In het najaar van 2022 zat Steve Earle opeens zonder band. “I had toured with one version of the Dukes or another since 1982, but the real continuous bloodline of the outfit died with my long-time bass player, Kelly Looney, in 2019. So, it seemed I’d come to a crossroads. Left? Right? I chose BACK. Back to performing solo like I did in coffeehouses when I first started.” Indrukwekkende weerslag daarvan is Alone Again (Live) (Howe Sound): een uur lang, vijftien nummers Steve Earle in z’n eentje, opgenomen in 2023 tijdens zijn tour door Groot-Brittannië. Vanzelfsprekend komen zijn grote hits voorbij, zoals Guitar Town, meer…

Micah Schnabel is al bijna 25 jaar gitarist/zanger in Two Cow Garage, maar hij brengt ook geregeld soloplaten uit. Daarop is gebleken dat hij een scherpe observator is. Ook op The Clown Watches The Clock (eigen beheer), met 10 liedjes, is dat weer het geval. Overigens heeft Schnabel eind vorig jaar een roman uitgegeven met dezelfde titel. Deze plaat hangt er dan ook mee samen; het zijn songs die hij, ten tijde van de pandemie, tegelijkertijd met die roman schreef. Het openingsnummer heet dan ook niet voor niets 4 Vignettes From An American Strip Mall; vignettes moet je meer…

Hand omhoog als je ook altijd dacht dat het bij de naam 49 Winchester om een schietgeweer gaat. Nee, de band is vernoemd naar het adres in Castlewood, Virginia, waar het tien jaar terug allemaal begon. Leavin’ This Holler (New West Records) is hun vijfde album. De muziek doet soms denken aan die van de betreurde, in 2021 gestopte Bottle Rockets. Sterker nog, de stem van frontman Isaac Gibson lijkt sterk op die van Brian Henneman. Luister maar eens naar de lekkere rootsrock van Yearnin’ For You, Tulsa en Make It Count. Daarnaast wordt de plaats van herkomst zorgvuldig in ere gehouden, zoals in de openingstrack Favor: ‘There’s taking and there’s meer…

Een album over een serieus onderwerp als de klimaatcrisis maken zonder dat de thematiek loodzwaar wordt, dat was de bedoeling van The Fugitives. Dat is het kwartet uit Canada heel aardig gelukt met No Help Coming (Fallen Tree Records). De eerste 44 seconden zijn a capella voordat na (No Help) op het nummer Edge Of The Sea woningen aan de kustlijn ten prooi vallen aan het water. Het is de muzikale omlijsting die de achterliggende boodschap van deze verzameling liedjes licht verteerbaar maakt. Dat is toch best knap. It Might Just Rain Like This For Days begint als een meer…

Optreden doet de 77-jarige Joe Ely nog slechts sporadisch. Zijn gezondheid speelt hem parten. Dat betekent niet dat hij met pensioen is. Rusteloos is hij namelijk nog steeds. Die gedrevenheid zit in zijn aard. Driven To Drive (Rack’ Em Records/Thirty Tigers) is dan ook een perfecte titel voor zijn nieuwste album. Ely is niet meer zo dikwijls onderweg, maar nog wel zeer actief. In zijn studio in Austin doet de Texaan constant nieuwe ideeën op tijdens het ordenen van zijn archiefmateriaal. Ook dit nieuwe album bestaat voor een niet onaanzienlijk deel uit bewerkingen van oude liedjes die nog meer…

Als je als countryliefhebber de afgelopen 10 jaar zonder bereik op een onbewoonbaar eiland hebt doorgebracht, is een plaat als Visions Of Dallas (Son Of Bill/Thirty Tigers) van Charley Crockett het walhalla. In die eenzame positie hebben wij echter niet gezeten. Voor ons is vergelijkingsmateriaal voorhanden. En dan valt die jongste leg van de Amerikaanse soulcountrycrooner een klein beetje tegen. De plaat heeft als ondertitel $10 Cowboy, Chapter II. Het zijn namelijk liedjes die al tijdens de sessies voor het eerder dit jaar verschenen album van Crockett werden meer…

Een recensie van Restless (Gypsy Soul Records), het tweede album van de Canadese band The Commoners, is onnodig. Een herhaling van de bespreking van het twee jaar geleden verschenen debuut is afdoende. Er is namelijk niets veranderd. Dat is goed nieuws en dat is slecht nieuws. Omdat de band in herhaling valt doen wij dat ook. Dit schreven we in 2022: ‘Het goede nieuws: The Commoners klinken precies als The Black Crowes in hun beginperiode. Het slechte nieuws: The Commoners klinken precies als The Black Crowes in hun beginperiode. Huh? Tja, hoe lekker Find A Better Way ook uit meer…

BJ Barham, voorman/spil van American Aquarium, wilde wel weer eens een meebrulplaat maken. Dat is met Fear Of Standing Still (Losing Sight Records/Thirty Tigers) goed gelukt. En niet op een manier dat het een niemandalletje geworden. Nee, de songs gaan ook nog echt wel ergens over. Maar dan met een kick, zelfs als het gaspedaal niet tot op de bodem ingetrapt wordt. Een voorbeeld daarvan is Cherokee Purples, een weemoedig nummer over Barhams oma waaraan hij ineens moet denken als hij een sandwich staat klaar te maken. Of Babies Having Babies waarin Barham zijn zorgen meer…

We hebben op deze pagina’s nog niet eerder aandacht besteed aan de muziek van de Amerikaan David Quinn, terwijl we daar best van genoten hebben de afgelopen jaren. Wanderin’ Fool (2019), Letting Go (2020) en Country Fresh (2022) waren heel aardige albums waarop Quinn stevige country liet horen. Op het nieuwe album, Young Love (Down Home Records), tapt hij uit een ander vaatje. Zelf geeft hij aan dit de eerlijkste plaat is die hij ooit heeft gemaakt. Jammer genoeg spreekt die mij niet aan. “Slappe hap”, zou een bepaalde politicus zeggen. Het is natuurlijk relatief, maar meer…

Het is niet snel genoeg en ook niet luid genoeg om het cowpunk te noemen, dus bedacht Natalie Fratino van The Smokey Lonesome de term garage-country. Ben Vaughn noemt het volstrekt originele countryrock, waarbij je volgens hem echt geen idee hebt uit wat voor invloeden dit is ontstaan. Daar heeft hij wel een punt. Laten we dus maar beginnen met de mededeling dat de ep Desert Run (eigen beheer) uiterst rommelig overkomt. Typisch iets wat in de woestijn ontstaat, dit kwartiertje muziek met vijf nummers. Op de een of andere manier lijkt een vergelijking met The Original Harmony Ridge meer…