Het regent hier sterren. Niet verwonderlijk want er wordt momenteel veel goede muziek uitgebracht. En we hebben bovendien nog wat achterstallig onderhoud bij het bespreken van albums die vorig jaar al zijn uitgebracht. Daarbij scheiden we natuurlijk wel het kaf van het koren. Een album dat zeker gerecenseerd moet worden is I Am Not Cool van Chris J. Norwood uit Dallas, Texas. Het album opent met een proloog waarin Norwood zingt: There’s only two kinds of music / What’s true and what ain’t / It only takes three chords to set the record straight. En daarna barst meer…

Het nieuwe album van The Delines laat een verandering van decor zien. Spelen de verhalen van songschrijver Willy Vlautin, voorheen van de band Richmond Fontaine, zich doorgaans af in desolate streken in het westen van Amerika, de liedjes van The Sea Drift (El Cortez Records/Decor/V2) zijn vooral gesitueerd aan de Golfkust. Daar komt de Texaanse zangeres Amy Boone vandaan. Ze geeft de teksten van Vlautin een onderhuidse spanning mee, al is het de vraag of ze daar extra haar best voor moet doen. Ze is nog altijd herstellende van een traumatisch verkeersongeluk. Bovendien meer…

Abby Posner gooit zichzelf een reddingsboei toe met het album Kisbee Ring (eigen beheer). Ze heeft talent te over, maar hoe moet je dat alles goed kanaliseren en je er dan ook nog eens gelukkig bij voelen? De pandemie zorgde enerzijds voor verdriet en depressie, maar liet haar anderzijds ook tot het besef komen dat het gewone dagelijkse leven voldoende basis is om geluk te vinden in de kleine dingen. Posner is een singer-songwriter uit Los Angeles en een multigetalenteerde musicus. Ze speelde alles zelf in. En toch doen haar tussen pop en folk te situeren liedjes beslist niet kaal aan. Ze moet meer…

In de zomer van vorig jaar benaderde Huck Notari me om zijn nieuwe album Strange And Beautifully (eigen beheer) te recenseren. In 2014 schreef ik over het uitstekende Huck Notari And The River, een album dat daarna ook nog eens opdook in een winterse aflevering van de rubriek albumhoezen. Onder die recensie uit 2014 hangt trouwens ook nog een eerdere recensie van Highland uit 2007. Zijn nieuwste stuurde Notari eerst naar een verkeerd adres, maar kwam uiteindelijk toch op de plaats van bestemming aan. Ik moest wel 11 euro inklaringskosten voldoen bij de boekenzaak waar ze meer…

Het verhaal achter Kimberly Morgan York is ook wel mooi. In 2003 trouwt ze met Brad Morgan, drummer van de Drive-by Truckers. Ze krijgen een dochter waarna Kimberly Morgan haar muzikale carrière on hold zet. Na een scheiding trouwt ze opnieuw maar ook dat huwelijk houdt geen stand. De derde keer is het wel raak. Keith York is de ware. Vandaar de naam Kimberly Morgan York (het tweede huwelijk zal wel niet veel soeps zijn geweest, anders was haar naam nog langer geweest). In elk geval is nu de gelegenheid om Found Yourself A Lady (eigen beheer) uit te brengen, een album meer…

Recensie volgt nog schreef ik bij de nummer 7 van mijn jaarlijst 2021. Het duurde even en dat is echt zonde, want Patient Heart (eigen beheer) van Noah Harris kan wel wat publiciteit gebruiken. Dat vond ook Garrett T. Capps, die Harris met me in contact bracht. En wat is het weer een goede tip! Een bescheiden kerel, deze in de Amerikaanse staat Illinois opgegroeide singer-songwriter. Een website heeft hij niet, althans op dit moment kom je niet verder dan een foutmelding. Dus geven we maar een link naar zijn pagina op Bandcamp. In Chicago ontmoette hij zijn Texaanse vrouw Madison Turner en volgde meer…

Het promopraatje op een A4’tje bij het nieuwe album van Ad Vanderveen is van de Canadese muziekjournalist Jon C. Ireson. Die begint met de vergelijking met Bob Dylan en Neil Young. Daar heeft Vanderveen vrede mee. Sterker nog, het titelnummer Candle To You (SongSense/Coast To Coast) is een loflied op Dylan, Young en andere voorlopers. Wel erg braaf, dit stukje nederige toewijding van de Nederlander met Canadese roots. De kitscherige hoesfoto is helemaal erg trouwens. Gelukkig begint hij met Do What You Love en Following The Wind sterker. Op het eerste nummer met een meer…

In 1995 beginnen Jake Black en Rob Spragg te experimenteren met het combineren van blues, country, gospel en acid house. Uitkomst van dit experiment? Alabama 3. Een spannende mix van uptempo beats, slepende ritmes, scheurende gitaarsolo’s, americana samples en stuwende baslijnen. In korte tijd ontwikkelt de band zich tot spraakmakende (dance) festival act. Een van hun songs; Woke Up This Mornin’, afkomstig van debuutalbum Welcome To Cold Harbor Lane, is te horen in de succesvolle serie The Sopranos. In 2019 beginnen Black en Spragg aan opnames die onlangs zijn meer…

Bloodless (Orindal Records) van Claire Cronin is een album dat hier de laatste weken zijn rondjes draait. De 9 songs zijn wat ongrijpbaar maar intrigeren desondanks. Spaarzaam aangekleed. Het is vooral de mooie stem van Cronin, begeleid door elektrische gitaar, viool en synthesizer, in een traag en nog trager tempo. Haunted americana, zo noemt ze het zelf, en dat is een term die de lading wel dekt. Cronin en echtgenoot Ezra Buchla namen de nummers op in hun thuisstudio in Berkeley, California, tijdens de pandemie en terwijl in de omgeving bosbranden plaatsvonden. Die meer…

Donald Trump wil de bestormers van het Capitool gratie verlenen als hij weer president is. Alle reden om Red, White And American Blues (It Couldn’t Happen Here) (eigen beheer) van Nathan Bell toch nog even onder de aandacht te brengen. Stond op de vijfde plaats in mijn jaarlijst over 2021. Met dit verklarende tekstje: ‘De ondertitel is een verwijzing naar het boek It Can’t Happen Here van Sinclair Lewis. De schrijver buigt zich in dat boek uit 1935 over de mogelijkheid dat het Amerikaanse volk een fascist als president zou kiezen. De verwijzing naar Trump is duidelijk.’ Het kan toch niet meer…

An Honest Effort (Black Hen Music) van Matt Patershuk gaat over mensen die proberen iets te bereiken. Ongeacht de uitkomst, het proberen is altijd de moeite waard. Die boodschap kreeg Patershuk mee van zijn opa. En de Canadees vond het een mooi thema voor een album. We maken kennis met Johanna en Sunny. Het leven kon beter zijn. Maar lukt ze dat ook? Jupiter The Flying Horse is een nummer dat over de grens van zes minuten gaat en van begin tot eind denk je dat je naar Jerry Jeff Walker luistert. Het gaat over een hengst bij het Barnum & Bailey circus dat een oogje heeft op een merrie die meer…

Elliott Smith had een liedje met de titel Clementine. John Aulabaugh heeft ook een liedje met die titel. Een ander nummer dus, maar wel degelijk een ode aan de overleden artiest. Sweet As You (eigen beheer) klinkt bijzonder fijn. Het album is analoog opgenomen in de voormalige studio van Smith in Los Angeles. Wat kleine oneffenheden werden niet weggewerkt, waardoor de sound levendig blijft. De Amerikaan Aulabaugh, die pas op zijn 50ste helemaal voor de muziek koos, maakt een soort powerpop. In een popquiz zou je dit waarschijnlijk plaatsen in de jaren 90. Sommige nummers hebben wel meer…

Michael Hurley werd 80 in december. The Time Of The Foxgloves (No Quarter/Konkurrent) is zijn eerste nieuwe studioplaat in twaalf jaar. Hurley maakt outsider folk en die klinkt nog altijd even onvast als altijd. Dat is beslist een van de bekoringen van zijn oeuvre. De Amerikaan is ook actief als schilder en cartoonist. Ook in dat werk (zie de hoes) herken je de stijl van een oude hippie met humor en belangstelling voor een simpel leven in de natuur. Hij maakt al platen sinds 1964. Mensen als Cat Power, Devandra Banhart en Will Oldham mag hij tot zijn bewonderaars rekenen. In zijn meer…

Robert Ellis treedt de laatste tijd op in een wit pak. De uit Jackson, Tennessee, afkomstige The Kernal doet dat in een rood pak, eentje die hij na de dood van zijn vader op diens zolder vond. Zijn vader, Charlie Garner, trad 28 jaar op als sideman van Del Reeves, maar een solocarrière als klassiek countryartiest zat er nooit in. Dat is mogelijk wel het geval voor de zoon Joe Garner alias The Kernal. Listen To The Blood (Single Lock Records/Konkurrent)is het   album van The Kernal en de songs hebben klassieke country als uitgangspunt, maar het ontspoort meer dan regelmatig. En daar houden we hier wel van. Misschien beter meer…

In de bespreking van het in 2015 uitgekomen Less Is More constateerden we dat Gordie Tentrees stilistisch een beetje is opgeschoven van blues naar country. De Canadees heeft die lijn vastgehouden op Mean Old World (eigen beheer). In 2018 kwam trouwens nog Grit uit, een samenwerking met zijn landgenoot Jaxon Haldane, maar dat album is in Nederland nauwelijks opgemerkt. Best bijzonder, want die plaat begon met een liedje over onze eigen Armand. Afijn, op zijn nieuwste vormt zijn eigen leven de leidraad voor tien liedjes. Wind Walker is losjes als een Todd Snider in vorm. Op meer…

De acht nummers met iets minder dan een half uur speeltijd op Wide World (Revanche Records) verdeelde Sophie Janna in twee delen. De eerste vier nummers wordt ze begeleid door Hannah Jacobs (synthesizers, piano en tweede stem) en Nicholas O’Brien (drums, gitaar, samples en klarinet), terwijl op Nightfall Joseph O’Keefe treurige klanken haalt uit zijn viool. Daarna volgen drie van die vier nummers in nog net wat kalere versies met Janos Koolen (mandoline, banjo, gitaar en klarinet) en Kaspar Laval op bouzouki. En met Laurels nog een extra nummer. De eerste helft is in Engeland opgenomen, het meer…

Lady Wray was acht maanden zwanger toen ze het titelnummer Piece Of Me (Big Crown Records/Konkurrent) inzong. Ze deed het zittend. Een keer opnemen volstond. Het nummer verscheen al in 2019 als single en is door soulliefhebbers ontvangen als een klassieker. Terecht. Het is oude soul met moderne elementen. Het heeft vette baslijnen en een gitaarpartij die langs haar heupen omhoog krult. De drums op het hele album zijn zwaar beïnvloed door hiphop en ronduit formidabel. Mede dankzij de voortreffelijke productie van Leon Michels; alles werd analoog opgenomen in diens meer…

We missen wel eens wat en je kunt niet alles bespreken dat uitkomt. Maar als iets erg goed is, moeten we af en toe terug naar een album dat al meer dan een half jaar in de spreekwoordelijke schappen ligt. Dat gebeurt nu bij I Wanna Start A Band (eigen beheer) van Britton Patrick Morgan. De man groeide op in het oosten van Kentucky (wat is dat toch met Kentucky? Komen daar ook mensen vandaan die matige plaatjes maken? Die bespreken we hier dan maar niet). In het titelnummer droomt een jonge Morgan ervan om een band te beginnen met Levon Helm, Emmylou Harris, meer…

Ook al heeft de Texaanse singer-songwriter Hayes Carll zijn plaatsje in de twintig jaar dat hij platen maakt intussen wel ingenomen, een grote bekendheid is hij niet. Weliswaar trok hij de aandacht door er vandoor te gaan met de vrouw van Steve Earle, vooral doordat die daar nogal een nummer van maakte, maar ook dat bracht hem geen wereldroem. Hoeft ook niet, het gaat immers om de liedjes. You Get It All (Dualtone) biedt er elf. Carll schreef ze met diverse collega’s. En trouwens ook met zijn vrouw Allison Moorer, die ook medeverantwoordelijk is voor de productie. Op Nice Things komt God in meer…

Wanneer Lost Camp Dreams een voorproefje is van wat het komende muziekjaar gaat brengen dan kan dit jaar nu al niet meer stuk. Wat is dit een wonderschone ep. Zes nummers staan erop, de ene nog spannender dan de ander. Verantwoordelijk voor al dit moois? Jason Dea West, een independent artiest die zich beweegt in het folk/punk-genre. De grote gemene deler in deze genres is de DIY (Do It Yourself)- attitude. Vooral bezig zijn met het uitdrukken van emoties via muziek en minder met het virtuoos beheren van de instrumenten. Met een aantal bevriende muzikanten is meer…

Die man in het midden op het hoesje van Walk The Walk (eigen beheer) van Stash heeft zo’n bekende kop, maar wie is het ook alweer. Een blik op de achterkant geeft duidelijkheid Ted Russell Kamp, de Amerikaanse multi-instrumentalist/singer-songwriter met Nederlandse roots. Naast Kamp bestaat het trio Stash uit drummer Joey Peters en rootsrocker Rich McCulley, die ook al sinds het begin van dit millennium solo-albums maakt (zie bij voorbeeld deze: link). Rootsrock, het woord is gevallen. Dat is ook wat je, in 13 nummers, op dit album voorgeschoteld krijgt. Zo meer…

Nee, het is in combinatie met Richie Mayer niet een extra aflevering van de rubriek albumhoezen, maar gewoon een recensie. People In Cars (Submarine Cat Records) is niet het eerste album van Curse Of Lono dat we bespreken. De titelloze ep uit 2016 kwam aan bod in de rubriek roundup en een jaar later schreven we ook over het volwaardige debuut Severed. Helaas kwam As I Fell niet verder dan aantekeningen (glamrock, Jesus And Mary Chain, Velvet Underground, slidegitaar, atmosferisch donker, donkere stem, blazers, een lieve versie van Nick Cave; dat soort meer…

Een nogal lelijk hoesje. Vond Richie Mayer misschien zelf ook wel. Dus staat zijn naam niet op de voorkant. Ook de titel The Inn Of Temporary Happiness (Revisited) (eigen beheer) ontbreekt. Vervelende trend, al die covers zonder letters. Maar goed, over de muziek dan maar. Die is namelijk best de moeite waard. Mayer speelde begin jaren 80 in Loose Lips, een band uit Chicago die net als Cheap Trick, Shoes en Pezband powerpop maakte. Dat doet hij nog steeds. Staat ook op het nummerbord van die zwevende auto: PWR POP. De pandemie was aanleiding om zich zo ongeveer op te sluiten in meer…