De meeste nummers op I Saw A Galloping Horse Gather No Ground (eigen beheer) van de band Chico States trekken langs alsof ze sinds de jaren 90 onder het stof hebben gelegen. Gitaar, drums en vooral heel veel steelgitaar die een melodie uitstrijken zodat er zang overheen gedrapeerd kan worden. Traag. Trekkend. Maar toch ook met lichte tempoversnellingen. Behoorlijk intrigerend. Chico States is een band rond Joseph Barresi die zetelt in de in het noordoosten van de Verenigde Staten gelegen kustplaats Portland in de staat Maine. Het is muziek ter linkerzijde van de in meer…

Al eens van Dillon Warnek gehoord? Deze singer-songwriter en pianist groeide op in Seattle en woont tegenwoordig in Nashville, waar hij in het dagelijks leven de kost verdient in de bouw. Maar ’s avonds is hij een zeer begenadigd man van het woord, zo is te horen op zijn tweede album As The Neighbors Tried To Sleep (Soggy Anvil). De man schrijft prachtige teksten die ook nog eens in een mooi jasje gegoten worden. Neem nou de opener A Pistol And A List of Demands; het gaat over iemand die niks meer te verliezen heeft en dus maar deze alles-of-niets onderhandelingstechniek hanteert. De meer…

Het is opmerkelijk hoe snel sommige artiesten in de vergetelheid kunnen raken. Adam Faucett bijvoorbeeld. De man maakte een paar platen die op deze site enthousiast werden opgevangen (5 en 4 sterren) en die tot gevolg hadden dat Faucett ook hier kwam optreden. Maar zijn vorige plaat, It Took The Shape Of A Bird uit 2018, werd niet besproken in Nederland. En ook het recent verschenen New Variations Of The Reaper (Last Chance Records) kreeg tot nu toe nauwelijks tot geen aandacht hier. Onterecht! Het kan natuurlijk liggen aan het feit dat Faucett in meer…

Het duurde even voordat ik Tidy Memorial (Muskeg Collective) echt begon te waarderen. Dat had vooral te maken met het vorig jaar verschenen No Such Thing As Forever. Dat debuut van de singer-songwriter Josh Fortenbery uit Alaska maakte met schitterende liedjes over een existentiële crisis een diepe indruk, zoals ik in de verantwoording schreef in mijn lijst met favorieten over 2024. Het was zo’n album dat moeilijk te overtreffen viel, waardoor een opvolger bij voorbaat dus een beetje tegen zou vallen. Zo ging het dus ook werkelijk. Maar nadat ik Tidy Memorial na enkele weken met meer…

Vorig jaar bracht Ryan Adams zes albums uit. Dit jaar houdt hij het (waarschijnlijk, je weet het nooit) bij slechts één: Self Portrait (Paxam). Als de 24 nummers van dit album een zelfportret moeten voorstellen van Adams, dan is het niet best met hem gesteld. Er staan vier covers op: twee slechte van REM (Shiny Happy People en The One I Love), een duffe van Loretta Lynn (Honky Tonk Girl) en een abominabele van New Order (Blue Monday). En tussen de 20 zelfgepende songs zitten ook nauwelijks lichtpuntjes. Lovers Under The Moon is een aardig klein gehouden liedje waarop Adams zichzelf meer…

Glyn Johns, de producer die tijdens de opnamen van het derde Eagles-album On The Border het veld moest ruimen voor Bill Szymczyk, zit aan de knoppen voor Too Late To Be Cool (Straight Wire Records) van Bernie Leadon. De Eagle die uitvloog na One Of These Nights heeft een lange staat van dienst. Voor zijn tijd bij de hoogvliegers had hij er al dienstverbanden opzitten bij Hearts And Flowers, Dillard & Clark en The Flying Burrito Brothers. En voor die voorlopers van countryrock speelde hij bluegrass in The Scottsville Squirrel Barkers. Maar sinds hij als The Bernie Leadon/Michael Georgiades Band in meer…

Het is inmiddels bekend wat je van Willi Carlisle kunt verwachten: chaos waarmee hij tegen de haren van de gevestigde orde instrijkt. Winged Victory (Signature Sounds) biedt wederom de drukte van een ouderwetse kermis. Een pandemonium waarbij de buitengewoon originele singer-songwriter vastgeroeste beelden van de Amerikaanse droom kraakt en omkeert. Bij dat alles zingt hij als een marktkoopman die alle hoeken van het plein wil bereiken. Zelf omschrijft hij zijn zang als ‘a dragqueen at a vaudeville show’. En als hij zijn mond eens stilhoudt, dan klinkt het als iets dat je zou omschrijven als een boerenkapel, zoals op het meer…

Een bluegrassige plaat maken: Tim Knol deed het met The Blue Grass Boogiemen en Timo de Jong doet het met Leadbeaters. Maar wie is Timo de Jong, en wat is Leadbeaters? Om met dat laatste te beginnen: Leadbeaters is een Amsterdams gezelschap in wisselende samenstelling dat voornamelijk akoestische instrumenten gebruikt om bluegrass en folk te maken. Timo de Jong wordt gepresenteerd als de country crooner uit Groningen. Samen maakten zij The Ballad of Too Much Glitter (Revanche Records/Concerto), een minialbum met acht nummers dat iets minder dan een half meer…

Americana kan wel een beetje Do Si Doh gebruiken. Oftewel, het mag zo af en toe wel een beetje lichter van toon. Want zelfs na de vaststelling She Loves Lyin’ is er altijd nog voldoende om te lachen. En als je zulke lekkere liedjes kunt schrijven nadat ze is weggelopen, dan kun je eigenlijk alleen maar blij zijn. Lonely Memories (eigen beheer) biedt in iets meer dan een half uur weer tien fijne stukjes pop met twang. Doug Collins & The Receptionists grossieren in luchtige melodietjes waarin ze hun smart relativeren. Natuurlijk gaat er tragiek schuil in een Invitation To A Wedding, dat begint als Daar Komt De Bruid. De blues wordt meer…

Dale Chapman uit Georgia en Cody Clark uit Oregon vormen samen het duo Haunted Like Human, gevestigd in Nashville. American Mythology (eigen beheer) is hun derde album, na Ghost Stories (2017) en Tall Tales & Fables (2021). Ze houden van verhalen vertellen dus. Hun muziek houdt zich ergens op tussen traditionele folk en Amerikaanse roots, maar nergens té folk of té roots. Opvallend is de zuivere, delicate sopraanstem van Chapman, vaak ondersteund door het lagere zangregister van Clark. Het mag dan Amerikaanse mythologie zijn die ze ten beste geven, twee liedjes meer…

Lucky Came To Town is een Belgisch americana-sextet uit de omgeving van Leuven dat met The River Knows My Name (eigen beheer) debuteert. Dat wil zeggen: een eerste volledig studioalbum heeft gemaakt, want eerder werden al wel een reeks ep’s op de markt gebracht. De tien songs werden geschreven door zanger-gitarist Kim van Weyenbergh, die ook tekende voor het artwork. Wat direct opvalt is de mooie samenzang in de gevarieerde songs, zoals in opener Ain’t No Blues en Coal Blues. Daarvoor verantwoordelijk zijn, naast eerdergenoemde meer…

Dit is niet zomaar country, dit is Indian Country (eigen beheer). Blaine Bailey maakt met die albumtitel duidelijk waar hij vandaan komt. En wat er van hem te verwachten valt. Net zoals hij dat trouwens ook al deed op Home, waarover we schreven in dit stuk over jonge indianen die hun stem laten horen als artiest. Bailey begint het album direct maar met een kritisch geluid; hij blikt op No Liquor After Dark terug op de tijd dat er in etablissementen in Oklahoma zomaar een bordje kon hangen met de tekst ‘No liquor served to indians after sundown’. De jonge artiest onthoudt zich niet van commentaar op meer…

Op papier past Memories and Empties (La Honda Records/RCA) van Colter Wall in de traditie van klassieke country: de opnames in RCA Studio A, het sobere instrumentarium, de karakteristieke bariton van Wall — dat alles ademt nostalgie. Maar waar die nostalgie in eerdere albums nog verrijkte, voelt dit album nu vooral saai en bedaagd aan. De grootste zwakte is dat veel nummers muzikaal te veel op elkaar lijken: akkoorden en tempo’s zijn zó uniform dat het geheel monotoon wordt. In plaats van een variatie in sfeer of intensiteit, lijkt het alsof Wall en zijn begeleiders telkens hetzelfde vertrouwde recept meer…

Elf jaar geleden recenseerden we Rule The World van Max Gomez, een album dat verscheen op het toonaangevende New West Records. Het verdict: een belofte, maar dan moest hij wel het zoete uit zijn liefdesliedjes halen. Op Memory Mountain (Marveltone Records) lost hij de belofte volledig in. De singer-songwriter uit Taos, New Mexico, klinkt volwassener; zijn stem vliegt niet meer de hoogte in om een romantische snaar te raken. Het titelnummer schreef hij samen met Michael Martin Murphey, ze halen herinneringen op aan dromen uit de kindertijd en hoe een gitaar meer was dan alleen maar meer…

Geckøs is de naam waar een illuster gezelschap achter schuilgaat: Howe Gelb, Matthew Ward en Mark McCausland. Howe Gelb kent u van onder meer Giant Sand. Matthew Ward maakt muziek als M. Ward en McCausland is een Ier die als McKowski multi-instrumentaal bezig is. Zij ontmoetten elkaar tijdens een huwelijksfeest van een gezamenlijke vriend en “they hit it off”, zoals ze dan zeggen. Na wat sessies lagen de eerste ideeën voor liedjes al vast en via wat heen-en-weer mailen waren er genoeg nummers (11) voor een plaat: het titelloze debuut (Orgmusic) van dit meer…

Op Find It Where I Can gaat het over ‘home away from home’ en het laat zich niet moeilijk raden waar dat is. Dit is honky tonk voor honky tonks. Alle eenzame mannen zullen hun geluk niet op kunnen als Sunny Sweeney er komt optreden. En alle getrouwde mannen zullen moeten oppassen dat ze niet te enthousiast worden, want wie weet zijn ze dan spoedig ook alleen. Sweeney en haar begeleiders gaan in de aanval op Rhinestone Requiem (Aunt Daddy Records/Thirty Tigers). Op Diamonds And Divorce Degrees zou de complete band het liefst van het podium springen om de hele houten dansvloer onveilig te meer…

Op de website van Selken staat dat No Depression ooit schreef dat de liedjes van Heather Styka de indruk wekken ‘alsof je in haar dagboek gluurt’. Of dat een aanbeveling is, daarover zullen de meningen verschillen. Na tien jaren als folkzangeres te hebben rondgereisd breekt voor de zangeres uit Chicago een nieuw avontuur aan als Selken. Op The Winds (Kite Stripe Records) laat ze zich meevoeren door glinsterende wolken van geluid die worden voortgebracht door synthesizers. Daarvoor is haar compagnon JG Shadid (tevens gitaar en zang) verantwoordelijk. De aanzwellende klanken echoën meer…

Lloyd Maines opent met zijn streken dit heerlijke album. Hij is op pedal steel en dobro te horen op drie van de negen nummers op Half An Hour From Wherever (egien beheer) van The Slash Pine Drifters. Dat is een gezelschap uit Florida rond de Texaan Dusty James. Die schreef zeven nummers, de andere twee zijn covers van Uncle Tupelo (Sauget Wind) en Richard Dobson (Forever, For Always, For Certain). Dat liedje van Uncle Tupelo over ‘a long way to heaven, a short way to hell’ wordt in stijl uitgevoerd met luidruchtige passages. Net zoals dat het geval is op Lays Me Low, waar de klaaglijke zang wordt meer…

Het artwork van het nieuwste album van Nick Shoulders past helemaal bij zijn vorige platen die al eens aan bod kwamen in deze aflevering van de rubriek over albumhoezen. Op Refugia Blues (Gar Hole Records) gaat de singer-songwriter, illustrator, beeldend kunstenaar en labeleigenaar uit Fayetteville, Arkansas, ook onverdroten door met het etaleren van zijn kritische blik op de tradities van de zuidelijke staten in het algemeen en het ambacht van countryartiest in het bijzonder. En passant behandelt hij grote vraagstukken die de hele wereld aangaan, zoals in de a capella gebrachte opener Apocalypse Never. Hij meer…

Ha, naast Jenny Don’t  is er nu ook Betty Won’t. Deze vijfpersoonband komt uit Minneapolis/St. Paul en wordt aangevoerd door zangeres Margo Babb. Trouble (eigen beheer) is hun tweede volledige album. Daarop staan 10 eigen songs en een, overigens heerlijke, cover van Psycho van Leon Payne (‘the blind balladeer’). Kenmerkend voor de sound van Betty Won’t is de wat dwingende stem van Babb, de heerlijke twangy danwel jazzy gitaarsound van Eliot Gordon en het zoemende orgel van Sheela Iris. Countrypunk, maar veel meer country dan punk. In elk geval geen muziek die meer…

‘Raised in a beat-up van by a clown and a textile artist’, lezen we in zijn Spotifyprofiel over de Australische ‘folk-rock wanderer’ Kaurna Cronin. Op die manier leerde hij al vroeg dat de wereld rommelig, magisch en vol van verhalen is. De rommeligheid zien we terug in de titel van zijn nieuwe album: Jester In A Mess (eigen beheer). De nar die de chaos om zich heen aanschouwt en daar mooie, prikkelende liedjes over maakt (waarvan de teksten integraal op Cronins website te vinden zijn; hulde daarvoor!). Zijn songs gaan vaak over het leven op de weg, waar het niet alleen maar koek en ei is. Aan de ene meer…