Xander Hitzig en Nicole Olney vormen het duo Desert Hollow. Hij komt uit West Virginia en zij uit Californië. Ze ontmoetten elkaar als castleden van een musical waarin oude countryhits ten gehore werden gebracht. Music For The Folks (eigen beheer) is een debuutalbum nadat ze in 2021 voor het eerst van zich lieten horen met een ep. Sindsdien verhuisden de geliefden naar Hawaii, waar ze zijn doorgegaan met het verfijnen van hun op folk en bluegrass gebaseerde sound. Verfijnen betekent in dit geval niet gladstrijken, daarvoor houden ze teveel van oldtime. Ouwelijk klinken ze overigens geenszins; levendig meer…

Over de onwaarschijnlijke combinatie van conceptuele kunst en countrymuziek van Terry Allen ging het al heel vaak op deze site. Altijd met een waardering van vier of vijf sterren. Blood Sucking Maniacs (Paradise Of Bachelors) scoort minder hoog. De Texaan heeft zijn hele familie opgetrommeld voor dit nieuwe project. Zelfs meer dan dat, want ook zij die er niet bij waren, zijn toch present. Het album begint met de hartslag van de op dat moment nog ongeboren Lucky Marlo Allen, een opname die overgaat in een archiefopname van het pianospel van de al in 1984 overleden Pauline Allen, de moeder meer…

De Steep Canyon Rangers uit North Carolina bestaan als band al zo’n 25 jaar en New Act (Yep Roc) is inmiddels hun vijftiende studioalbum. Ze begonnen met progessieve bluegrass, waagden zich in de beginjaren ook wel aan folk en rock, werden in 2009 als begeleidingsband gevraagd door de fameuze banjomeester Steve Martin en gingen ook daarna uitstapjes naar andere genres nooit de weg. Op New Act, het woord zegt het al, gooien ze het roer om en richten ze zich volledig op hun oude liefde: de bluegrass. Maar dan wel in het moderne jasje dat ook bands als Turnpike meer…

Lone Piñon is een opwindende folkband (of orquesta típica) uit het noorden van New Mexico, opgericht in 2014 met als doel het in leven houden van de muziek die sinds mensenheugenis in de betreffende contreien werd gespeeld, maar de laatste tijd steeds meer in het nauw begint te raken. Hot Carne Seca (Jalopy Records) is hun zesde album. De meest recente vier zijn te vinden op Spotify, maar wie liever volhardt in fysieke verschijningsvormen wordt beloond met prachtig gestileerd artwork, inclusief een boekje van tien pagina’s met liner notes. Lone Piñon bestaat uit vier meer…

We blijven nog even in Zweden, maar op bekend terrein want Thomas Jonsson is bij altcountry.nl geen onbekende. Onder de naam Thomas Denver Jonsson was hij hier jarenlang een favoriet, en met zijn alter ego I’m Kingfisher zet hij die lijn onverminderd voort. Give Up Together (Fading Trails Recordings) is zijn zesde album onder die naam en verschijnt drie jaar na Glue, dat met zijn jazzy, losse aanpak een wat ander geluid had dan wat Jonsson normaal laat horen. Dit keer kiest hij voor iets zwaarders. De songs zijn gebouwd rond rustige drums, akoestische en elektrische gitaren en rijke strijkers, die meer…

Wie Mika Häkki kent als de man achter de loeiende fuzz-bas van doom-zwaargewicht Monolord, wrijft bij dit album misschien even in zijn ogen (eigenlijk: oren). Onder zijn eigen naam, samen met begeleidingsband Dark Yonder — Dan Andreasson (drums), Krister Selander (bas) en Martin Olsson (gitaar) — levert de Fins-Zweedse muzikant geen gram metal af, maar een titelloze plaat (Ella Ruth Institutet) vol donkere americana die gestaag afdrijft richting psychedelica.
Wat meteen opvalt is de gitaar. Waar Häkki’s in zijn stoner-verleden bekendstaat om z’n dikke, zware bastonen, is meer…

Breakfield (Rounder Records) is de naam van een band die tot nu toe Boy Named Banjo heette. De naamsverandering hangt samen met het feit dat er een nieuwe weg is ingeslagen: minder roots, meer countryrock. ‘Breakfield’ verwijst naar een weg die dwars door een wild natuurgebied in Tennessee loopt. De twee belangrijkste bandleden Barton Davies en William Reames brachten daar als student hun zomervakanties door en associëren de naam Breakfield sindsdien met plezier en vrij ruige vrijheid. Precies wat het titelloze album uitstraalt. We horen nog steeds banjo’s en fiddles, maar ze worden veel meer…

In 2021 was Charlie Marie de zangeres uit Rhode Island die klassieke country serveerde zoals oma het bedoelde: Patsy Cline, pedal steel, en een scherp gevoel voor de timing van een goeie clou. Vijf jaar later is er een hoop gebeurd. Het succes van Ramble On (zie recensie) bracht precies de aandacht waar ze niet op zat te wachten, en daarna stortte haar leven in: relatie kapot, een breuk met haar gitarist, een oma die corona kreeg en nooit meer de oude werd, en uiteindelijk het overlijden van haar vader. Marie deed wat mensen in zo’n situatie soms doen: ze propte haar spullen in een Toyota Yaris en ging rijden. Geen plan, geen einddatum, gewoon Amerika. Signs meer…