Het beste heb ik met u voor. En met mezelf. Daarom reis ik elk jaar af naar het niet te verre buitenland om een mooi country- folk- of americanafestival te bezoeken en onder jullie aandacht te brengen. Dit jaar kwam ik uit op het driedaagse The Long Road-festival, dat voor de eerste keer georganiseerd zou worden. In Lutterworth en meer in het bijzonder in Stanford on Avon, dat in de buurt van Leicester, op zo’n zevenenhalf meer…

“Deze tour is geboekt om de excuses voor onze president persoonlijk over te brengen”, aldus Jeffrey Foucault bij zijn optreden in het Haarlemse Patronaat. Zoals bijna elke muzikant uit de Verenigde Staten ontkomt Foucault er niet aan te verwijzen naar de status in zijn thuisland. Maar bij Foucault gaat dat met de nodige dosis humor.
Humor heeft ook opener Jasper Schalks, maar hij is wel meer…

Het live-seizoen 2018-2019; de kop is er af met Once In A Blue Moon en de Sugar Mountain Presents-avonden op 1 en 2 september in Paradiso. Althans voor degenen voor wie Amsterdam geen brug te ver is. Hoe dan ook, een blik op de live-agenda leert ons dat het nu echt is losgebarsten. Een tiental artiesten waren het afgelopen weekend in Paradiso te zien. Wij bezochten de eerste avond en waren aangenaam verrast. Op zaterdag traden op: Luke Winslow-King, Gretchen Peters, Joshua Hedley, David Ramirez en de Ben Miller Band.

De eerste bezoekers betreden de grote zaal van Paradiso voor deze Sugar Mountain presents terwijl opener Luke Winslow-King nog wat klaar zet op meer…

Heftige buien trokken zaterdag over het Amsterdamse bos als om duidelijk te maken dat het nu echt voorbij was met die zonnige zomer van 2018. Maar dat zomereinde tekende ook een geboorte van een nieuwe mooie traditie: het festival Once In A Blue Moon kende zijn eerste editie.

Op een ruime weide in het bos waren twee grote tenten (Blue Moon Stage en Sugar Mountain Stage) en een Romley-loods (de Honky Tonk) geplaatst, klaar om een flinke meer…

Een rustig orgelmuziekje gaat over in klassieke pianomuziek, het licht dimt, het publiek keuvelt rustig verder. Openingsact Jason Crosby zit wat verscholen achter zijn toetsenbord op het podium van Paradiso Noord. Er heerst een serene sfeer deze maandagavond in de Tolhuistuin zaal waar het balkon gesloten is. Als Crosby zich met zijn viool naar de voorkant van het podium begeeft en Christian Hutson zich met meer…

In de zomer van de groten was het vanavond tijd voor de nestor, John Prine.
De rij voor Paradiso is lang, maar de stoeltjes staan klaar en Tanya McCole warmt de zaal lekker op met haar gruizige krachtige stem waarmee ze haar persoonlijke songs brengt. En ze excuseert zich voor de oprispingen die de pannenkoeken en bitterballen haar geven. De stemming zit er helemaal in als bij haar laatste nummer ‘Forever Young’ van Bob Dylan iedereen meezingt. Dan, na een korte pauze, schuifelt de 71 jarige John Prine het podium op. Voor op dat podium een grote autocue mocht hij zijn  teksten even niet meer weten, hij zal er nauwelijks gebruik van maken.
”Het is lang geleden dat ik hier was en dat zal ik goed maken”, aldus Prine die er net als het publiek veel zin in heeft. En het is meer dan goedmaken wat hij vanavond meer…

In deze zomer van de Groten was het in Paradiso deze week de beurt aan respectievelijk John Hiatt en Steve Earle. Hiatt vierde donderdag het dertigjarig jubileum van zijn album Slow Turning. Earle deed twee jaar terug een tour ter gelegenheid van het dertigjarig jubileum van zijn debuutalbum Guitar Town. Maar vorig jaar verscheen alweer een nieuw album van hem, So You Wannabe an Outlaw en dat staat vanavond centraal. Het album, opgenomen in zijn thuisstaat Texas, is een ode aan outlaws als Willie Nelson en Waylon Jennings die in de jaren zeventig de ingedutte countryscene opschudden door het een stevige rockinjectie te geven. Een ode aan de artiesten en hun muziek, maar niet aan het outlawleven zelf. Want dat is zwaar, er is geen weg terug naar huis en als je doodgaat zal dat meer…

Je moet maar durven, bij je eerste optreden in Amsterdam zeggen dat je zo blij bent dat je in Amsterdam bent en dan een ode aan Rotterdam brengen omdat je dat ook zo’n leuke stad vindt. Maar Lilly Hiatt houdt gewoon van alle Nederlanders.
Haar laatste album Trinity Lane rockt, maar helaas liet het budget niet toe om de hele band mee te nemen. Dus vanavond staat Hiatt, gitaar, met Robert Hudson, tamboerijn, mandoline, bas en John Condit, gitaar, als trio op het podium. En dat is nog wel even zoeken naar de juiste vorm, aldus Hiatt. Een beetje als de Raggamuffins, zegt ze, een folktrio uit de jaren zestig. Toch lukt het haar goed om door inzet en kracht de persoonlijke nummers van het album stevig te laten klinken.
Imposter draagt ze op aan haar vader. Ze houdt van hem maar sommige dingen zijn moeilijk om te zeggen en daarom meer…

De Amerikaanse muziekjournalist Geoffrey Himes voorspelde in 1985 in een albumrecensie van Hard Line in The Washington Post de toekomst van The Blasters. Volgens de scribent zou het met de band uit Downey, Californië precies zo lopen zoals Dave Alvin het beschreef op Rock and Roll Will Stand. Op dat nummer krijgt een jongen die in een barband covers speelt een platencontract van een manager die hem gouden bergen belooft. Maar voordat het zover is, zijn er alweer nieuwe bandjes die hetzelfde pad bewandelen. Na dat platencontract zullen ze allemaal gedesillusioneerd terugvallen naar een gewone baan. Himes schatte in dat The Blasters ondanks goede kritieken en een kleine schare fanatieke fans ook dat pad zouden moeten bewandelen.
Fast Forward naar 2018. Daar stonden The Blasters tijdens de Rhythm & Blues Night in de grote zaal van meer…

Stoeltjes bij een optreden van een rocker, dat kan eigenlijk niet hè? Maar okay, bij een concert van een oude rocker hoort een publiek dat de stoeltjes wellicht wel kan waarderen. Een oude rocker is Garland Jeffreys zeker, hij is op weg naar zijn 75^e verjaardag. Maar wat is oud, Jeffreys huppelt nog vrolijk over het podium en trakteert het publiek op een fijne bloemlezing uit zijn inmiddels ruim vijftigjarige carrière. Een carrière waarin hij altijd maatschappijkritisch is geweest. Zoals ook op zijn laatste album 14 steps to Harlem waarop hij zingt over zijn vader en diens strubbelingen om werk te vinden en te houden als man van een minderheid in het nog gedeelde Amerika van de jaren vijftig.  Gezongen met die uit duizenden herkenbare stem die trouwens nog helemaal niet zo oud klinkt. Wild in the Street klinkt meer…