Er zijn volop platen die je wilt draaien na beluistering van dit begeesterende Dances For The Lonely (Last Chance Records) van American Aquarium. Iets van Graham Parker and the Rumour bijvoorbeeld. Of Born To Run van Bruce Springsteen. Men Without Women van Little Steven and the Disciples Of Soul, ook een prima optie, want hoe lang is het geleden dat die elpee op de draaitafel lag? En Kids In Philly van het qua stijl vergelijkbare Marah wil je eigenlijk ook direct opzetten. Maar nogmaals in je eentje door het huis dansen en springen meer…

Niet een makkelijk plaatje, dit American Songwriter (Factory Chime Records) van Lance Andrew Leonnig. Hij biedt het te koop aan in de sector avant-americana en daar past het ook precies. Met krachtig gitaarspel op een oude akoestische 1963 Gibson J-46 die eens van zijn opa was, laat Leonnig een bepaald onalledaags geluid horen. Experimenteel is niet alleen zijn stijl, ook de liedjes getuigen van zijn zin voor avontuur. De titel American Songwriter is bepaald niet hoog gegrepen voor deze verzameling verhalen over heel diverse meer…

Chip Taylor vertelt op Yonkers NY (Train Wreck Records/Munich) over zijn jeugd. Dat betekent dat hij bijna voortdurend ergens midden in een nummer begint te praten. Dat gaat nogal irriteren. Ook al groeide Taylor op in een kleurrijke familie – zijn vader was een professioneel golfer en zijn broer (Jon Voight) werd een filmster – de anekdotes zijn niet erg spannend. Leuk voor een keer, maar toch echt niet bijzonder genoeg om regelmatig te beluisteren. Dat heeft Chip zelf ook ingezien. Daarom is meer…

De afbeelding op het hoesje zit er veelbelovend uit: een asfaltweg die tegen een imposante lucht botst. Maar Hennessy Keane maakt dit muzikaal niet waar. O nee. Shaun Hennessy (gitaar, banjo) en Ian Keane (zang, drums) vormen de kern van deze band, afkomstig van het Britse platteland. Zij laten zich op hun debuut Nowhere Fast (eigen beheer) begeleiden door een bassist, extra gitarist en Hammond-speler. De band speelt echte, ouderwetse countryrock, maar dan van het weinig opwindende soort. Weliswaar spreekt de on-the-road-romantiek meer…

Het werd tijd, ook al lag het nou niet direct in de lijn der verwachting. David Rawlings zorgde er sinds halverwege de jaren negentig als muzikale partner van Gillian Welch en bandlid van Old Crow Medicine Show voor dat alternatieve countrymuziek teruggreep naar de een eeuw geleden in de Appalachen gelegde basis van ongepolijst snarenspel en liedjes met een kop en een staart. Met A Friend Of A Friend (Acony Records/Rough Trade) is hij voor het eerst helemaal alleen de baas. Rawlings bewijst dat hij veel meer is dan louter meer…

Jubal Lee Young had een drank- en drugsprobleem en rockte harder dan goed voor hem was. Met The Last Free Place In America (Reconstruction Records) probeert hij de problemen van zich af te schudden. Op deze derde cd wisselt de zoon van Steve Young bevlogen momenten af met niet geheel geslaagde liedjes. Boom Boom Boom is een flauw aftreksel van John Lee Hooker, ook al moet wel gezegd dat Young zingt als een gemene Dylan. Bloom, Lily, Bloom is wat al te sentimenteel en op Animal Farm wekt hij de indruk dat hij ook nog meer…

Audiotransparent slaat met Chekhov Guns (Katzwijm/V2)een nieuw hoofdstuk in het muzikale boek open. Twee jaar heeft de Groninger band gedaan over de opvolger van het goed ontvangen Nevland. Twee jaar van vallen en opstaan; twee jaar in scherven. Maar scherven brengen geluk, zo constateert de band zelf, trots als ze zijn op hun derde cd. Wat aan Chekhov Guns opvalt, is dat het album in tegenstelling tot Nevland minder op atmosfeer drijft maar meer op ritme en puls. Vervreemdende ritmes en industriële motoriek jagen de broeierige, donkere meer…

Net als het hier onlangs besproken Devil In A Boot van Federale is The Damnation Twist (Limefield Recordings) van The Wagon Train geheel instrumentaal. De elf nummers op dit album voeren langs diverse decors. Sommige nummers zouden goed beelden van een western kunnen ondersteunen, bij andere composities zie je beelden van een coole B-film uit de jaren vijftig. Met The Witchdoctor begint de plaat met vrij rustige surf. Zelfs als er spetterende gitaarlicks klinken, The Damnation Twist als geheel behoudt steeds de kracht van meer…

Een aangename lichtheid gaat er uit van Creature Of Bad Habits (Valve/Proper) van de Australiër Carus Thompson. Hij verstaat de kunst om frisse melodieën te componeren en die te verpakken in een dikwijls twinkelende setting. Australiërs slagen er voortdurend in om hun roots aan te stampen in pakkende popliedjes en Thompson is er ook weer zo eentje. Hij past daarmee in de traditie van Paul Kelly, Go-Betweens, Triffids en Crowded House. Die laatste band komt uit Nieuw-Zeeland en past dus meer…

Na de recensies van Vic Chesnutt en Lucas Paine hier nog een bespreking van een cd in een bruin/zwart hoesje met een vogel. Daarmee houdt elke overeenkomst ook wel op. Shutdowntown draait om Amanda Graves en Cari Smith, twee vrouwen die zingen alsof ze gehakt zullen maken van zielige mannetjes. Of misschien spoelen ze die kerels gewoon door, om de titel van het fantastische debuut Flush (eigen beheer) er bij te halen. Deze stoere chicks komen uit Edgewood, ten oosten van Dallas en werden opgepikt door meer…

Lucas Paine heeft pech. Hij moet de competitie aangaan met Vic Chesnutt die net een meesterlijk album heeft afgeleverd. Daarbij steek je al snel wat schraal af. Een beetje jammer is dat wel, want Sometimes You Fly (Park Bench Records) is eerlijk gezegd een heel behoorlijke cd, waar met name liefhebbers van Chesnutt veel plezier aan kunnen beleven. Paine verwoordt ook rauwe emoties en geeft die vorm in een kaal en ongepolijst klankbeeld. Op opener Misty Mountain Tryst heeft hij nog gezelschap van Katie Harris die meer…

Als een valse kraai zingt Vic Chesnutt zijn liedjes op Skitter On Take-Off (Vapor Records). Maar allemachtig, wat raakt hij de kern. Met minimale begeleiding van Jonathan Richman en diens drummer Tom Larkins gooit Chesnutt zijn ziel en zaligheid eruit. I am so lonely, huilt hij in My New Life, maar even later schreeuwt hij het uit: I don’t have to be with no asshole anymore / I don’t have to listen to your bullshit anymore. En dan is er ook nog een liedje met de titel Worst Friend, maar dat gaat dus eigenlijk over meer…

Voordat er weer een wijsneus reageert, ja, we weten best dat Porkbelly Futures (Cordova Bay) van Porkbelly Futures al in 2008 is uitgekomen. Maakt het wat uit? Dacht het niet! Dankzij het enthousiaste werk van de Zweedse distributeur Hemifran worden regelmatig cd’s iets later alsnog in Europa onder de aandacht gebracht. Zoals dus ook dit fraaie album van het uit Toronto afkomstige Porkbelly Futures. De nummers van deze Canadese band staan als een huis. Dit is het soort kameleontische rootsrock dat we meer…

Portland, Oregon is een plaats waar het bruist en broeit, en is misschien wel muziekstad nummer een in Amerika. Alle soorten en stromingen zijn er volop vertegenwoordigd; dus naast americana en alt.country is er ook licht-experimentele slowcore. Ziehier Holy Sons, een soloproject van de drummer van Grails en Om (die ik beide niet ken), Emil Amos. Criminal’s Return (Important Records/Bertus Distributie) is ‘s-mans tweede en hij bevalt me moet ik zeggen. Amos heeft traag meer…

Over Leslie and the Badgers schreef ik al eens eerder en dan met name over de prachtige hoes van Greetings From… Dat was een ep die louter als download verkrijgbaar was, op zich al een belachelijke manier van muziek verspreiden, maar met zulk schitterend artwork helemaal zonde. Gelukkig is Roomful Of Smoke (eigen beheer) wel als fraai verpakte digipack op cd verkrijgbaar. Leslie is een klassiek geschoolde zangeres die gitaar speelde in een punkband, maar met de avontuurlijke alternatieve country helemaal haar stijl meer…

Over de fraaie voorganger Confluence schreven we dat de combinatie van saloonrock en salonorkest van Majors Junction klonk alsof de woestijn was verstopt onder een enorme lap rood velours. Over Good vs Evil (North Of Nashville Records) zijn we toch net iets minder enthousiast. Wederom is er sprake van een zekere vorm van elegantie, de band uit Chicago speelt enigszins ingehouden, maar net zo makkelijk zou je de nadruk kunnen leggen op de hoekige afwerking. Alsof de nummers nauwelijks een repeteerfase is gegund. Een voordeel meer…

Hoewel niet echt productief, behoeft het nauwelijks uitleg wie The Mother Hips zijn. Ze draaien namelijk al zo’n 18 jaar mee in de rock-tredmolen. Ooit golden ze – aangejaagd door Rick Rubin – als grote beloften, maar dat maakten The Hips, in de personen van Tim Bluhm en Greg Loiacono, simpelweg niet waar. Mooie platen maakten ze wel. Ongebroken en in de luwte manoeuvrerend bleven The Mother Hips platen op het snijvlak van countryrock en powerpop afleveren. Na het geweldige Kiss The Crystal Flake (2007) is het even fraaie Pacific Dust meer…

Dit Collecting Demons (eigen beheer) is een cd waar ik niet snel genoeg van krijg. Het Californische Longliner verenigt de barroomsound van Bottle Rockets met de woestijnrock van Woodcocks. Rechtlijnige gitaarsolo’s van Eric Marston, want waarom zou je moeilijk doen op zijn ding als dat van zichzelf al zo lekker klinkt? Collecting Demons begint sterk met Never A Princess: I never wanted a wife, I love my own life, loose women were my best friends. En ook Stick On The Dash is lekker stoer: I was born with diesel in my blood. Songschrijver meer…

Nee, het fraaie artwork van dit aangenaam verpakt cd-tje (digipack zonder plastic) is nu eens niet van Jon Langford, maar van ene Ryan Loiselle. De tekening doet recht aan dit uiterst coole plaatje met een speelduur van 25 minuten. Ghostcountry (Viva Tacoma Records) is ook al een titel die past bij de lichtelijk bevreemdende sfeer die James Hilborne & The Painkillers bewerkstelligen. David Lynch zou zijn voordeel kunnen doen met deze muziek. James en zijn kornuiten wonen aan de baai Puget Sound in de Amerikaanse staat Washington. Daar komen meer…

Nee, dit is geen americana, in de verste verte niet. Mooi is het wel, tenminste als je van dromerige popsinger-songwriters houdt. Michael Miller is een talentvolle zanger en componist uit Californië, die zich in zijn levensonderhoud voorziet met het tekenen van wenskaarten voor Hallmark. Bij de toegezonden promo zat dan ook een grappige tekening van de hand van Miller gevoegd. Maar ook muzikaal beschikt Miller over een interessante signatuur, zo blijkt uit I Made You Up (Shiny Shiny), zijn tweede plaat. Hij krijgt hierop hulp van niet de minsten, zoals meer…

Aan mooi zingen doet Luke Powers niet. Geen kwestie van onwil, hij heeft er gewoon de stem niet voor. Als een James McMurtry zwoegt hij zich op tamelijk monotone wijze langs de woorden. Toch is Running To Paradise (eigen beheer) een prima cd. Powers kan namelijk songschrijven als de besten. Zijn liedjes klokken meestal zo rond de drieëneenhalve minuut, maar verder heeft hij geen boodschap aan (ongeschreven) regels. De zang op opener Johnny Rotten Come To Jesus is belabberd, maar het meer…