Vijf jaar geleden hadden we niets dan lovende woorden voor de ep Ghosts Of The Low Country – The Muscle Shoals Sessions van Tawny Ellis. Dus keken we uit naar Love Life (eigen beheer), maar de lust is ons vergaan. Wat een tegenvaller. Na de schitterende countrysoul van die ep worden we hier opgescheept met vlakke countrypop. Ellis doet aan de randen van de regels teveel haar best. Op No More komen de hoge noten er nogal gemankeerd uit. Soms is zulks fijn, hier niet. Het is meer vorm dan diepte. Valt Pretend Love nog te vergelijken met Shelby meer…

Zach Aaron heeft zijn eigen graf gegraven. Hij wil met de duivel praten om hem te vertellen dat hij zonder zonden komt, dus is het nog maar de vraag of dat gat gevuld wordt… Hij is op de vlucht voor alles en iedereen, maar toch vooral voor zichzelf. ‘Those rock bottom blues are a barroom poet’s dream’, stelt hij vast op het titelnummer van Fill Dirt Wanted (eigen beheer). Een ijzersterk begin van een ijzersterke plaat. Wie is deze Zach Aaron? Dit is namelijk al de derde plaat van deze Texaan. De gitaar pakte hij pas op na de middelbare school. Geld om te studeren meer…

De artiestennaam Waxahatchee is alvast prachtig. Dan zie je niet alleen een kreekje dat zich door de bossen en heuvels van Alabama slingert voor je, maar ook de gedaantes van Billy Joe en Bobbie Gentry. Nou sprong Billy Joe in werkelijkheid van een brug in de Tallahatchie River, die ook nog eens in een andere staat (Mississippi) lag, maar dat zijn slechts details. Waxahatchee heeft dezelfde aantrekkingskracht. Die van mysterie en een geschiedenis van indianen. Dus kan Saint Cloud (Merge Records/Konkurrent) die betovering uitdiepen? Het hoesje is alvast meer…

Vernieuwend hoeft het niet te zijn voor Lee Gallagher And The Hallelujah. Ze volgen met hun sound voorbeelden als Byrds, Burritos en Buffalo Springfield. Maar niet te precies gelukkig. Dan ontstaat er immers geen flow. En die is er wel degelijk op L.A. Yesterday (eigen beheer). Vanaf het moment dat ze vertrekken op Highway 10 totdat ze aan het einde van het album aankomen op Rollin’ Out. Gallagher is zo’n zanger die bijna geen stem meer heeft. Alsof hij zich al eens flink heeft overschreeuwd. Dat lijkt me niet echt het geval, zo’n stem heeft de Amerikaan meer…

Elf nummers in evenzovele smaken biedt Italian Ice (Single Lock/Bertus) van Nicole Atkins. Geen wonder, de singer-songwriter werkte samen met een keur aan artiesten en bezocht ook nog eens diverse studio’s. Wat te denken van Muscle Shoals, Alabama, als een van die plekken? Daar maakte ze gebruik van de diensten van Spooner Oldham en David Hood. Andere gasten zijn leden van Bad Seeds en Dap-Kings alsook Seth Avett, John Paul White en Erin Rae. Zo stel je dus een smakenpalet samen. Op het heerlijke openingsnummer AM Gold valt soul uit Muscle meer…

Als je op deze site zoekt op “Thad Cockrell” vind je geen treffers. Cockrell was begin van dit millennium nochtans een bekende naam in het altcountry-wereldje. Maar zijn laatste album, To Be Loved, dateerde wel al van 2009 (en dat ligt in het verloren gegane verleden van deze site). Cockrell hield het daarna wel zo’n beetje voor gezien. Hij stoeide nog een beetje met een popbandje, Leagues, maar echt serieus leek dat niet. En nu ligt er ineens If In Case You Feel The Same (ATO Records). De liefhebbers van de ‘oude’ Cockrell hoeven nog niet ineens naar de meer…

Dit is het laatste deel van de kortlopende serie om het eigen huis om te toveren tot een honky tonk. Het coronavirus noodzaakte daartoe, omdat alles op slot ging. ‘Close up the honky tonks, lock all the doors’, de oproep van Red Simpson werd zo’n zestig jaar later ingewilligd. Pech voor Vincent Neil Emerson, die in de herfst van 2019 een uitstekende plaat in het genre het licht liet zien. Fried Chicken And Evil Women (La Honda Records) heet het album van de jonge Texaan, die goede vrienden is met Charley Crockett. Op The Valley deed die 7 Come 11 van deze meer…

Het zijn donkere dagen voor de Verenigde Staten, maar het is wel een goede voedingsbodem voor boze artiesten met gitaar. Neem Michael McDermott. Is al zo’n dertig jaar bezig, maar slechts opgemerkt door een beperkt aantal mensen. Terwijl zijn overgave komt in proporties die we kennen van Bruce Springsteen. Het titelnummer van What In The World… (Pauper Sky Records/Continental Song City) is een aanklacht tegen de president die ‘een crimineel is’. Het is een nummer dat de protestbeweging tegen Trump als strijdlied zou kunnen meer…

Het grote geluk, dat waar iedereen altijd op zoek naar is… Vergeet het maar, die zoektocht. Jong zijn en grote dromen najagen. Oud zijn en beseffen dat het allemaal een onzinnige bezigheid is geweest. Daarover heeft G.F. Patrick het op One Town Over (Need To Know). Deprimerend? Dat valt enorm mee. Het leven met alle ups en downs is wel waar het om gaat allemaal. De in Philadelphia woonachtige Patrick schrijft er verhalende liedjes over. Op opener Mud klinkt dat als een jonge Steve Earle met wat popinvloeden. En direct vanaf dat eerste nummer valt het meer…

Drie jaar geleden schreven we over Cary Morin in de rubriek roundup. Het ging toen over From The Cradle To The Grave. De titel When I Rise (Continental Song City) is dan een mooi vervolg. Die wederopstanding vond overigens al weer een tijdje geleden plaats. Op zijn website staat dat deze plaat van 2018 is, maar in Nederland werd het vorig jaar uitgebracht. Hoe dan ook, de man heeft al weer iets nieuws op stapel staan ook. Later deze zomer komt Dockside Saints uit, maar hier richten we nog even de aandacht op When I Rise. Het titelnummer waarmee Morin meer…