Mind over Manners van Rob Aldrige & the Proponents is een album met een gitzwarte rand. Het album is het muzikale afscheid van bassist Stone Anderson, samen met Rob Aldridge de motor van de Proponents. Stone overleed in april 2021 aan een overdosis drugs. Op het moment van  overlijden was Anderson 27 jaar jong. Cynisch; ik betwijfel of je opgenomen wordt in de club van 27 wanneer je overlijdt voordat je muzikaal bent doorgebroken. Enige naamsbekendheid bij het brede muziek publiek is wellicht aan te raden. Maar goed, de samenwerking tussen Rob Aldridge en meer…

De muziek van The Jazz Butcher is zo Brits als wat. En toch misstaat veel van zijn oeuvre niet in een voornamelijk met americana gevulde platenkast. Net zoals dat bijvoorbeeld het geval is met de albums van Billy Bragg en Mekons. The Highest In The Land (Tapete Records) is een afscheid. The Jazz Butcher was een band rond de persoon Pat Fish, die vorig jaar op 63-jarige leeftijd overleed. Hij moet gevoeld hebben dat zijn einde nabij was, hij was onder behandeling voor kanker. ‘My hair’s all wrong / My time ain’t long / Fishy go to heaven, get along, get along’, zingt hij op Time. Pop, rock, postpunk, rockabilly, meer…

Verplichte aanschaf voor fans van de Amerikaanse band Calexico, dit Sinner’s Shrine (EelPie Records/CRS) van Dean Owens. De Schotse singer-songwriter nam het album in januari 2020 op in de WaveLab Studio in Tucson, Arizona. Samen met Owens trekken Joey Burns en John Convertino van Calexico verder Mexico in dan ze de laatste jaren zelf deden. Dus er komt af en toe een accordeon aan te pas en Jacob Valenzuela blaast op trompet het stuifzand van Arizona naar New Mexico, titels van prachtige liedjes waarbij als vanzelf beelden van de grens tussen Amerika en Mexico opdoemen. De stem van meer…

Wat hebben Schenectady, Baton Rouge, Los Alamos en Walla Walla met elkaar gemeen? Ze behoren, net als onder meer Galveston, Kansas City en Waikiki, tot de 50 Loneliest Places In The Nation waar Noel McKay is geweest. Daarmee bedoelt hij plaatsen waar hij is geweest zonder haar. Het is het openingsnummer van Blue Blue Blue (eigen beheer) van McKay. Deze Noel McKay zal bij de doorgewinterde americana-liefhebbers misschien nog bekend zijn van de McKay Brothers die in 2006 Cold Beer & Hot Tomales uitbrachten, een album dat hen dat jaar zelfs tot openers van het Utrechtse meer…

Yonder Boys is een trio uit Berlijn, maar de leden komen uit andere hoeken van deze aardkloot. Acid Folk (Blue Whale Records) is een afwisselende plaat waarop experiment en traditie hand in hand gaan. Op Rabbit Song kiest de viool van gast Héloïse Lefevbre de ruimte en tekent daar wilde figuren. Verder is er een banjo die door de melodie vliegt. Denk aan Sixteen Horsepower of Rose’s Pawn Shop. Mumma’s Boy is meer old-time met die samenzang. Het trio bestaat uit de Amerikaan Jason Serious (zang, gitaar, uit VS), Australiër David Stewart Ingleton (zang, banjo) en de uit Chili afkomstige Tomás Peralta (zang, meer…

Het regent hier sterren. Niet verwonderlijk want er wordt momenteel veel goede muziek uitgebracht. En we hebben bovendien nog wat achterstallig onderhoud bij het bespreken van albums die vorig jaar al zijn uitgebracht. Daarbij scheiden we natuurlijk wel het kaf van het koren. Een album dat zeker gerecenseerd moet worden is I Am Not Cool van Chris J. Norwood uit Dallas, Texas. Het album opent met een proloog waarin Norwood zingt: There’s only two kinds of music / What’s true and what ain’t / It only takes three chords to set the record straight. En daarna barst meer…

Het nieuwe album van The Delines laat een verandering van decor zien. Spelen de verhalen van songschrijver Willy Vlautin, voorheen van de band Richmond Fontaine, zich doorgaans af in desolate streken in het westen van Amerika, de liedjes van The Sea Drift (El Cortez Records/Decor/V2) zijn vooral gesitueerd aan de Golfkust. Daar komt de Texaanse zangeres Amy Boone vandaan. Ze geeft de teksten van Vlautin een onderhuidse spanning mee, al is het de vraag of ze daar extra haar best voor moet doen. Ze is nog altijd herstellende van een traumatisch verkeersongeluk. Bovendien meer…

Abby Posner gooit zichzelf een reddingsboei toe met het album Kisbee Ring (eigen beheer). Ze heeft talent te over, maar hoe moet je dat alles goed kanaliseren en je er dan ook nog eens gelukkig bij voelen? De pandemie zorgde enerzijds voor verdriet en depressie, maar liet haar anderzijds ook tot het besef komen dat het gewone dagelijkse leven voldoende basis is om geluk te vinden in de kleine dingen. Posner is een singer-songwriter uit Los Angeles en een multigetalenteerde musicus. Ze speelde alles zelf in. En toch doen haar tussen pop en folk te situeren liedjes beslist niet kaal aan. Ze moet meer…

In de zomer van vorig jaar benaderde Huck Notari me om zijn nieuwe album Strange And Beautifully (eigen beheer) te recenseren. In 2014 schreef ik over het uitstekende Huck Notari And The River, een album dat daarna ook nog eens opdook in een winterse aflevering van de rubriek albumhoezen. Onder die recensie uit 2014 hangt trouwens ook nog een eerdere recensie van Highland uit 2007. Zijn nieuwste stuurde Notari eerst naar een verkeerd adres, maar kwam uiteindelijk toch op de plaats van bestemming aan. Ik moest wel 11 euro inklaringskosten voldoen bij de boekenzaak waar ze meer…

Het verhaal achter Kimberly Morgan York is ook wel mooi. In 2003 trouwt ze met Brad Morgan, drummer van de Drive-by Truckers. Ze krijgen een dochter waarna Kimberly Morgan haar muzikale carrière on hold zet. Na een scheiding trouwt ze opnieuw maar ook dat huwelijk houdt geen stand. De derde keer is het wel raak. Keith York is de ware. Vandaar de naam Kimberly Morgan York (het tweede huwelijk zal wel niet veel soeps zijn geweest, anders was haar naam nog langer geweest). In elk geval is nu de gelegenheid om Found Yourself A Lady (eigen beheer) uit te brengen, een album meer…

Recensie volgt nog schreef ik bij de nummer 7 van mijn jaarlijst 2021. Het duurde even en dat is echt zonde, want Patient Heart (eigen beheer) van Noah Harris kan wel wat publiciteit gebruiken. Dat vond ook Garrett T. Capps, die Harris met me in contact bracht. En wat is het weer een goede tip! Een bescheiden kerel, deze in de Amerikaanse staat Illinois opgegroeide singer-songwriter. Een website heeft hij niet, althans op dit moment kom je niet verder dan een foutmelding. Dus geven we maar een link naar zijn pagina op Bandcamp. In Chicago ontmoette hij zijn Texaanse vrouw Madison Turner en volgde meer…

Het promopraatje op een A4’tje bij het nieuwe album van Ad Vanderveen is van de Canadese muziekjournalist Jon C. Ireson. Die begint met de vergelijking met Bob Dylan en Neil Young. Daar heeft Vanderveen vrede mee. Sterker nog, het titelnummer Candle To You (SongSense/Coast To Coast) is een loflied op Dylan, Young en andere voorlopers. Wel erg braaf, dit stukje nederige toewijding van de Nederlander met Canadese roots. De kitscherige hoesfoto is helemaal erg trouwens. Gelukkig begint hij met Do What You Love en Following The Wind sterker. Op het eerste nummer met een meer…

In 1995 beginnen Jake Black en Rob Spragg te experimenteren met het combineren van blues, country, gospel en acid house. Uitkomst van dit experiment? Alabama 3. Een spannende mix van uptempo beats, slepende ritmes, scheurende gitaarsolo’s, americana samples en stuwende baslijnen. In korte tijd ontwikkelt de band zich tot spraakmakende (dance) festival act. Een van hun songs; Woke Up This Mornin’, afkomstig van debuutalbum Welcome To Cold Harbor Lane, is te horen in de succesvolle serie The Sopranos. In 2019 beginnen Black en Spragg aan opnames die onlangs zijn meer…

Bloodless (Orindal Records) van Claire Cronin is een album dat hier de laatste weken zijn rondjes draait. De 9 songs zijn wat ongrijpbaar maar intrigeren desondanks. Spaarzaam aangekleed. Het is vooral de mooie stem van Cronin, begeleid door elektrische gitaar, viool en synthesizer, in een traag en nog trager tempo. Haunted americana, zo noemt ze het zelf, en dat is een term die de lading wel dekt. Cronin en echtgenoot Ezra Buchla namen de nummers op in hun thuisstudio in Berkeley, California, tijdens de pandemie en terwijl in de omgeving bosbranden plaatsvonden. Die meer…

Donald Trump wil de bestormers van het Capitool gratie verlenen als hij weer president is. Alle reden om Red, White And American Blues (It Couldn’t Happen Here) (eigen beheer) van Nathan Bell toch nog even onder de aandacht te brengen. Stond op de vijfde plaats in mijn jaarlijst over 2021. Met dit verklarende tekstje: ‘De ondertitel is een verwijzing naar het boek It Can’t Happen Here van Sinclair Lewis. De schrijver buigt zich in dat boek uit 1935 over de mogelijkheid dat het Amerikaanse volk een fascist als president zou kiezen. De verwijzing naar Trump is duidelijk.’ Het kan toch niet meer…

An Honest Effort (Black Hen Music) van Matt Patershuk gaat over mensen die proberen iets te bereiken. Ongeacht de uitkomst, het proberen is altijd de moeite waard. Die boodschap kreeg Patershuk mee van zijn opa. En de Canadees vond het een mooi thema voor een album. We maken kennis met Johanna en Sunny. Het leven kon beter zijn. Maar lukt ze dat ook? Jupiter The Flying Horse is een nummer dat over de grens van zes minuten gaat en van begin tot eind denk je dat je naar Jerry Jeff Walker luistert. Het gaat over een hengst bij het Barnum & Bailey circus dat een oogje heeft op een merrie die meer…

Elliott Smith had een liedje met de titel Clementine. John Aulabaugh heeft ook een liedje met die titel. Een ander nummer dus, maar wel degelijk een ode aan de overleden artiest. Sweet As You (eigen beheer) klinkt bijzonder fijn. Het album is analoog opgenomen in de voormalige studio van Smith in Los Angeles. Wat kleine oneffenheden werden niet weggewerkt, waardoor de sound levendig blijft. De Amerikaan Aulabaugh, die pas op zijn 50ste helemaal voor de muziek koos, maakt een soort powerpop. In een popquiz zou je dit waarschijnlijk plaatsen in de jaren 90. Sommige nummers hebben wel meer…

Michael Hurley werd 80 in december. The Time Of The Foxgloves (No Quarter/Konkurrent) is zijn eerste nieuwe studioplaat in twaalf jaar. Hurley maakt outsider folk en die klinkt nog altijd even onvast als altijd. Dat is beslist een van de bekoringen van zijn oeuvre. De Amerikaan is ook actief als schilder en cartoonist. Ook in dat werk (zie de hoes) herken je de stijl van een oude hippie met humor en belangstelling voor een simpel leven in de natuur. Hij maakt al platen sinds 1964. Mensen als Cat Power, Devandra Banhart en Will Oldham mag hij tot zijn bewonderaars rekenen. In zijn meer…

Robert Ellis treedt de laatste tijd op in een wit pak. De uit Jackson, Tennessee, afkomstige The Kernal doet dat in een rood pak, eentje die hij na de dood van zijn vader op diens zolder vond. Zijn vader, Charlie Garner, trad 28 jaar op als sideman van Del Reeves, maar een solocarrière als klassiek countryartiest zat er nooit in. Dat is mogelijk wel het geval voor de zoon Joe Garner alias The Kernal. Listen To The Blood (Single Lock Records/Konkurrent)is het   album van The Kernal en de songs hebben klassieke country als uitgangspunt, maar het ontspoort meer dan regelmatig. En daar houden we hier wel van. Misschien beter meer…

In de bespreking van het in 2015 uitgekomen Less Is More constateerden we dat Gordie Tentrees stilistisch een beetje is opgeschoven van blues naar country. De Canadees heeft die lijn vastgehouden op Mean Old World (eigen beheer). In 2018 kwam trouwens nog Grit uit, een samenwerking met zijn landgenoot Jaxon Haldane, maar dat album is in Nederland nauwelijks opgemerkt. Best bijzonder, want die plaat begon met een liedje over onze eigen Armand. Afijn, op zijn nieuwste vormt zijn eigen leven de leidraad voor tien liedjes. Wind Walker is losjes als een Todd Snider in vorm. Op meer…

De acht nummers met iets minder dan een half uur speeltijd op Wide World (Revanche Records) verdeelde Sophie Janna in twee delen. De eerste vier nummers wordt ze begeleid door Hannah Jacobs (synthesizers, piano en tweede stem) en Nicholas O’Brien (drums, gitaar, samples en klarinet), terwijl op Nightfall Joseph O’Keefe treurige klanken haalt uit zijn viool. Daarna volgen drie van die vier nummers in nog net wat kalere versies met Janos Koolen (mandoline, banjo, gitaar en klarinet) en Kaspar Laval op bouzouki. En met Laurels nog een extra nummer. De eerste helft is in Engeland opgenomen, het meer…

Lady Wray was acht maanden zwanger toen ze het titelnummer Piece Of Me (Big Crown Records/Konkurrent) inzong. Ze deed het zittend. Een keer opnemen volstond. Het nummer verscheen al in 2019 als single en is door soulliefhebbers ontvangen als een klassieker. Terecht. Het is oude soul met moderne elementen. Het heeft vette baslijnen en een gitaarpartij die langs haar heupen omhoog krult. De drums op het hele album zijn zwaar beïnvloed door hiphop en ronduit formidabel. Mede dankzij de voortreffelijke productie van Leon Michels; alles werd analoog opgenomen in diens meer…