat heb ik al heel vaak gehoord en nog steeds valt er van alles te halen. En het is weer een heel ander geval dan de titelloze plaat uit 2017 of het een jaar later verschenen Hellfire. Toch noemt Bostick, die na tien jaar Los Angeles heeft verlaten en weer is teruggekeerd naar het zuidoosten van de Verenigde Staten, dit nieuwe meer…